Ο «Δούκας» από τις «Άγριες Μέλισσες» στο Journalize. «Ο Δούκας θα βρίσκεται στη δεύτερη σεζόν της σειράς»

(Μία συνέντευξη εφ΄ όλης της ύλης με τον Λεωνίδα Κακούρη)

Ύστερα, από μία μάχη με έναν αόρατο εχθρό και σε αβέβαιες ακόμα συνθήκες, συναντώ τον Λεωνίδα Κακούρη. Μετράει περίπου 3 δεκαετίες στον χώρο του θέατρου και έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια του, στους χαρακτήρες που έχει ενσαρκώσει. Συστήθηκε στο ελληνικό κοινό το 1993, όταν συμμετείχε στην τηλεοπτική σειρά της Έλενας Ακρίτα και του Γιώργου Κυρίτση «Γόβα Στιλέτο». Λίγο αργότερα, καθήλωσε το ελληνικό κοινό ερμηνεύοντας από το 1996 έως το 1998 τον «Τίμο Δράκο» στην τεράστια τηλεοπτική επιτυχία της εποχής, την «Λάμψη» του Νίκου Φώσκολου, ενώ με το ταλέντο του αγκάλιασε κάθε ρόλο, που βρέθηκε στο διάβα του. Κανείς δεν ξεχνά την ερμηνεία του στη σειρά «Της Αγάπης Μαχαιριά», στις «Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα» ή στους «Αληθινούς Έρωτες».

Υστέρα από 9 χρόνια τηλεοπτικής αποχής, αλλά συχνής παρουσίας στο θεατρικό σανίδι, τον απολαύσαμε τη σεζόν 2018-2019 στην σειρά του Ant1 «Η επιστροφή», κάνοντας κυριολεκτικά μία ηχηρή επιστροφή στην ελληνική τηλεόραση.

Η σεζόν 2019-2020 τον βρίσκει στην μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία του Ant1 τις «Άγριες Μέλισσες». Αυτή τη φορά ο Λεωνίδας Κακούρης συστήθηκε ως Δούκας Σεβαστός. Είναι ο μεγαλογαιοκτήμονας του μικρού χωριού της δεκαετίας του 60 και ο αδίστακτος, σκληρός και φιλόδοξος άνδρας, που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα του, έχοντας ως μοναδικό σκοπό την ικανοποίηση του προσωπικού του συμφέροντος. Προς το παρόν, ο Δούκας εξολοθρεύει κάθε πιθανό εχθρό, που απειλεί την εξουσία του. Όμως οι εχθροί πολλαπλασιάζονται και τα κάστρα, που με δόλο, έχει χτίσει, θα αρχίζουν να γκρεμίζονται ένα-ένα. Η θηλιά γύρω από το λαιμό του, φαίνεται να τον σφίγγει και όταν στερέψει από οξυγόνο, οι εξελίξεις στο «Διαφάνι» θα είναι καταιγιστικές.

Πριν η ανθρωπότητα δεχτεί εκείνη την αόρατη επίθεση, τον απολαμβάναμε στο θέατρο σε δύο πετυχημένες παραστάσεις, στις «7 Αναζητήσεις» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και στην παράσταση «Ο Κάτω Παρθενώνας» στο θέατρο Άλμα σε σκηνοθεσία της Βάνας Πεφάνη. Για αυτή την καλοκαιρινή σεζόν, ο Λεωνίδας Κακούρης θα βρεθεί επί σκηνής με την παράσταση «Ο κάτω Παρθενώνας», ενώ πραγματοποιήσει και έναν μικρό κύκλο διάφορων άλλων παραστάσεων.

Είναι από τους ηθοποιούς που έχουν την μαγική ικανότητα, να κυβερνούν την φωνή τους, δίνοντας ζωή, με κάθε λέξη που πέφτει από τα χείλη, σε πολλούς φανταστικούς και μυθικούς χαρακτήρες. Έχει χαρίσει την φωνή του, στον «Ντιέγκο» από την «Εποχή των Παγετώνων», στον «Ράνταλ τη σαύρα» από τον «Μπαμούλα Α.Ε», στον «Ντέιβιντ» από τον «Μπόμπ Σφουγγαράκη», στον «Μέτρομαν» από την ταινία «Μεγαλοφυής», στον «Μάντις» από το «Kung Fu Panda 1&2», στον «Μωησή» από τον «Βασιλιά της Αιγύπτου» και σε πολλούς άλλους αγαπημένους παιδικούς ήρωες.

Ο Λεωνίδας Κακούρης γεννήθηκε στη Γερμανία το 1967, από μετανάστες γονείς. Σε μικρή ηλικία επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου και ζει μέχρι σήμερα. Το ταξίδι της ζωής του -κατά τα παιδικά του χρόνια- ταραχωδικό, καθώς σε μικρή ηλικία έχασε την αδελφή του και αργότερα τον πατέρα του. Σήμερα ο ίδιος, προτιμά να ζει παρά να ελπίζει, απολαμβάνοντας την ξεγνοιασιά και τη γλυκύτητα της ζωής κοντά στην όμορφη οικογένεια του και παίρνοντας δύναμη από τον ρόλο του ως μπαμπάς, έχοντας κάνει περήφανους εκείνους που σιωπηρά τον παρακολουθούν.

Μια από τις αγαπημένες του ασχολίες είναι η διακόσμηση. Αγαπά να επεξεργάζεται και να αναδιαμορφώνει αντικείμενα που βρίσκει στον δρόμο, δίνοντας τους μορφή και ζωντάνια, γεμίζοντας έτσι κάθε γωνία του σπιτιού του με ξεχωριστές πινελιές και ιδέες.

Αμέσως κατάλαβα, ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο που η δύναμη του ξεχειλίζει, που με εντιμότητα και σεβασμό ζει την πιο βαθιά και αληθινή ζωή. Έχω να θυμάμαι έναν άνθρωπο, με μεγάλο σεβασμό, και μία συνέντευξη, όντας γεμάτη ευγνωμοσύνη.

Και ενώ όλα κυλούσαν ομαλά, εν μέσω μιας δύσκολης καθημερινότητας με σκληρά γυρίσματα και πρόβες, έρχεται ένας πολύ μικρός και αόρατος εχθρός για να διαταράξει την καθημερινότητα σας. Πως αντιμετωπίσατε αυτή την αλλαγή;

Με αυτή την αλλαγή, ξεκίνησε και ο ύπνος, ο οποίος ήταν πολύ παραπονεμένος, όλο αυτό το διάστημα. Εμφανίζονταν με κάθε τρόπο στο πρόσωπο μου, όταν το κοίταζα στον καθρέπτη. Για καμία εβδομάδα έγινα με τον ύπνο, κολλητός φίλος.  Η αλήθεια είναι, ότι η αλλαγή ήταν απότομη. Πέρασα μία καλή πρώτη εβδομάδα εξοικείωσης με την κατάσταση, παράλληλα όμως αγχώθηκα και άρχισα να σκέφτομαι το μέλλον βάζοντας ερωτηματικά. Παρότι η ζωή, προσπαθεί να δείξει ότι συνεχίζει όπως ήταν, παραμένουμε σε μία κατάσταση παύσης και αναμονής.  Κάτι έχει αλλάξει, κάτι έχει διασαλευτεί. Συναντάμε πλέον ακρότητες, από τη μία τον άνθρωπο, που ο φόβος του έχει γίνει εμμονή και από την άλλη, εκείνον που αγνοεί τα δεδομένα.  Πρέπει να βρεθούμε κάπου στη μέση. Αν αυτό συνεχιστεί για πολύ θα έχουμε προβλήματα, κυρίως με την ψυχική μας υγεία, διότι η ανθρώπινη επαφή και οι σχέσεις μένουν μετέωρες. Ζωή είναι, οι συνάψεις, οι γνωριμίες, οι φιλίες και οι έρωτες, τώρα όλα αυτά έχουν παγώσει και το άσχημο είναι, ότι ο πάγος δεν λιώνει.  Αισθάνομαι, ότι ζούμε τη ζωή μας, όχι με γενναιότητα, αλλά με καχυποψία και αμφιβολία.

Στις ημέρες του εγκλεισμού, ποιες ήταν οι διάφορες ασχολίες σας στο σπίτι;

Αφιέρωσα χρόνο στα παιδιά μου, μιας και αυτή τη χρονιά λόγω δουλείας έλειπα πολύ από το σπίτι. Είδα και μία σειρά, το Breaking Bad, που δεν είχα βρει τον χρόνο.

Έχετε μία ιδιαίτερη σχέση αγάπης με την διακόσμηση, καθώς σας αρέσει να αναδιαμορφώνετε και να δίνετε ένταση και «ζωή» στα αντικείμενα που βρίσκετε στα σκουπίδια. Εν μέσω καραντίνας ανανεώσατε την διακόσμηση στο σπίτι σας;

Η αλήθεια είναι, ότι η διακόσμηση είναι μία ασχολία που μου αρέσει πάρα πολύ. Μέχρι που έγινα μπαμπάς και έμενα στα Εξάρχεια, είχα στήσει ένα ολόκληρο σπίτι, από πράγματα που είχαν πετάξει άλλοι άνθρωποι. Δεν τα λέω σκουπίδια, είναι χρήσιμα αντικείμενα, που έχουν αφήσει κάποιοι, δίπλα από τα σκουπίδια. Μάλιστα, εκείνη την εποχή παρακαλούσα να έχω ένα φορτηγάκι, να μπορέσω να τα μεταφέρω όλα. Μου αρέσει το σπίτι μου, να φέρει μία δική του ύπαρξη. Τότε, έκανα καθημερινά αλλαγές και προσπαθούσα να βρω νέους τρόπους διακόσμησης και νέα χρήσιμα αντικείμενα. Στην καραντίνα, πραγματικά ήρθε η αποφόρτιση όλης αυτής της κούρασης, που είχα υποστεί αυτή τη σεζόν, οπότε δεν μπόρεσα να θυμηθώ τις παλιές μου ασχολίες.

Λίγο πριν βρεθούμε αντιμέτωποι με όλη αυτή την κατάσταση, σας απολαμβάναμε καθημερινά, με νέα επεισόδια, στην σειρά «Άγριες Μέλισσες» του Ant1, ως τον «Δούκα Σεβαστό». Πως μπαίνει ο σκληρός Δούκας στη ζωή του Λεωνίδα Κακούρη;

Με ένα τηλεφώνημα. Αρχικά, μου πρότειναν είτε τον ρόλο του Δούκα Σεβαστού, είτε του Μιλτιάδη. Μου είπαν βέβαια εξαρχής, ότι με είχαν στο μυαλό τους για τον ρόλο του Δούκα. Διαβάζοντας τα σενάρια συμφώνησα αμέσως και ξεκινήσαμε τη συνεργασία.

Την σεζόν 2020 ήρθε ο σκληρός Δούκας, τη σεζόν 2018-2019 στην σειρά του Ant1 «Η Επιστροφή» είχε έρθει ο ρόλος, του επίσης κακού, Λευτέρη Ανδρέου. Είχατε δεύτερες σκέψεις, όταν αντιληφθήκατε ότι και πάλι θα έρθετε αντιμέτωπος με έναν κακό χαρακτήρα;

Η αλήθεια είναι, ότι αρχικά προσπάθησα με έναν τρόπο να αποφύγω τον κακό, στον βαθμό -που φυσικά- μου δίνονταν η επιλογή. Όταν όμως διάβασα τα σενάρια και μου εξήγησαν τους ρόλους, συνέβη, ότι ένοιωσα και πέρυσι με τον Λευτέρη, τον οποίο επέλεξα συνειδητά ανάμεσα σε διάφορους ρόλους. Ο λόγος είναι, διότι είδα έναν πολυσύνθετο και πολυδιάστατο ρόλο, με μία τεράστια γκάμα συναισθημάτων. Οι ρόλοι αυτοί, είναι υποκριτές μέσα στην υποκριτική και είναι φοβερά γοητευτικοί. Ο Λευτέρης, παρίστανε κάποιον άλλο, ήταν ο υπεράνω πάσης υποψίας, ο οικογενειακός φίλος και αποδείχθηκε το άρρωστο μυαλό. Όλο αυτό, όπως και ο πολυδιάστατος ρόλος του Δούκα με γοήτευσαν αμέσως.

Τι άνθρωπος είναι ο Δούκας, ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο συμπεριφέρεται έτσι;

Ο Δούκας είναι ένας άνθρωπος βασανισμένος, κακοποιημένος και κατ’ επέκταση κακός. Μέσα από τις πολύ σκληρές εμπειρίες που έχει βιώσει, έμαθε ότι για να πετύχεις σε αυτή τη ζωή πρέπει να προσανατολίσεις όλο σου τον εαυτό, στο να αναπτύξεις όση περισσότερη εξουσία μπορείς. Ο πλοηγός για να μεταφερθεί κανείς στα μονοπάτια της εξουσίας, είναι το χρήμα. Από τη στιγμή που ο Δούκας κατάλαβε, ότι το να «αβγατίσει» την περιουσία του πατέρα του είναι το κλειδί, στράφηκε αποκλειστικά προς αυτό τον σκοπό, πατώντας επί πτωμάτων. Βέβαια και η γυναίκα του είναι ο πλέον ακατάλληλος άνθρωπος, για να τον οδηγήσει προς τον καλό δρόμο. Να τονίσω, ότι ο Δούκας μπορεί να είναι ότι είναι, αλλά υπάρχει και μία άλλη πλευρά, στην οποία -μέσα σε έναν δικό του ηθικό κώδικα- απονέμει δικαιοσύνη. Είναι ακριβοδίκαιος και σοφός, υπάρχουν ορισμένα ουσιαστικά και θετικά πράγματα, που βλέπουμε και θα τα δούμε αρκετές φορές. Αδιαμφισβήτητα, όμως είναι ένας άνθρωπος διαταραγμένος.

Για να καταφέρετε να αποδώσετε αυτή την πολυσύνθετη προσωπικότητα, προσπαθείτε να βρείτε κοινά χαρακτηριστικά;

Δεν προσπαθώ να βρω κοινά με εμένα, προσπαθώ να αντιληφθώ τον ήρωα, τον τρόπο που περπατάει, που σκέφτεται και τις σκοτεινές πλευρές του, αφού φωτίσω όλα όσα κρύβονται ερμητικά μέσα του. Προσπαθώ να διώξω την μούχλα, για να δω τι είναι εκείνο που τον πονάει. Αν δεν μπορέσει ένας ηθοποιός, να αντιληφθεί όλο αυτό το υποβόσκον κομμάτι του χαρακτήρα, θα παίζει το σχήμα του Δούκα και όχι την ουσία του ρόλου, δηλαδή έναν άνθρωπο με πολλά προβλήματα ψυχικά, που δημιουργούν την τελική εικόνα.

Κάτω από αυτή τη μούχλα, πίσω από αυτό το πέπλο, τι προβλήματα βρίσκετε εσείς;

Βρίσκω έναν πατέρα που έχει πολλά κοινά με το δεύτερο παιδί του, τον Κωνσταντή. Αισθάνομαι, ότι ο Δούκας κάνει το ίδιο λάθος που έκανε ο πατέρας του, ο οποίος υπερεκτιμούσε τον ένα γιο, τον Μιλτιάδη και μείωνε διαρκώς τον άλλον, τον Δούκα. Αυτό αναπόφευκτα δημιουργεί ένα κόμπλεξ κατωτερότητας. Έτσι, για να μπορέσει να διαχειριστεί, όλα όσα του συνέβαιναν, έγινε αυτός ένας άνδρας που έβαλε πάνω του μία πανοπλία, για να καλύψει τον ανάπηρο άνδρα που έκρυβε μέσα του.

Κάποια στιγμή θα δούμε αυτό τον εσωτερικό κόσμο, θα δούμε τον Δούκα να βγάζει αυτή την πανοπλία;

Οι πληροφορίες μου και τα σενάρια που έχω προς το παρόν στα χέρια μου, γράφουν ότι αρχίζουν σταδιακά να εμφανίζονται ρωγμές στο σύστημα διαπλοκής που είχε στήσει ο Δούκας. Κάποιοι κρίκοι από την αλυσίδα αρχίζουν να σπάνε, και αφού σπάνε οι κρίκοι αρχίζουν και μπαίνουν κάποιες πληροφορίες, που με τη βοήθεια του Νικηφόρου, θα κυκλώσουν απειλητικά τον Δούκα. Εγώ φαντάζομαι και θα ήθελα, να έρθει αντιμέτωπος με τον εαυτό του και να πάρει -έστω και αργά- ένα μάθημα ζωής. Του αξίζει, διότι ζει μία ζωή που ενώ νομίζει ότι διαφεντεύει τους πάντες, δεν την ορίζει. Αγνοεί όλα όσα συμβαίνουν γύρω του, ζει στον κόσμο του. Η γυναίκα του έχει σχέσεις με άλλους άντρες, αγνοεί τις δράσεις του Κυπραίου, του Κλεομένη, αγνοεί το παιδί της Ασημίνας, και όμως πιστεύει ότι είναι ο μοναδικός αρχηγός στο Διαφάνι. Είναι τραγική ειρωνεία αυτό και δεν μπορώ να φανταστώ πως θα αντιδράσει, όταν τα μάθει όλα.

Ποια είναι η πιο δύσκολη σκηνή σας; Εκείνη στην οποία, ως ηθοποιός, δυσκολευτήκατε;

Σε αυτή τη σειρά υπάρχουν πολλές δύσκολες σκηνές, στις οποίες υπάρχει αγωνία, διότι ασχέτως βαρύτητας και δυσκολίας, πρέπει να γίνουν με έναν μηχανισμό γρήγορο. Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι, ότι πρέπει να αλλάζουμε από σκηνή σε σκηνή γρήγορα και άμεσα. Στις δύσκολες σκηνές, που μπορεί να γίνονται back to back δεν υπάρχει χρόνος για να σχεδιάσεις, να μελετήσεις και να κάνεις πρόβα. Συνεπώς, έχεις αγωνία εκείνη τη στιγμή για το αποτέλεσμα. Ενδεικτικά, ως δύσκολη θα πω την σκηνή όπου ο Δούκας, πιάνει στα «πράσα» τον Μελέτη και την Πηνελόπη, όταν το σκάνε.

Πως ανταποκρίνεστε σε αυτή την κατάσταση αγωνίας που προαναφέρατε; Υπάρχει τρόπος, για να μετριαστεί το ρίσκο, του να βγουν μέτριες -λόγω πίεσης χρόνου- οι δύσκολες σκηνές;

Βέβαια, υπάρχει η επιλογή του safe δρόμου, στον οποίο η σκηνή θα βγει μισή σε εκείνο τον χρόνο. Εμένα ποτέ δεν μου άρεσε αυτός ο δρόμος. Για εμένα σε αυτές τις περιπτώσεις, πέφτει ένας διακόπτης, ξεχνάω κάθε άγχος και αγωνία, για τη δυσκολία, και μπαίνω στην αναπνοή του Δούκα. Όταν μπω στην αναπνοή του, είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω ό,τι μου εμφανίσει ο υποκριτικός μου εαυτός.

Θα δούμε κάτι καλό στον Δούκα κάποια στιγμή;

Το εύχομαι! Μέχρι στιγμής δεν βλέπουμε κάτι καλό. Πρόσφατα γύρισα μία σκηνή, όπου την ώρα που είναι σίγουρος, ότι για μία ακόμη φορά θα κατευθύνει τις καταστάσεις και τα πράγματα, ραγίζει και τσακίζεται στην ιδέα, ότι μπορεί να δολοφόνησε άδικα τον Γιάννο. Είναι φορές, που αυτός ο χαρακτήρας κλαίει, λυγίζει και είναι ρημαγμένος, πράγμα που βέβαια χρησιμοποιεί αργότερα, ως επιχείρημα.  

Νομίζω, οι λάτρεις των «Άγριων Μελισσών» περιμένουν με αγωνία να δουν, πως θα αντιδράσει ο Δούκας, όταν εμπεριστατωμένα μάθει ότι ο δολοφόνος του γιου του, δεν ήταν ο Γιάννος.

Έχω και εγώ αγωνία. Ωστόσο, νομίζω ότι και πάλι θα ενεργήσει βασισμένος στο προσωπικό του συμφέρον. Θα λειτουργήσει πάλι σαν λύκος.

Αυτή τη στιγμή βλέπουμε τον τρίτο γιο, τον Νικηφόρο, να λειτουργεί πίσω από την πλάτη του Δούκα και να προσπαθεί να τον παγιδεύσει. Θα τον καταλάβει ο Δούκας, ποια θα είναι η εξέλιξη αυτής της κατάστασης;

Νομίζω θα το καταλάβει, το φαντάζομαι και σαν μοχλό εξέλιξης. Το πως θα αντιδράσει ο Δούκας, δεν το ξέρω, γιατί δεν γνωρίζω το μέγεθος του χτυπήματος που θα λάβει. Μπορεί το χτύπημα, να είναι τόσο μεγάλο που να μην υπάρχουν περιθώρια αντίδρασης. Όταν τα κάστρα του θα γκρεμίζονται ένα-ένα, τι δύναμη θα έχει;  

Έρχεται και η δεύτερη σεζόν των «Άγριων Μελισσών». Ο Δούκας θα παρουσιαστεί στους τηλεοπτικούς μας δέκτες; 

Ναι, έχουμε συμφωνήσει για την επόμενη χρονιά.

Γνωρίζετε, ποιοι είναι οι ηθοποιοί, που δεν θα βρίσκονται στο cast των «Άγριων Μελισσών» την επόμενη τηλεοπτική σεζόν; Συγκεκριμένα αναφέρομαι στον Κυπραίο και στον Κλεομένη.

Αυτοί οι δύο, είναι ακραίοι ρόλοι. Αυτά που έχουν συμβεί, είναι πολύ δύσκολο να κρατήσουν αυτά τα πρόσωπα στην ιστορία. Δεν μπορώ να φανταστώ, ότι θα μπορούσαν αυτοί οι χαρακτήρες να συγχωρεθούν, για όλα όσα έχουν κάνει. Σίγουρα, αυτό είναι δυσάρεστο. Κάποιοι ήρωες που αγαπά πολύ το κοινό πρέπει να θυσιάζονται. Φυσικά, ποτέ δεν ξέρεις.

Να περιμένουμε καταιγιστικές εξελίξεις στο Διαφάνι;

Δεν τους προλαβαίνουμε! Η καραντίνα, γέννησε φοβερές ιδέες.

 

Η αλήθεια είναι, ότι από το πρώτο κιόλας επεισόδιο η σειρά αυτή, είναι γεμάτη ανατροπές. Μήπως οι συνεχείς ανατροπές γίνουν κουραστικές; Μήπως όταν βλέπουμε συνεχώς ακραίες αλλαγές, είμαστε έτοιμοι και μπορούμε να προβλέψουμε, έως και το πιο ακραίο σενάριο; 

Ακόμα και αυτό πρέπει να γίνεται με μέτρο. Γίνονται ανατροπές, αλλά κάθε φορά η ανατροπή αγγίζει διαφορετικά κομμάτια της ιστορίας. Οι σεναριογράφοι, έχοντας στο νου τους ένα δέντρο, αναπτύσσουν κάθε φορά ένα διαφορετικό κλαδί. Μπορεί ο κόσμος να είναι έτοιμος για κάποια ανατροπή, δεν γνωρίζει όμως ποιο κλαδί, θα αγγίξει η εκάστοτε ανατροπή.

Αυτή τη στιγμή θα μπορούσατε να μου πείτε, ποιο κλαδί μαίνεται να αγγίξει η επόμενη ανατροπή;

Φαντάζομαι, δεδομένης της προσθήκης του Νίκου Ψαρά, που θα υποδυθεί τον σύζυγο της Βιολέτας (Θεοφανία Παπαθωμά), θα δούμε να συμβαίνουν αρκετά πράγματα εκεί. Ο Παναγιώτης (Αλέξανδρος Καλπακίδης), ίσως αντιδράσει, αφού θα νοιώσει υπεύθυνος για την Βιολέτα.  

Πριν έρθει «Η Επιστροφή» και οι «Άγριες Μέλισσες» διαγράψατε μία τηλεοπτική αποχή, που διήρκησε 9 χρόνια. Ήταν αυτό μία συνειδητή επιλογή; 

Δεν είχα εκείνη την περίοδο ιδιαιτέρες προτάσεις για την τηλεόραση. Η αλήθεια είναι ότι δεν έτυχε, ωστόσο και εγώ ποτέ δεν έριξα βάρος στην τηλεόραση επιδιώκοντας τη δημοσιότητα και το να βρίσκομαι στην επικαιρότητα.

Υπήρξε κάποια τηλεοπτική δουλειά εκείνα τα χρόνια, που σας γοήτευσε πολύ;

 Ναι, μου άρεσε πολύ η δουλειά του Θοδωρή Παπαδουλάκη στον Alpha, το «Η λέξη που δεν λες»

Ακούγοντας σας τώρα στην συνέντευξη μας, καταλαβαίνω ότι ο τόνος της φωνής σας, δεν είναι εκείνος που χρησιμοποιεί ο Δούκας. Πως καταφέρνετε να αλλάζετε την φωνή σας κατά αυτό τον τρόπο, και μάλιστα να διατηρείτε τον τόνο ακέραιο, όταν ενσαρκώνετε τον Δούκα;

Η αλήθεια είναι, ότι πλέον αφήνομαι. Δεν προσπαθώ επιτηδευμένα να αλλάξω την φωνή μου. Εκ φύσεως έχω μία μεγάλη ευκολία στο να αλλάζω, να χρωματίζω και να τοποθετώ, όπου θέλω την φωνή μου.

Είστε και ένας πολύ καλός ηθοποιός φωνής λόγω αυτού του χαρίσματος σας. Από όλες τις μεταγλωττίσεις που έχετε κάνει, ποιος είναι ο αγαπημένος σας χαρακτήρας;

Μου άρεσε πολύ ο «Ράνταλ», η σαύρα, από το «Μπαμπούλας Α.Ε» και ο «Captain Hook» από το «Peter Pan».

Πως αντιληφθήκατε, αυτό το ταλέντο σας, αλλά και την αγάπη σας για την υποκριτική;

Από μικρός είχα έφεση στα καλλιτεχνικά. Γενικά, στην εφηβεία αντιλήφθηκα την αγάπη μου για την υποκριτική, όταν σκηνοθετούσαμε μικρές παραστάσεις με έναν φίλο μου, και κάναμε stand up comedy. Εκεί ήταν, που κάνοντας μιμήσεις για πλάκα,  κατάλαβα ότι έχω την δυνατότητα, να αλλάζω και την φωνή μου.

 

Θυμάστε να μου πείτε κάτι από εκείνα τα χρόνια; Δεν μπορώ να φανταστώ, τι μπορεί να σκηνοθετούσε ένα μικρό παιδί.

Σατιρίζαμε περισσότερο, περιστατικά του σχολείου, τους καθηγητές και την επικαιρότητα. Κάναμε γενικά μικρά σκετσάκια, νοικιάζαμε ένα θέατρο και παίζαμε εκεί τις παραστάσεις μας.

Με το τραγούδι ασχοληθήκατε ποτέ, μιας και έχετε τέτοιες φωνητικές ικανότητες;

Μονάχα ερασιτεχνικά. Ομολογουμένως αυτό είναι κάτι, που θα ήθελα να μελετήσω και να ασχοληθώ περισσότερο. Κυρίως μελέτησα και αυτή την οδό, όταν έπρεπε να ενσαρκώσω τον Νικόλα Άσιμο και τον Βασίλη Τσιτσάνη.

Δύο εμβληματικοί χαρακτήρες, που σας «κυνηγούν» στο θέατρο…

Πράγματι. Μου αρέσει που στην ζωή μου ενσάρκωσα αυτούς τους χαρακτήρες.

Ποιες ήταν οι δυσκολίες, μίας και μιλάμε για σπουδαίες προσωπικότητες, που έχουν αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στην ιστορία της μουσικής;

Ο Νικόλας Άσιμος μπήκε στη ζωή μου, το 2013, με τον Γιώργο Κορδέλλα. Είχε κάποιες αντικειμενικές δυσκολίες αυτός ο χαρακτήρας, διότι τότε δεν μπορούσαν να γίνουν οι απαραίτητες πρόβες και κατ΄ επέκταση να ωριμάσει ο ρόλος, καθώς συνέβη κάτι άσχημο στον σκηνοθέτη μου. Μπορώ να σου πω, ότι τότε ένοιωθα εντελώς εκτεθειμένος, είχα πολύ μεγάλη ανασφάλεια, μιας και το μουσικό κομμάτι αποτελούσε ένα πολύ μεγάλο μέρος της παράστασης. Το ιδιαίτερο αυτής της ιστορίας είναι, ότι μόλις βγήκα στην σκηνή, είδα πόσο ψάρωσαν μαζί μου, έβλεπα τους θεατές αποσβολωμένους και τότε σκέφτηκα ότι «κάτι συνέβη εδώ, κάτι δημιούργησα στην ψυχή του κοινού». Τότε θυμάμαι είχα ακούσει όλες τις ηχογραφήσεις του Ν. Άσιμου, για να μπορέσω να φέρω τη φωνή του μέσα στο σώμα μου.

Από την άλλη, η ενασχόληση μου με τον Τσιτσάνη ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη, σε μία δίωρη παράσταση το «Σερσέ λα φαμ» (=αναζητώντας τη γυναίκα). Εκεί, μπήκα βαθιά στην προσωπικότητα και στα τραγούδια του, αυτά τα φοβερά διαμάντια.  Θυμάμαι, ήταν συγκλονιστική εμπειρία εκείνη η παράσταση, είχα από κάτω τα παιδιά μου, την γυναίκα μου, την εγγονή του Τσιτσάνη και άλλους. Μπορεί να πήγαινα στο θέατρο άκεφος και κατά τη διάρκεια της παράστασης, όλο αυτό το κλίμα και η μουσική με συνέπαιρνε στο ρυθμό της και έβρισκα με μιας, όλη μου την ενέργεια. Αυτή η παράσταση, η οποία ήταν sold out διαρκώς, κατέβηκε εντελώς άδοξα, από το θέατρο Βορείου Ελλάδος, λόγω χρεών και οικονομικών ζητημάτων. Μακάρι κάποια στιγμή να γίνει πάλι κάτι ανάλογο.  Θα μπορούσε αυτή η παράσταση, να τελειώσει έτσι όπως της άξιζε.  Σταμάτησε αθόρυβα, σαν τους ανθρώπους που έφυγαν τις ημέρες το κορωνοϊού.

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή τους. Ολοκληρώνοντας το σχολείο, ποιες είναι οι σπουδές που ακολουθείτε;

Πέρασα στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών της Νομικής, αλλά δεν τελείωσα τη σχολή, διότι ξεκίνησα παράλληλα τις σπουδές μου στο Εθνικό Θέατρο. Τα ωράρια στο Εθνικό ήταν τέτοια, που δεν προλάβαινα να παρακολουθώ και τα μαθήματα στη σχολή των Πολιτικών Επιστημών.  

Δεδομένων των αντικειμενικών δυσκολίων του επαγγέλματος του ηθοποιού, υπήρξαν στιγμές που μετανιώσατε για αυτή σας την απόφαση και νοιώσατε αβεβαιότητα;  

Ναι, υπήρξαν φορές που ένοιωσα αβέβαιος, για το που βρίσκομαι και τι κάνω.

Αναγκαστήκατε να κάνετε και άλλες δουλείες για να ανταποκριθείτε οικονομικά στις απαιτήσεις της καθημερινότητας; 

Φυσικά, εργάστηκα σε μπαρ ως μπάρμαν και ως σερβιτόρος, σε μία βιομηχανία γάλακτος, όταν ήμουν πιο μικρός και άλλα.

Στο σπίτι, τα παιδιά με δύο γονείς καλλιτέχνες, θέλουν και εκείνα να ακολουθήσουν την καλλιτεχνική οδό;  

Ακόμα δεν έχουν δείξει προς τα που θα στραφούν, όμως και τα δύο έχουν κλίση και ασχολούνται με τα καλλιτεχνικά. Η κόρη μου κάνει χορό, ασχολείται με την μουσική και ο γιος μου επίσης ασχολείται με την μουσική.

Ποια είναι η πιο συγκινητική στιγμή που σας έχουν χαρίσει τα παιδιά σας;

Γύρισα από ένα ταξίδι κάποια στιγμή, που έλειπα αρκετό διάστημα και έφτασα πολύ αργά τα ξημερώματα στο σπίτι. Έξω από την πόρτα, είχαν κολλήσει δύο ζωγραφιές με καρδούλες και μου έγραφαν «Μπαμπά μόλις έρθεις να μας ξυπνήσεις. Η μαμά μας άφησε» με τονισμένη υποσημείωση «Μην το ξεχάσεις, να μας ξυπνήσεις». Μόλις το διάβασα συγκινήθηκα πολύ και τα ξύπνησα.

Πως θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας;

Διαπιστώνω, ότι έχω μία διπολικότητα, από τη μία είμαι πολύ ντροπαλός και από την άλλη τρομερά αδιάντροπος.

Για εσάς τι σημαίνει υποκριτική;

Είναι μία ανάγκη του ανθρώπου να εκφραστεί, έστω και αντίθετα στη ζωή, μέσα από τον μαγικό κόσμο που του ανοίγει η κουρτίνα του θεάτρου.  

Marios Plastourgos1 Comment

Κωστής Σαββιδάκης – Ο παπά-Γρηγόρης από τις «Άγριες Μέλισσες» στο Journalize: «Ο παπάς είναι ικανός να πάρει το βάρος του φόνου πάνω του»

(Μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με τον Κωστή Σαββιδάκη)

Φωτογραφία: Βίκτορ Λαμπρινός

Είναι ένας άνθρωπος γλυκύς με μία όμορφη και καθαρή ψυχή. Είπε το «ναι» σε αυτή τη συνέντευξη με τόσο μεγάλη χαρά, που εμένα με έκανε να χαίρομαι διπλά. Είναι από εκείνους τους αξιολάτρευτους ανθρώπους, που το βλέμμα τους σε καθησυχάζει και σε ηρεμεί. Είναι όλο καλοσύνη και ομορφιά. Στάζει γλυκιές λέξεις και όμορφες κουβέντες. Σαν να νοιώθω την αγνότητα της ψυχής του και αυτό είναι που με γοητεύει περισσότερο.

Μιλάει για όλους και για όλα στην συνέντευξη μας. Μου δίνει την ευκαιρία, να ξετυλίξω του κουβάρι της ζωής του και μονάχα ευγνωμοσύνη νοιώθω για αυτό. Παραδίνομαι στη ζωηράδα της συνομιλίας μας και περιμένω τις σκέψεις του, να ξεδιπλωθούν.

Γεννήθηκε και έχει μεγαλώσει στη Ρόδο. Κατάγεται από τα Σφακιά, με πολλές ρίζες από τα Δωδεκάνησα. Ήδη από τα 14 του έτη, εργάζονταν ως γκρουμ σε ξενοδοχεία ή σερβιτόρος σε μπαρ και εστιατόρια ή κάνοντας θεατρικό παιχνίδι σε παιδιά. Μετά το Λύκειο, και έχοντας αντιληφθεί την αγάπη του για την υποκριτική, ιδρύει με φίλους την θεατρική ομάδα «PRAXIS». Παράλληλα, όταν ξεκίνησε να λειτουργεί το θεατρικό Εργαστήρι της Ρόδου, άρχισε να παρακολουθεί σεμινάρια και να παίζει σε παραστάσεις. Αργότερα, ανέλαβε δράση ως επιχειρηματίας στο Νησί των Ιπποτών, ιδρύοντας το μπαράκι «ΑLTER EGO». Την επιχείρηση διατήρησε για 12 ολόκληρα χρόνια (2002-2014) μέχρι που πήρε την απόφαση, να μετακομίσει μόνιμα στην Αθήνα και να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποκριτική.

Τον έχουμε απολαύσει σε αρκετές από τις μεγάλες επιτυχίες της ελληνικής τηλεόρασης («Λόλα», «Singles», «Λατρεμένοι μου Γείτονες», «Με τα Παντελόνια Κάτω»)

Φέτος, μας έδωσε τη χαρά, να τον θαυμάσουμε μέσα από τη συχνότητα του ΑΝΤ1 και τις «Άγριες Μέλισσες», στον ρόλο του παπά-Γρηγόρη. Είναι ένας πράος και σεβάσμιος άνθρωπος, χωρίς βέβαια να λείπει από το καφενείο και τα γλέντια. Στα επόμενα επεισόδια αναμένουμε, πως θα γίνει ο μάρτυρας, των αμαρτιών των κατοίκων του μικρού χωριού της δεκαετίας του 50, διά της εξομολόγησης.

Βέβαια, η υποκριτική του ευφυΐα δεν θα μπορούσε να λείπει από τον κινηματογράφο. Μέσα στους επόμενους μήνες, θα έχουμε την δυνατότητα να τον παρακολουθήσουμε μέσα από τη μεγάλη οθόνη των κινηματογραφικών αιθουσών σε 3 ταινίες. Το Πάσχα θα ενσαρκώσει τον βοσκό, τον Μαυρογένη, στην ταινία «Το δείπνο του Βοσκού» του Γιάννη Στραβόλαιμου. Τον Σεπτέμβρη θα τον δούμε, ως Αιγύπτιο, στην ταινία «Εξορία» του Βασίλη Μαζωμένου. Λίγους μήνες αργότερα, θα γίνει ο βασιλιάς των αθανάτων στην ταινία «TISIS» του Γιώργου Ευαγγελόπουλου. Τέλος, θα τον απολαύσουμε σε ένα ντοκιμαντέρ, που θα αναβιώσει την Ελληνική Επανάσταση του 1821, με τίτλο «ΧΩΡΥΓΟΣΚΑΛΑ – THE PATH OF SACRIFICE» του Κωνσταντίνου Γουργιώτη. 

Φέτος ζούμε μαζί σας μία μεγάλη επιτυχία, τις «Άγριες Μέλισσες». Τα κύματα αγάπης που στέλνει ο κόσμος είναι τεράστια. Περιμένατε αυτή την γλυκιά ανταπόκριση από τον κόσμο;

Διαβάζοντας τα πρώτα επεισόδια περίμενα ότι θα είναι κάτι πάρα πολύ καλό. Ήξερα μέσα μου ότι θα κάνει επιτυχία, κάνεις όμως  δεν ήξερε ότι θα γίνονταν τόσο μεγάλη επιτυχία. Μονάχα ευτυχία είναι όλο αυτό που βιώνουμε. Βέβαια υπάρχουν και κάποιες μεμονωμένες ακραίες περιπτώσεις, αλλά οι περισσότεροι είναι πολύ ζεστοί και θερμοί. Μπαίνουμε στα σπίτια των ανθρώπων και πραγματικά νοιώθω, ότι με κάποιο τρόπο έχουμε γίνει και εμείς μέλος της οικογένειας τους.

Έχει τύχει να σας στείλουν ιερείς μηνύματα, με αφορμή την ερμηνεία σας στη σειρά;

Πριν δύο μέρες συνέβη ένα περιστατικό. Πήγα στην Τράπεζα για κάποιες υποχρεώσεις. Στο ταμείο λοιπόν ήταν ένας ιερέας, ο οποίος μόλις ολοκλήρωσε την συναλλαγή του έρχεται, πάει να μου φιλήσει το χέρι και με αποκαλεί «Συνάδελφε»,  μπροστά στον κόσμο. Πάγωσα και του λέω γελώντας «Σας παρακαλώ μην το κάνατε αυτό». Όπως καταλαβαίνεις όλοι μας κοιτούσαν. Η αλήθεια είναι, ότι βλέπουν πάρα πολλοί ιερείς την σειρά και μου στέλνουν μηνύματα.   

Ο παπάς από όσο έχουμε ήδη δει, δεν γνωρίζει τίποτα από όσα συμβαίνουν στο μικρό χωριό της δεκαετίας του 1950…

Νομίζω ότι ο παπάς γνωρίζει τα πάντα, αλλά που να το πει και που να τον πιστέψουν.  Μέσα από τις εξομολογήσεις θα μάθει πολλά πράγματα, στα επόμενα επεισόδια.

Πως πιστεύετε ότι θα αντιδράσει ο παπάς, όταν μάθει τι έχουν κάνει οι 3 αδελφές που τόσο πολύ αγαπάει; Θα προσπαθήσει να τις καλύψει;

Είμαι σίγουρος ότι θα τις καλύψει, αν το μάθει. Είμαι σίγουρος ότι θα τις δικαιολογήσει, διότι αμύνθηκαν. Οποιοσδήποτε στην θέση τους, το ίδιο θα έκανε. Το ότι δεν ομολογήσαν, είναι ένα άλλο θέμα. Ίσως εκεί βρίσκεται η αμαρτία τους. Έκρυψαν τον φόνο και χρεώθηκε κάποιος άλλος την δολοφονία. Έχω ικανό τον παπά- Γρηγόρη να πάρει ακόμα και το βάρος του φόνου πάνω του.  

Ποιο είναι το ιδανικό τέλος για εσάς;

Να σου πω την αλήθεια, αυτό δεν το έχω σκεφτεί. Νομίζω όμως, ότι μία ιδανική σκέψη θα ήταν, να αφεθεί το τέλος κάπως μετέωρο στην σκέψη των τηλεθεατών. Θα ήταν ωραίο να το οραματιστεί ο καθένας με τον δικό του τρόπο.

Ορμώμενη από το γεγονός ότι υποδύεστε τον ιερέα. Ποια είναι η δική σας σχέση με την θρησκεία;

Πολύ στενή.  Έχω μεγαλώσει μέσα στην εκκλησία. Μάλιστα η νονά μου είναι παπαδιά, γυναίκα παπά.

Να περάσω τώρα στην κινηματογραφική σας δράση. Στον αριθμό τρεις οι ταινίες που έχουμε να περιμένουμε από εσάς και ένα ντοκιμαντέρ.

Σωστά! Η πρώτη είναι η «Εξορία» του Βασίλη Μαζωμένου, η οποία ταξιδεύει στα Φεστιβάλ του εσωτερικού και του εξωτερικού. Τον Σεπτέμβρη θα επιστέψει στην Ελλάδα, για να παρουσιαστεί επίσημα στους κινηματογράφους.

Η δεύτερη ταινία είναι «Το δείπνο του Βοσκού» του Γιάννη Στραβόλαιμου, που περιμένουμε να βγει το Πάσχα. Εκεί υποδύομαι τον βοσκό, τον Μαυρογένη, ο οποίος έχει μεγαλώσει στα βουνά μακριά από τον κόσμο και ζει με τη γυναίκα του, τη Μαριώ. Οι δυο τους αποφασίζουν να κατέβουν στο χωριό Λαχανάδες, ώστε να προμηθεύονται ευκολότερα τα απαραίτητα για την συντήρησή τους. Εκεί, ο Μαυρογένης, βλέπει για πρώτη φορά Εκκλησία και Ιερέα. Λόγω της απονήρευτης και καλοσυνάτης καρδιάς του, ακούει με πολύ ενδιαφέρον τα όσα κηρύττει ο Παπά Φώτης και σταδιακά εξελίσσεται η ιστορία του και το ταξίδι του.   

Η Τρίτη ταινία είναι η «TISIS» του Γιώργου Ευαγγελόπουλου. Αυτή είναι μία ταινία επιστημονικής φαντασίας, με θνητούς και αθανάτους. Εγώ υποδύομαι τον βασιλιά των αθανάτων, που ρίχνει μία κατάρα «Οποίος θνητός ερωτοτροπήσει με αθάνατο, το παιδί θα βγει καταραμένο». Η συγκεκριμένη ταινία θα βγει τον Σεπτέμβρη και μάλιστα επειδή είναι πολύ χαμηλού budget, την γυρίζουμε 4 χρόνια.

Τέλος, έχουμε το ντοκιμαντέρ του Κωνσταντίνου Γουργιώτη με τίτλο «ΧΩΡΥΓΟΣΚΑΛΑ – THE PATH OF SACRIFICE» και αφορά την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

 Φωτογραφία: Ηλίας Περγαντής

Τον Δεκέμβρη του 2018 βρεθήκατε και στην Αμερική, κάνοντας τον Δία σε μία παράσταση. Μιλήστε μου για αυτή σας την εμπειρία.

Ήταν μία απίστευτη εμπειρία. Ήταν τρελό. Μέσα σε 20 μέρες έπρεπε να μάθω τον ρόλο στα αγγλικά, ενώ τα αγγλικά μου δεν βρίσκονται σε άριστο επίπεδο. Ευτυχώς ο Δίας είναι Έλληνας, επομένως δικαιολογήθηκε η ελληνική προφορά που είχα. Η παράσταση πήγε πάρα πολύ καλά και γίνονταν συζητήσεις για να γυριστεί και ως κινηματογραφική ταινία. Ακόμα, πριν κάποιους μήνες μου έγινε πρόταση, να πάω ξανά στην άλλη μεριά του ατλαντικού για ένα σίριαλ αυτή τη φορά. Λόγω πιεσμένου ωραρίου στην Ελλάδα δεν θα μπορούσα να ανταποκριθώ στον ρόλο, μιας και ήταν βασικός από την μία και στην αγγλική γλώσσα από την άλλη. Δυστυχώς έπρεπε να αρνηθώ.

Πως είδατε τα πράγματα στην Αμερική στον χώρο της υποκριτικής;

Πολύ σωστά, ψυχρά, επαγγελματικά. Εκεί, ο ηθοποιός θα δουλέψει και θα πληρωθεί μέχρι και το τελευταίο λεπτό. Για παράδειγμα, όταν τελείωνε στις 22:30 η παράσταση, μέχρι τις 23:00 ο χώρος έπρεπε να αδειάσει, αν η ώρα έφτανε 23:01 χρεώνονταν η παραγωγή 14.000$ το λεπτό. Τα πάντα είναι business εκεί.  Φυσικά, όπως καταλαβαίνεις δεν υπάρχει αυτή η ζεστασιά που υπάρχει στην δική μας χώρα. Όταν όλα είναι αμιγώς επαγγελματικά το κλίμα είναι αναπόφευκτα σκληρό και ψυχρό.

Είχατε βρεθεί στο παρελθόν από την άλλη μεριά του ατλαντικού για επαγγελματικούς σκοπούς;

Στα 19 μου πήγα στο Los Angeles για 3 μήνες. Σκόπευα τότε, να βρω μία σχολή για να σπουδάσω υποκριτική. Με το χέρι στην καρδιά, θα σου πω ότι δεν μου άρεσε. Μάλιστα, οι σχολές ήταν πάρα πολύ ακριβές για τα δικά μου τα μέτρα και ένοιωθα ότι δεν μου ταιριάζει η ζωή και η νοοτροπία της χώρας. Τότε, που τα πράγματα στην Ελλάδα ήταν διαφορετικά, ήμασταν κάθε βράδυ έξω. Αντίθετα, στην Αμερική ήμασταν όλη μέρα σπίτι και το Σάββατο κάναμε πιτζάμα πάρτυ, κάτι που εγώ -ως Έλληνας- θεωρούσα γελοίο (γέλια).

Ακόμα έχετε ιδρύσει και μία δική σας θεατρική ομάδα…

Ναι, οι «Συν Κάτι». Είναι μία ομάδα που έχουμε εδώ και 15 χρόνια, και ιδρύσαμε μαζί με τον Κωνσταντίνο Κωσνταντόπουλο. Είμαστε μία ομάδα που αγαπάμε πολύ αυτό που κάνουμε και προσπαθούμε να το κάνουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η ομάδα μας αναλαμβάνει τα πάντα παραγωγή, σενάριο, σκηνοθεσία.  

Το όνομα της ομάδας σας «Συν Κάτι», πως προέκυψε;

Στα μαθήματα υποκριτικής που κάνει ο Κωνσταντίνος, συνηθίζει να αναφέρει αυτή την έκφραση «Συν Κάτι», δηλαδή σε αυτό που κάνεις πρόσθεσε και κάτι ακόμα, για να κάνεις κάτι καλύτερο. Έτσι λοιπόν, κρατήσαμε αυτή την αγαπημένη έκφραση του Κωνσταντίνου.

Βέβαια κλείνοντας την ενότητα της υποκριτικής θα ήθελα να ρωτήσω, πότε εμφανίζεται το μικρόβιο;

Από την πολύ μικρή μου ηλικία. Θυμάμαι ότι πολλές φορές τριγυρνούσα στο χωρίο και έκανα ότι ήμουν κάποιος άλλος ή ένας αόρατος. Για παράδειγμα, δεν χαιρετούσα την γειτόνισσα, γιατί προσποιούμουν κάποιον άλλο. Μέσα μου θεωρούσα, ότι η γειτόνισσα δεν με γνώριζε, και αυτό γιατί εγώ είχα μπει στο πετσί του ρόλου.  Μάλιστα, κάποια στιγμή έκαναν και παράπονα στην μητέρα μου, της έλεγαν «Γιατί δεν μας μιλάει ο γιος σας;».

Μάλιστα, ασχοληθήκατε για ένα μικρό χρονικό διάστημα και με την πολιτική. Από το θέατρο στις κάλπες… Πως πήρατε αυτή απόφαση;

Ναι, κατέβηκα στις Ευρωεκλογές του 2019, μαζί με την Ζωή Κωνσταντοπούλου και ύστερα στις Βουλευτικές Εκλογές των Δωδεκανήσων, μιας και κατάγομαι από εκεί με το κόμμα «Πλεύση Ελευθερίας». Βέβαια δεν εκλέχτηκα, παρόλα αυτά η Ζωή ήταν μία γυναίκα, που πραγματικά εμπιστεύτηκα. Ποτέ δεν θα κατέβαινα με κανένα άλλο κόμμα. Θεωρώ ότι όλοι είναι απατεώνες. Η μόνη που με έπεισε και ότι είπε, το έπραξε, ήταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Παράτησε την θέση του Προέδρου της Βουλής, γιατί θεώρησε ότι τα άλλα πρόσωπα διέπρατταν προδοσία στη χώρα. Εμένα αυτό με έπεισε. Πιστεύω, ότι αυτή η γυναίκα έχει πράγματα να δώσει. Έτσι, όταν μου έκανε την πρόταση, δέχθηκα. Ήθελα να το παλέψω μαζί της και να την στηρίξω.

Αν σας ρωτούσα τι αποκομίσατε από όλη αυτή την εμπειρία, τι θα μου λέγατε;

Ότι παίζονται τρελά παιχνίδια πίσω από τις πλάτες των πολιτών. Συγκεκριμένα, το ποσοστό που έδωσαν στο κόμμα, με το οποίο κατέβηκα, ήταν 1,4%, όμως πριν ακόμα κλείσουν οι κάλπες έδιναν το ίδιο ποσοστό (1,4%). Μέχρι λοιπόν να κλείσουν οι κάλπες αυτό το ποσοστό δεν άλλαξε. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η Πρόεδρος της «Πλεύσης Ελευθερίας», ζήτησε καταμέτρηση των ψήφων. Εκεί είδαμε πολλά παράδοξα και στημένα, τα οποία σύντομα θα ανακοινώσει η ίδια. Η ευθύνη είναι δικιά μας, νομίζω κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε, τι και ποιους ψηφίζουμε.

Σκέφτεστε να ασχοληθείτε κάποια στιγμή και πάλι με την πολιτική;

Δεν ξέρω! Αν μπορώ να φανώ χρήσιμος, στην συγκεκριμένη κυρία, την Ζωή Κωνσταντοπούλου, θα το έκανα.

Ποιο είναι το μήνυμα που θα στέλνατε στους νυν πολιτικούς εκπροσώπους της χώρας μας;

Να σεβαστούν τους ανθρώπους που τους έχουν ψηφίσει και όσοι αδυνατούν να το κάνουν, να μας αδειάσουν τη γωνιά.

Πως θα χαρακτηρίζατε εσείς ο ίδιος τον εαυτό σας;

Νομίζω είμαι ευγενής, είμαι καλός-καλός μέχρι να μου πατήσεις τον κάλο. Αν δεν νοιώσω σεβασμό, αλλάζω στάση. Όσο ήμερος είμαι, αν θυμώσω θα θυμώσω πολύ άσχημα.

Τι μουσική ακούτε;

Πραγματικά τα πάντα, θα μπορούσα μόνο να πω ότι δεν μου αρέσει η Hard Rock. Έχω μία ιδιαίτερη αδυναμία στα παραδοσιακά και τα τελευταία 3 χρόνια, ακούω πολύ βυζαντινή μουσική και εκκλησιαστικούς ψαλμούς.  Ηρεμεί το μυαλό μου και χαλαρώνει.

Ψέλνετε παράλληλα;

Όχι, αν και θα ήθελα πάρα πολύ. Την Μεγάλη Εβδομάδα πηγαίνω στην εκκλησία και προσπαθώ όσο μπορώ.

Πως περνάτε τον ελεύθερο σας χρόνο;

Μου αρέσει να είμαι με φίλους. Το καλοκαίρι αγαπώ την θάλασσα, τα ταβερνάκια, συνοδευόμενα από ούζο καλαμαράκια και χταποδάκια. Επειδή είχα για 12 χρόνια μπαρ στη Ρόδο, δεν μπορώ πια την έντονη μουσική. Θέλω στις εξόδους μου, να μπορώ να ακούσω και να ακουστώ.  

Αντιλαμβάνομαι μία κατάσταση με φίλους και όμορφες διαπροσωπικές συζητήσεις. Πως σας φαίνεται η σημερινή εποχή των διαδικτυακών μηνυμάτων;

Μου φαίνεται γελοίο και ταυτόχρονα ανατριχιαστικά τρομακτικό. Μάλιστα κάποια στιγμή, είδα ένα μικρό παιδί στην εκκλησία, το οποίο καθώς προσκυνούσε στην εικόνα πήγε να την «αλλάξει» σαν να ήταν τάμπλετ. Είναι μία εποχή που, ναι μεν όλες οι δουλείες γίνονται από τις ηλεκτρονικές συσκευές, αλλά χάνεται το μέτρο. Ο κόσμος πια δεν φλερτάρει. Στην δική μου εποχή θυμάμαι, ότι παντού και πάντα υπήρχε το φλερτ, αυτά τα όμορφα βλέμματα με τις κοπέλες. Δεν υπάρχει πια αυτό, είναι όλοι με ένα κινητό. Βλέπω αγόρια, να έχουν δίπλα τους πανέμορφες κοπέλες -και το αντίστροφο βέβαια- και στέλνουν μηνύματα, αντί να κοιτούν ο ένας τον άλλο.

Τι σημαίνει για εσάς η υποκριτική;

Σεβασμός στους χαρακτήρες, τους ρόλους και τα έργα που αναλαμβάνουμε.

Sofia MazokopakiLeave a comment

«Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΒΑΝ ΙΛΙΤΣ» του Leo Tolstoy.

Ένα απόγευμα, σε μια σκηνή, στο θέατρο Αλκμήνη, στην οδό Αλκμήνης, στο Γκάζι.

Πρέπει να έχουν περάσει μόλις 2 μέρες από τότε που είδα την παράσταση και οι σκηνές, οι στιγμές και οι ερμηνείες είναι σίγουρα αποτιμώμενες στη μνήμη μου. Εκείνο το γλυκό απόγευμα της Δευτέρας αναβιώθηκε η Ιστορία του Λέωντος Τολστόι. Η ιστορία βασίζεται στο αληθινό γεγονός του θανάτου του δικαστή Ιβάν Ιλίτς Μετσνικόφ, μέσα από την μαγική παράσταση της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Η φιλοσοφική νουβέλα του σπουδαίου Ρώσου συγγραφέα «Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς» παραδίνεται στα έμπειρα χέρια της σκηνοθέτιδος και στις σπουδαίες υποκριτικές ικανότητες του κυρίου Γιώργου Γαλίτη και του κυρίου Θανάση Κουρλαμπά.

Η ιστορία του Ιβάν Ιλίτς, όπως η μητέρα του ίδιου τη διηγείται στον Λέων Τολστόι, αναφέρει, πως ο ευκατάστατος δικαστής αρρωσταίνει βαριά με αποτέλεσμα να εκμηδενιστούν όλες τις προηγούμενες απολαύσεις της ζωής – εξουσία, δόξα, χρήμα, κύρος- και σταδιακά θα οδηγηθεί στο μοιραίο τέλος. Ο πρωταγωνιστής δεν μπορεί να ξεγελάσει τον θάνατο και μην έχοντας άλλη επιλογή, του δίνει απλόχερα τη ζωή του. Ίσως πρόκειται για ένα παιχνίδι ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, ένα παιχνίδι ανάμεσα στο χιούμορ και το δράμα.

Με σιγουριά θα πω, ότι είδα μία καταπληκτική παράσταση με όμορφες και καθαρές ερμηνείες από δύο ηθοποιούς που και στο παρελθόν, μας έχουν χαρίσει αξέχαστες θεατρικές στιγμές. Οι ηθοποιοί χρησιμοποιώντας μονάχα το απαράμιλλο ταλέντο τους, μας καθηλώνουν και μας σαγηνεύουν με την ιστορία του Ιβάν Ιλίτς. Συνδυάζουν μερικές δόσεις αστείρευτου χιούμορ, μαζί με τη δραματική κατάσταση που βιώνει ο ευκατάστατος δικαστής (Ιβάν Ιλίτς) στο τέλος της ζωής του.

Βλέπουμε ένα πραγματικό θέατρο να ξετυλίγεται μπροστά μας, οι ηθοποιοί πραγματικά δίνουν τον εαυτό τους και μας παρουσιάζουν ολόκληρο το ταλέντο τους.

Το θέατρο παρουσιάζεται στην πρώιμη μορφή του και οι θεατές δύνανται να αντιληφθούν την πραγματική ουσία του, καθώς έρχονται σε επαφή με ένα θέατρο, γυμνό και αληθινό.

Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στους ταλαντούχους ηθοποιούς που πλαισιώνουν την παράσταση. Σίγουρα μου χάρισαν μιάμιση ώρα αληθινού γέλιου, έντασης και σκέψης. Μακάρι να μην τελειώνουν τα βραδιά με τέτοιου είδους παραστάσεις.

Ολόκληρη η ζωή του Ιβάν Ιλίτς αναβιώθηκε και πλαισιώθηκε με δύο μονάχα ηθοποιούς να δίνουν τη δική τους μάχη πάνω στο σανίδι.  Με τρόπο πλήρως διακριτό, κατάφεραν να μας καταδείξουν ολόκληρη την ιστορία και να αναβιώσουν τα χιλιάδες πρόσωπα, που πέρασαν από τη ζωή του Ιβάν. Χωρίς αντικείμενα, χωρίς στολές, χωρίς μακιγιάζ, μονάχα δύο σώματα, δύο πρόσωπα και δύο φωνές πήραν χιλιάδες μορφές. Οι λέξεις σαν να μην είναι αρκετές, για να περιγράψουν όλα όσα νοιώθει κανείς, βλέποντας αυτή την παράσταση. Τα γράμματα σαν να είναι πολύ μικρά, για να περιγράψουν το απαράμιλλο ταλέντο δύο σπουδαίων -για εμένα- ηθοποιών.

Ευχαριστώ βαθιά τους ηθοποιούς για μιάμιση ποιοτική ώρα, από εκείνες που δεν ξεχνά κανείς. Είναι από εκείνες τις ώρες, που σου χαρίζουν όμορφες εμπειρίες, που σου ανοίγουν τους ορίζοντες και σε κάνουν έναν καλύτερα σκεπτόμενο άνθρωπο.

Ζήσαμε μαζί με τον Ιβάν τη ζωή του, γελάσαμε όπως γέλασε εκείνος, πληγωθήκαμε όπως εκείνος, κλάψαμε όπως εκείνος, πονέσαμε και αγαπήσαμε όσο εκείνος. Αυτή ήταν η μαγεία της παράστασης. Εγώ είδα μπροστά μου το αληθινό θέατρο. Είναι μια παράσταση που αξίζει να την δεις, γιατί σίγουρα θα την ζήσεις.

Θερμά συγχαρητήρια σε δύο υπέρ-ταλαντούχους Έλληνες ηθοποιούς. Για μια ακόμη φορά υποκλίθηκα στο ταλέντο ορισμένων ανθρώπων. Δικαίως βρίσκονται και θα συνεχίζουν να βρίσκονται στο σανίδι, γιατί νομίζω δεν μας χαρίζουν πολλοί αυτό που ονομάζουμε αληθινό θέατρο. Τα μάτια, το σώμα, το κεφάλι, τα χέρια, είναι όλα εναρμονισμένα με τέτοιο τρόπο, για να μας καθηλώσουν. Δεν πήρα στιγμή το βλέμμα μου από πάνω τους.

Και όταν ολοκληρώθηκε η παράσταση, χειροκρότησα δυνατά, θερμά, έτσι όπως άξιζε σε αυτές τις καταπληκτικές και θα λέγαμε εναλλακτικές ερμηνείες.

Χιούμορ-Προσοχή- Θεατρική Ευφυΐα- Δράμα, όλα συγκεντρώθηκαν ένα απόγευμα, σε μια σκηνή, στο θέατρο Αλκμήνη, στην οδό Αλκμήνης, στο Γκάζι.

Είναι άραγε δυο ρόλοι από δύο ηθοποιούς ή κάτι περισσότερο από αυτό που φαίνεται.  Σας προτρέπω να το ανακαλύψετε! Μία ακόμη Δευτέρα (24/2) οι ηθοποιοί θα είναι εκεί για να ρίξουν τις σκηνές και τις ερμηνείες τους, μπροστά στα μάτια σας.

Μακάρι να βλέπουμε πιο συχνά τέτοια θεάματα, μακάρι αυτό το κείμενο να γίνει η αφορμή, όχι μόνο για να δείτε αυτό το έργο, αλλά και για να συνηθίσετε στην επιλογή τέτοιων έργων προς παρακολούθηση. Μακάρι αυτές οι αράδες, να γίνουν η αφορμή για να παρουσιάζονται συχνότερα τέτοιες δουλείες. Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές, γιατί εκπληρώσατε ένα έργο φανταστικό.

Με άσφαλτη ακρίβεια, δηλώνω βέβαιη για την αξία αυτής της παράστασης.

Marios PlastourgosLeave a comment

Ο «Κερέμ» από το «Κόκκινο Ποτάμι» στο Journalize:  «Έμεινα στο υπερπολυτελές Loft του Bob Wilson, στο Manhattan, με θέα το Empire State Building»

(Μία συνέντευξη με τον ηθοποιό Θοδωρή Φραντζέσκο)

Αυτή τη φορά συναντώ τον Θοδωρή Φραντζέσκο, τον Κερέμ από τη σειρά -του Μανούσου Μανουσάκη- «Κόκκινο Ποτάμι», σε ένα μαγικό καφέ σε ένα μικρό στενάκι, που κρύβεται στο Μοναστηράκι.

Για το 2019 συστήθηκε επισήμως στο ελληνικό κοινό μέσα από τη συχνότητα του OPEN BEYOND, ως «Κερέμ Καρτάλ». Είναι εκείνος ο Τούρκος αξιωματικός που γεμάτος ηθική και αγάπη για τον συνάνθρωπο, προσπαθεί να υπερασπιστεί τη δικαιοσύνη και να σώσει εκείνους που αγαπά.  Είναι ένας χαρακτήρας που -όπως τονίζει ο Θοδωρής- ταίριαξε απόλυτα στη ιδιοσυγκρασία του. Τον αγάπησε και εμείς τον αγαπήσαμε μέσα από την εξαιρετική ερμηνεία, που μας χαρίζει τις νύχτες κάθε Κυριακής.

Για τον Θοδωρή τα μονοπάτια της υποκριτικής υπήρξαν τραχιά και γεμάτα δυσκολίες. Μέχρι τα 19 του, ασχολήθηκε ενεργά με το ποδόσφαιρο, αργότερα ακολούθησε την ακαδημαϊκή οδό σπουδάζοντας στο τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστήμιου Κρήτης. Ωστόσο, η έλλειψη και το καλλιτεχνικό – δημιουργικό κενό που κυριαρχούσε στην ψυχή του, τον οδηγούν άμεσα στην Αθήνα και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Παρατηρώντας την εξέλιξή του, θα έλεγε κάνεις πως στο πρόσωπο της υποκριτικής βρήκε σίγουρα την ευτυχία και τον εαυτό του.

Κάθε φορά που μου μιλά για την τέχνη του, αποκτά ξαφνικά λαμπερά μάτια και ξεκάθαρη – στεντόρεια φωνή. Κάθε φορά που μου μιλά για τα μελλοντικά σχέδιά του, σίγουρα διακρίνω ένα αστείρευτο πάθος. Όπως μου εξομολογείται, επιθυμεί τη δημιουργία μίας δικής του θεατρικής παραγωγής σε συνεργασία με έναν δικό του άνθρωπο. Θέλει να δημιουργήσει τις παραστάσεις και τις δουλειές που ονειρεύεται, θέλει να κοιτάζει τους ανθρώπους θαρρετά στα μάτια και να υπερασπίζεται το δίκαιο έχοντας οραματιστεί έναν κόσμο ομορφότερο.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης μας, μου διηγείται και μία δική του παραμυθένια ιστορία. Απορροφημένη από την ιστορία του, ακούω προσεκτικά όσα βίωσε τις ημέρες που επισκέφθηκε τις ΗΠΑ και όλα όσα έμαθε, πλάι στον σπουδαίο Αμερικανό σκηνοθέτη Bob Wilson.

Ακόμα, μου μιλά για τη μουσική, μία ακόμη δική του μεγάλη αγάπη. Σαν να νοιώθω, ότι κάθε φορά που αφήνει να τον συνεπάρουν τα φτερά της μουσικής, εκείνος γραφεί μοναδικά κομμάτια. Στόχος του και επιθυμία μας, είναι να τα ακούσουμε μέσα από τους ραδιοφωνικούς δέκτες μας ή να τα απολαύσουμε στις σκηνές της Αθήνας.

Πως σου γίνεται η πρόταση για το «Κόκκινο Ποτάμι»;

Ήταν ένα από τα πολλά e-mail που είχα στείλει με το βιογραφικό μου. Στην πραγματικότητα έτυχε να στείλω το κατάλληλο e-mail, την κατάλληλη στιγμή και έτσι προέκυψε και το τηλεφώνημα τους.

Πέρασες από κάστινγκ για να καταλήξεις να ενσαρκώνεις τον «Κερέμ»;

Ναι, ήταν ένα σύντομο καστινγκ θα έλεγα. Θυμάμαι μπήκα στο γραφείο του κυρίου Μανουσάκη,  μου έδωσαν τον ρόλο του «Κερέμ», 2-3 σελίδες κείμενο και ακριβώς 5 λεπτά για να μάθω τα λόγια. Πηγαίνω έξω λοιπόν και δεν σου κρύβω ότι με έπιασε πονοκέφαλος, από τον ζήλο μου, να μάθω αυτές τις σελίδες και να τις αναπαράγω. Στο τέλος, η casting director μου είπε, ότι κατά πάσα πιθανότητα θα είμαι εγώ ο «Κερέμ» και πως από την πρώτη στιγμή, που με είδε ο κύριος Μανουσάκης, είχε οραματιστεί τον «Κερέμ».

Τι σοι άνθρωπος είναι ο Κερέμ;

Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος ζει μέσα σε 2 κόσμους. Με το ένα πόδι βρίσκεται στον κόσμο που του επιβάλλουν οι συνθήκες της εποχής και με το άλλο πόδι βρίσκεται εκεί που πραγματικά επιθυμεί. Είναι ένας χαρακτήρας που πιστεύει στην αξία της ανθρώπινης φύσης. Δεν λογαριάζει ούτε διαφορές, ούτε διακρίσεις. Ο «Κερέμ» βρίσκεται αυτή τη στιγμή ανάμεσα στον πατέρα του και στην δικαιοσύνη. Μάλιστα οι αντιδράσεις αυτού του χαρακτήρα, προς ένα κυβερνητικό στέλεχος (προς τον πατέρα του, Υπουργό Μεχμέτ Καρτάλ) θεωρούνται ακραίες. Τότε, κανείς δεν είχε την δυνατότητα να πάει κόντρα στον λόγο του πατέρα του και πόσο μάλλον όταν αυτός ήταν στέλεχος της κυβέρνησης.

Νοιώθεις ότι έχεις κάτι από τον «Κερέμ»;

Ναι, όταν διάβασα τον ρόλο ένοιωσα κάτι μαγικό, ήταν σαν να διάβαζα τα λόγια που ενδεχομένως να έλεγα και εγώ ο ίδιος.  Έχω πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τον «Κερέμ», διότι είμαι και εγώ ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων και δίκαιος.

Στα τελευταία επεισόδια δεν βλέπουμε τον «Κερέμ»… Τι συμβαίνει;

Ο «Κερέμ» βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην Κωνσταντινούπολη. Στο μεθεπόμενο επεισόδιο θα εμφανιστεί και από εκεί και πέρα η παρουσία του, θα είναι ενεργή μέχρι και το τέλος της σειράς.

Ψυχολογικά πόσο δύσκολο είναι να υποστηριχτούν αυτές οι σκηνές; Η γενοκτονία των Ποντίων είναι μία πληγή στην ελληνική ιστορία που μπορεί να κλείσει, είναι μία ιστορία αβάσταχτη για τους Έλληνες.

Σίγουρα είναι μία επίπονη διαδικασία. Πολλές φορές πριν ξεκινήσει το γύρισμα απομονώνομαι προκειμένου, να εντάξω τον εαυτό μου μέσα  στην φιλοσοφία και την ένταση της εποχής.  Ομολογουμένως, είναι πολύ επικίνδυνα μονοπάτια αυτά, σίγουρα τρομάζεις και δεν αποκλείεται να χαθείς. Κάθε φορά, κλείνω τα μάτια μου και με πιάνει ρίγος. Αντιλαμβάνομαι τι σημαίνει η στολή που φοράω και νοιώθω το όπλο που κρατάω. Σκέφτομαι ότι οι στιγμές που έζησαν αυτοί οι άνθρωποι ήταν τρομακτικές. Να σου πω, ότι όλα τα όπλα στη σειρά είναι αληθινά και έχουν συμμετάσχει σε πόλεμο, καθώς είναι από το Πολεμικό Μουσείο. Ταυτόχρονα όμως, όλα αυτά μας κάνουν να αντιλαμβανόμαστε πόσο τυχεροί είμαστε που ζούμε σε μία εποχή, στην οποία ναι μεν υπάρχουν προβλήματα, ωστόσο δεν βιώνουμε ως Έλληνες τις θηριωδίες που βίωσαν εκείνοι οι άνθρωποι.

Μπορείς να μου περιγράψεις ένα δύσκολο και σκληρό γύρισμα που είχατε;

Το καλοκαίρι, τότε που ήμασταν στα Δερβενοχώρια και γυρνούσαμε τη σκηνή από το πρώτο επεισόδιο, που θα είναι και το τελευταίο της σειράς. Ήμασταν με τις στολές, οι οποίες είναι ήδη πάρα πολύ ζεστές, και με 40-45 βαθμούς κελσίου καύσωνα. Οι σκηνές και οι συνθήκες ήταν πάρα πολύ επώδυνες, διότι υπήρχαν όπλα, σκοτωμοί και φυσικά η επιμονή στην τελειότητα έφερνε διαρκείς επαναλήψεις. Είχαμε οδηγηθεί σε μία ακραία ψυχική και σωματική κατάσταση. Ήμασταν στα όρια της λιποθυμίας.

Τα γυρίσματα της σειράς έχουν ολοκληρωθεί;

Όχι. Ακόμα δεν γνωρίζουμε πότε θα γίνει το τελευταίο μας γύρισμα. Πιθανώς λίγο μετά το Πάσχα να έχουν ολοκληρωθεί.

Υπάρχει κάτι το οποίο μπορείς να μας αποκαλύψεις; Τι να περιμένουμε στα επόμενα επεισόδια;

Τραγικές, δραματικές και δύσκολες αποχωρήσεις.

Με την Ιφιγένεια, την οποία φαίνεται να αγαπά ο Κερέμ, τι θα συμβεί;

Κατά πάσα πιθανότητα, όπως άλλωστε έχουμε δει και στα επεισόδια που έχουν παιχτεί ως τώρα, ο έρωτας του Κερέμ προς την Ιφιγένεια δεν θα βρει ανταπόκριση.

Πότε μπήκε στη ζωή σου το μικρόβιο της υποκριτικής;

Πάντοτε υπήρχε. Το ένοιωθα μέσα μου και το εξέφραζα με διάφορους τρόπους, όπως στις σχολικές παραστάσεις. Πάντοτε αναλάμβανα τις παραστάσεις του σχολείου μας, ως σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής. Θυμάμαι όλοι λάμβαναν μέρος στη θεατρική ομάδα για να χάσουν μάθημα, όμως στο τέλος όλοι ξεγλιστρούσαν και έμενα μόνος στην σκηνή, με όλα τα άλλα παιδιά να κάνουν τα φαντάσματα ή τις φωνές. Μάλιστα όλο αυτό, ήταν η αντίδραση μου απέναντι στην ντροπή που ένοιωθα τότε. Μικρός ήμουν πολύ ντροπαλός και επειδή είμαι λίγο των άκρων θεώρησα, ότι η παρουσία μου στην σκηνή θα ήταν μία ωραία πρόκληση για να καταπολεμήσω την ντροπή μου.

Είναι η πρώτη φορά που κάνεις τηλεόραση έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς στο παρελθόν είχες κάνει μονάχα κάποιες guest εμφανίσεις. Πως το βιώνεις όλο αυτό; 

Είχα ξεκινήσει με κάποιες guest εμφανίσεις στο «Ταμάμ» του ΑΝΤ1, στο «Σαν οικογένεια» που είχε προβληθεί στον Alpha Ελλάδος και Κύπρου και στην ταινία της Lacta μαζί με την Αναστασία Παντούση (Ιφιγένεια από το Κόκκινο Ποτάμι). Ομολογουμένως, με την Αναστασία έχουμε μία καρμική σχέση. Συναντηθήκαμε στις 2 δουλείες που προανέφερα και τώρα πάλι στο Κόκκινο Ποτάμι. Όσον αφορά τον ρόλο μου φέτος, σίγουρα τα πράγματα είναι διαφορετικά, σίγουρα δεν ήρθε αυτή η πρόταση τυχαία και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος για ότι μου συμβαίνει. Από το 2014 που τελείωσα την σχολή, είπα πάρα πολλά «όχι» σε τηλεοπτικές σειρές. Ήταν δουλείες που δεν με γέμιζαν. Όλο αυτό, όπως καταλαβαίνεις, είχε κόστος οικονομικό και ψυχολογικό. Όσον αφορά το οικονομικό κομμάτι, έπρεπε κάπως να βιοποριστώ και έτσι εργαζόμουν τη νύχτα σε μπαρ. Επομένως, μετά τις σπουδές μου στο Εθνικό Θέατρο αναγκάστηκα να δουλέψω εκτός χώρου, για να μπορέσω να επιβιώσω. Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι ο ρόλος μου στο Κόκκινο Ποτάμι και όλα όσα βιώνω δεν είναι μονάχα θέμα τύχης. Είναι απόρροια πολύ μεγάλου κόπου, πόνου και μόχθου όλα αυτά τα χρόνια.

Κακές συνεργασίες έχεις συναντήσει στην πορεία σου μέχρι σήμερα;

Φυσικά, έχω συναντήσει πράγματα τα οποία δεν μου άρεσαν. Δεν μπορώ να ανεχτώ πολύ εύκολα καταστάσεις, που υποτιμούν τη δουλειά και την προσωπικότητα μου. Σίγουρα, δεν θα αντιδράσω ακραία και δεν θα τσακωθώ, απλώς θα κάνω λίγο πίσω, θα κάνω υπομονή και με την πρώτη ευκαιρία θα προσπαθήσω να απεμπλακώ από την όλη κατάσταση.

Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκες να τα παρατήσεις;

Συνεχώς υπάρχει αυτή η σκέψη και παράλληλα υπάρχει και μία φωνή που σου λέει να συνεχίσεις. Όπως και να έχει, μεγαλώνουμε και πρέπει να έχουμε κάποιες σταθερές, ενώ ο κόσμος γύρω μας καταρρέει. Ουσιαστικά, ποτέ δεν έχω σκεφτεί να το αφήσω. Θα το κυνηγήσω μέχρι τέλους και έχω κάποια πλανά στο μυαλό μου, για να μπορέσω να εξασφαλίσω την σταθερότητα που επιζητώ.

Το 2013 επισκέφθηκες τις ΗΠΑ και μαθήτευσες δίπλα στον γνωστό σκηνοθέτη Bob Wilson. Πως προέκυψε αυτό το ταξίδι και αυτή η γνωριμία;

Μόλις τελείωσε το πρώτο έτος, ήρθε ο Bob Wilson στο Εθνικό Θέατρο, για να ανεβάσει μία παράσταση. Ο ίδιος ζήτησε κάποια άτομα από την σχολή, για να γίνουν αντικαταστάτες ηθοποιοί στις πρόβες. Ουσιαστικά, δεδομένου, ότι είναι ένας σκηνοθέτης που δουλεύει με ιδιαίτερους φωτισμούς στις παραστάσεις του, η συμβολή μας ήταν απαραίτητη.

Για να φωτιστεί  ο κάθε ηθοποιός στις διάφορες θέσεις, θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί καθημερινά πάνω από 10 ώρες. Εφόσον αυτό ήταν ανέφικτο, παίρναμε την θέση των ηθοποιών στις πρόβες, για να ρυθμιστούν οι φωτισμοί. Η συνεργασία μας με αυτόν τον σκηνοθέτη, που κουβαλά στους ώμους του μία τεράστια ιστορία, ήταν ένα όνειρο. Εγώ ήμουν από εκείνους που το είχα δει πιο ένθερμα. Τότε μάλιστα δούλευα ως μπάρμαν για να μαζέψω τα χρήματα του χειμώνα.
Όταν έτυχε αυτή η παράσταση, παράτησα τα πάντα. Ήμουν εκεί από το πρωί μέχρι το βράδυ. Έτσι λοιπόν αναγνώρισε τον ζήλο μου, με καλούσε στα meeting και ενδιαφέρονταν για την γνώμη μου. Ύστερα, με προσκάλεσε στο camp που κάνει κάθε καλοκαίρι στην Νέα Υόρκη. Βρισκόμασταν σε έναν ονειρικό δικό του χώρο -σαν μουσείο- που περιλάμβανε ένα τεράστιο δάσος. Κάθε χρόνο μαζεύονταν εκεί, περίπου 40 καλλιτέχνες και έκαναν ο καθένας μία δική του παράσταση, σε συνδυασμό με σεμινάρια και διαλέξεις. Καθημερινά, οργανώναμε και ήμασταν υπεύθυνοι για την λειτουργία του χώρου, αφού χωριζόμασταν σε ομάδες, αναλαμβάνοντας συγκεκριμένους ρόλους.

Κατά την διάρκεια του προγράμματος είχα κάνει και μια δική μου παράσταση, την οποία είχα ονομάσει Humanity. Ουσιαστικά, μέσα στον χώρο αλλά και στο δάσος υπήρχαν διάφορες δράσεις, τις οποίες παρακολουθούσαν οι καλεσμένοι του Gala, καθώς περιηγούνταν.  Νοιώθω τυχερός που έζησα αυτή την εμπειρία, γιατί ήρθα σε επαφή και βρέθηκα κοντά σε σπουδαίους ανθρώπους, όπως ο Χιου Τζάκμαν ή η Lady Gaga.

Όλο το πρόγραμμα ήταν πληρωμένο και εμείς για ενάμιση μήνα -όσο διαρκούσε το πρόγραμμα- μέναμε σε ενοικιαζόμενες βίλλες στο Long Island. Κάθε δύο μέρες, κάθε βίλλα διοργάνωνε ένα πάρτυ. Μάλιστα, για να μπορούμε να συνεννοούμαστε κάθε σπίτι είχε το δικό του όνομα. Το δικό μας λέγονταν pastel house, λόγω του παστέλ χρώματος του.

Στο τέλος αυτής της εμπειρίας όλοι κρατήσαμε 1 ή 2 εβδομάδες κενό, για να κάνουμε διακοπές στο Manhattan. Τα παιδιά με τα οποία έκανα παρέα, προέρχονταν από ευκατάστατες οικογένειες. Συνεπώς, είχαν την δυνατότητα να υποστηρίξουν οικονομικά την παραμονή τους στο Manhattan. Εγώ είχα μόλις 320$ στην τσέπη μου για 15 μέρες. Έτσι, τους ενημέρωσα ότι δεν θα μπορούσα να ακολουθήσω τις διακοπές τους, αλλά θα έβρισκα κάποιο Hostel για να μείνω στη Νέα Υόρκη και θα δίναμε τα ανάλογα ραντεβού. Επισκέφθηκα λοιπόν τον Bob Wilson, ώστε να μου προτείνει κάποιο οικονομικό και ασφαλές μέρος για να μείνω. Εκείνος τότε, θα ταξίδευε στην Γερμανία για δουλείες και μου πρότεινε να μείνω στο σπίτι του στο Manhattan. Έμεινα λοιπόν στο υπερπολυτελές Loft του Bob Wilson, με θέα το Empire State Building. Κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου και τα ξανά-άνοιγα αναρωτιόμουν αν βρίσκομαι σε κάποιο παραμύθι.

Επίσης γνωρίζω ότι ασχολείσαι και με την μουσική. Πως λοιπόν μπαίνει αυτή η τέχνη στη ζωή σου;

Ναι, κατά κύριο λόγο γράφω κομμάτια. Από μικρός ασχολήθηκα με τη μουσική και γύρω στα 17 μου αποφάσισα να παίξω με την κιθάρα μου τα δικά μου τραγούδια. Μάλιστα έχω έτοιμα σε πλήρη μορφή κάποια τραγούδια, τα οποία θέλω να δώσω σε κάποιους καλλιτέχνες.

Τι μουσική ακούς;

Ακούω τα πάντα. Ελληνικά και ξένα. Τα μόνα είδη μουσικής που δεν μου αρέσουν είναι τo RnB, η House μουσική και τα trap κομμάτια. Ομολογουμένως, μου είναι αδύνατο να συλληφθώ, ότι η γενιά του 60 ή του 70 γαλουχήθηκε με τις μαγικές μουσικές του Μίκη Θεοδωράκη ή του Μάνου Χατζιδάκι και ότι οι αντίστοιχες σημερινές γενιές δεν είναι οικειοποιημένες σε τέτοια ακούσματα.

Δεδομένου, ότι είσαι ένας άνθρωπος αναγνωρίσιμος στο ευρύ κοινό, οι γυναίκες σε φλερτάρουν πιο έντονα;

Ναι σίγουρα είναι πιο έντονο. Όμως πάντοτε «έπαιζε» το φλερτ. Πλέον βέβαια είμαι και εγώ λίγο πιο προσεκτικός. Προσπαθώ να φυλάγομαι με την έννοια, ότι μπορεί και αυτή η αναγνωσιμότητα να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Πως θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου στις προσωπικές σου σχέσεις;

Όσο περνάει ο καιρός γίνομαι όλο και πιο «ανοιχτός» με τους ανθρώπους και δένομαι πιο εύκολα. Είναι κάτι το οποίο προσπαθώ με τον καιρό να βελτιώσω, καθώς πιο μικρός ήμουν ιδιαίτερα ντροπαλός και πιο «κλειστός» σαν άνθρωπος. Πλέον έχω συνειδητοποιήσει, ότι βρισκόμαστε εδώ, γιατί πρέπει να ζήσουμε ουσιαστικά, αναπτύσσοντας επαφές με ανθρώπους, ισχυρούς δεσμούς και φιλίες.

Αν σου ζητήσω να μου πεις ένα ελάττωμα σου και ένα προτέρημα σου τι θα μου πεις;

Ένα ελάττωμα μου είναι το άγχος μου. Μπορώ να αγχωθώ ορισμένες φορές σε ακραίο βαθμό. Επίσης, είμαι αυστηρός κριτής του εαυτού μου, πάντοτε ζητάω περισσότερα από τον εαυτό μου και αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να μην απολαμβάνω τις στιγμές επιτυχίας.

Όσον αφορά τα προτερήματα, είμαι πολύ υπομονετικός και συγκαταβατικός.

Η δημιουργία οικογένειας είναι στα σχέδια σου;

Όχι άμεσα, μακροπρόθεσμα σίγουρα θα το ήθελα. Θα ήθελα να κάνω πολλά παιδιά, να έχω μία πολυμελή οικογένεια με 3-4 παιδιά.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό;

Μου αρέσει πάρα πολύ η μεξικάνικη κουζίνα. Αν και δεν έχω θέμα με το φαγητό, μου αρέσει πολύ.

Μετά το τέλος της σειράς τι άλλο έχουμε να περιμένουμε από εσένα; Ετοιμάζεις κάτι θεατρικά;

Σχεδιάζω να κάνω μία δική μου παραγωγή μαζί με έναν φίλο και συνεργάτη μου. Είμαστε ακόμα στις συζητήσεις και επιθυμούμε να κάνουμε τις δικές μας, μικρές παράγωγες στο θέατρο και να παρουσιάσουμε τα έργα μας, όπως τα έχουμε οραματιστεί.

Κλείνοντας να σε ρωτήσω, τι σημαίνει για εσένα η υποκριτική;

Υποκριτική είναι μία ανάγκη έκφρασης. Ίσως είναι το οξυγόνο, σε έναν κόσμο ασφυκτικό. Είναι για εμένα ο τρόπος, για να ζήσω μία ζωή ευτυχισμένη.

Sofia Mazokopaki1 Comment

«Υποκριτική είναι για εμένα ένα διαγαλαξιακό ταξίδι»

(Μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με τον ηθοποιό Θανάση Κουρλαμπά)

Μετράει σχεδόν τρεις δεκαετίες στον χώρο του θεάτρου, έχει λάβει μέρος σε περισσότερες από 50 θεατρικές παραστάσεις, έχει συνεργαστεί με σπουδαίες προσωπικότητες του ελληνικού θέατρου και μας έχει χαρίσει εξαιρετικά απολαυστικές θεατρικές στιγμές. Είναι από εκείνους τους ηθοποιούς που πάντοτε με τους ρόλους που ενσαρκώνει έρχεται για να ανατρέψει τα δεδομένα των ιστοριών που παρακολουθούμε, μέσα από τις τηλεοπτικές μας οθόνες.

Φέτος, ήρθε για να «ταράξει τα νερά» στο Διαφάνι. Τις νύχτες της σεζόν 2019-2020 τον γνωρίζουμε ως «Κλεομένη Ψαθά», μέσα από την επιτυχημένη σειρά του Αντ1 «Άγριες Μέλισσες». Για την ώρα είναι ο αρραβωνιαστικός και μέλλων σύζυγος της «Πηνελόπης Σεβαστού», ο μυστηριώδης τύπος της σειράς και ο άντρας με το περίπλοκο και άγνωστο ακόμα παρελθόν. Φαίνεται να είναι εκείνος που μαίνεται να ανατρέψει την κατάσταση στο μικρό χωριό του 1950.

Τα τελευταία 5 χρόνια τον απολαμβάνουμε θεατρικά σε μία πολύ μεγάλη επιτυχία στους «12 Ενόρκους» της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη στο Θέατρο «Αλκμήνη» κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 21:30 και την Κυριακή στις 18:00.

Παράλληλα, κάθε Τετάρτη βρίσκεται στην παράταση «Ο Θάνατος του Ιβάν Ίλιτς» του Λέων Τολστόι σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη και πάλι, επίσης στο θέατρο «Αλκμήνη» στις 19:00. Να σημειωθεί ότι η παράσταση παίζεται για 2 ακόμα Τετάρτες και ύστερα θα ακολουθήσει μία περιοδεία σε διάφορες πόλεις της Ελλάδος.

Ο Θανάσης Κουρλαμπάς θεωρείται ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς φωνής δίνοντας μαγεία και ψυχή στους χαρακτήρες που μαγευτικά μεταγλωττίζει. Έχει χαρίσει τη φωνή του σε σειρές κινουμένων σχεδίων (Σκούμπι-Ντου, Μπάτ Μαν κ.α), σε ταινίες (Χάρι Πότερ και η Φιλοδοφική Λίθος, Στρουμφάκια, Πιγκουίνοι της Μαδαγασκάρης κ.α) και σε βραζιλιάνικες τηλενουβέλες (Κορίνα η Αγριόγατα, Μαρία Άγγελε μου κ.α).

Γεννήθηκε το 1971 στην Καλαμάτα και ακολούθησαν από την μία σπουδές Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και από την άλλη θεατρικές σπουδές στη σχολή «Θεμέλιο» του Νίκου Βασταρδή. Όπως μου εξομολογείται το μικρόβιο της υποκριτικής το χρωστά στον φιλόλογο της Ά Λυκείου, Θεόδωρο Βραχάτη. Τότε με την θεατρική ομάδα του σχολείου ανέβασαν την παράσταση «Πλούτος» του Αριστοφάνη. Εκεί, ένοιωσε τη μαγεία του θεάτρου και γοητεύτηκε από αυτό τον γλυκό και γεμάτο ονειρεμένα ταξίδια, κόσμο.

Έχασε τον πατέρα του, όταν ήταν ακόμα στην εφηβεία και όπως μου αποκαλύπτει δυστυχώς δεν πρόλαβε να τον δει ηθοποιό. Εγώ και όλο το Πανελλήνιο που γνωρίζει τις επιτυχίες του Θανάση Κουρλαμπά είμαστε σίγουροι, πως είναι περήφανος και πως καμαρώνει την όμορφη οικογένεια που διατηρεί.

Έλαμπαν τα μάτια του, ενόσω μου μιλούσε για το θέατρο. Έβλεπα καθαρά, πως την φλόγα και το πάθος του για την υποκριτική, κατάφερε να τα μετουσιώσει σε φως, χαρίζοντας μας μοναδικές θεατρικές, τηλεοπτικές και κινηματογραφικές στιγμές.

Κι αν μου δίνεται η ευκαιρία μέσα από το κείμενο μου να τον χαρακτηρίσω, εγώ θα τον πω ευγενικό και αριστοκράτη. Όχι λόγω της ενδυμασίας του, καθώς κατάφερε να ξέκλεψει λίγο χρόνο από τον ρόλο του ως Κλεομένης, για να μου χαρίσει αυτή τη μοναδική συνέντευξη, αλλά είδα έναν αριστοκράτη στην ψυχή.

Η ένταξη σου στην πετυχημένη σειρά του Αντ1 Άγριες Μέλισσες, έγινε πολύ ξαφνικά. Στην πραγματικότητα, από το πουθενά, μπαίνει ένας νέος χαρακτήρας και στην ουσία «ταράζει τα νερά».

Πράγματι, στη σειρά ο Κλεομένης έρχεται από το πουθενά ή τουλάχιστον έτσι φάνηκε. Η ιστορία του, όπως και των περισσότερων χαρακτήρων, είναι πολυεπίπεδη. Έχει ένα ιδιαίτερο παρελθόν, το οποίο αποκαλύπτεται σιγά-σιγά. Γενικά, φαίνεται να είναι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να κερδίσει μία στιβαρή θέση στο σπίτι των Σεβαστών. Έτσι και αλλιώς ήδη βλέπουμε ότι σταδιακά γίνεται ένα δυνατό μέλος της οικογένειας του Δούκα.

Θα δούμε γάμο μεταξύ Πηνελόπης και Κλεομένη ή θα βρεθούμε αντιμέτωποι με μία ακόμα ανατροπή;

Ναι, ο Κλεομένης και η Πηνελόπη θα παντρευτούν. Επισημοποιήσαμε πια, ότι έχουμε γάμο.

Εσύ ξέρεις καλύτερα τον ρόλο μέσα από το σενάριο. Τι σόι άνθρωπος είναι ο Κλεομένης Ψαθάς;

Αυτό που μπορώ να σου πω με σιγουριά είναι, πως βλέπουμε έναν άνθρωπο με βαθύ και πολύπλοκο παρελθόν. Δεν έχουμε να κάνουμε με έναν «καθαρό» χαρακτήρα, είναι ένας καιροσκόπος που προσπαθεί με διάφορους τρόπους να ενταχθεί στην οικογένεια του Δούκα και να αποκομίσει τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη. Βέβαια, δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι είναι και εκείνος ένας άνθρωπος με συναισθήματα και τύψεις. Με την εξέλιξη της ιστορίας υπόσχομαι ότι θα φανεί, αφενός ο λόγος για τον οποίο ενεργεί έτσι αυτός ο άνθρωπος και αφετέρου τα μυστικά που κρύβει η ιστορία του.

Εφόσον είναι ένας άνθρωπος με συναισθήματα, μπορούμε να εικάσουμε πως εκείνος πραγματικά αγαπάει την Πηνελόπη;

Το κυριότερο κίνητρο του Κλεομένη, αυτό που τουλάχιστον βλέπουμε έως τώρα -διότι σίγουρα θα υπάρξουν ανατροπές- είναι να μπορέσει να φτιάξει τη ζωή του. Σίγουρα δεν είναι ορμώμενος από έντονους συναισθηματισμούς και έρωτες. Αδιαμφισβήτητα όμως, γοητεύεται από τη μικρή, γιατί είναι ένα ζωντανό πλάσμα, ένα δροσερό κορίτσι, μία καλή επιλογή και ένας καλός γάμος. Σε αυτό το κομμάτι όμως, μαίνονται δυνατές και έντονες ανατροπές.

Για τον Κλεομένη είναι καλός ο γάμος, για την Πηνελόπη είναι άραγε;

Όπως βλέπουμε μέχρι τώρα και έχοντας σκιαγραφήσει το προφίλ του Κλεομένη, ναι. Είναι ένας άνθρωπος αριστοκράτης, ώριμος, σοβαρός, έχει πολλά από τα απαραίτητα στοιχεία που χρειάζεται ένας σωστός γαμπρός. Όλα αυτά έρχονται σε αντίθεση με τον Μελέτη, με τον οποίο ταξικά έχουν ένα τεράστιο χάσμα και δεν θα άρμοζε στην Πηνελόπη να συσχετιστούν και βέβαια δεν θα συμφωνούσαν και οι γονείς της.

Από όλα αυτά που αναφέρει και ισχυρίζεται πως έχει ο Κλεομένης, ισχύει κάτι;

Ισχύουν πολλά από αυτά που ισχυρίζεται, δεν μπορώ να αποκαλύψω ποια. Τα όσα θα αποκαλυφθούν στην συνέχεια της ιστορίας, θα βασιστούν σε ένα νέο πλαίσιο. Θα έχουμε μία πολύ όμορφη και ιδιαίτερη ανατροπή. Βέβαια, υπάρχουν και στοιχεία που δεν είναι βάσιμα, αφού τον βλέπουμε να συναντιέται με τον ξάδελφο του και να δανείζεται χρήματα.

Την ανατροπή αυτή θα την δούμε σύντομα στις οθόνες μας;

Μέσα στον επόμενο ενάμιση μήνα, θα λυθούν αυτές οι απορίες.

Ως Θανάσης, ποια είναι τα σημεία και τα στοιχεία στα οποία θεωρείς πως ο χαρακτήρας σου ακουμπάει, πάνω σε αυτόν του Κλεομένη;

Ομολογουμένως, ο Κλεομένης με έχει ζορίσει λίγο. Ως ηθοποιός πάντοτε βρίσκω τα ιδιαίτερα στοιχεία -των χαρακτήρων που ενσαρκώνω- που κουμπώνουν σε εμένα, έτσι ώστε να τους καταλάβω και τρόπον τινά να κάνω και παρέα μαζί τους. Στον Κλεομένη μου αρέσει πάρα πολύ ο αυτοέλεγχος που καταφέρνει να έχει, η αριστοκρατική του γοητεία, οι τρόποι, η στάση, η συμπεριφορά και η κομψότητα του.

Η πρόταση και η ανάθεση του ρόλου πως συνέβη;

Με πήρε τηλέφωνο ο Λευτέρης Χαρίτος, που είναι ο σκηνοθέτης της σειράς. Συναντηθήκαμε, μιλήσαμε και μου ανάθεσαν τον ρόλο. Εμένα εξαρχής με ενθουσίασε ο συγκεκριμένος ρόλος, τον βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρων. Σαν ηθοποιός μου αρέσει να βουτάω σε ιδιαίτερες και παράξενες προσωπικότητες. Ευτυχώς, λοιπόν, ευοδώθηκαν όλες οι παράμετροι και ενσαρκώνω αυτόν τον ιδιαίτερο τύπο.

Ποιο είναι το στοιχείο που σε γοήτευσε στο σενάριο και είπες με χαρά το «ναι»;

Το προφίλ αυτού του ανθρώπου, το οποίο κρύβει πάρα πολύ μυστήριο και ανατροπές, τις οποίες εγώ ένοιωσα με έναν πολύ έντονο τρόπο. Γνώριζα ήδη από το καλοκαίρι, το ποιόν αυτού του χαρακτήρα, ποιος είναι και από που έρχεται, κάτι που φυσικά ακόμα ο κόσμος δεν έχει γνωρίσει. Εγώ λοιπόν έπρεπε σαν ρόλος, να το διαχειριστώ αυτό και να μην προδώσω τα μυστικά αυτού του ανθρώπου. Αυτό ήταν ένα από τα στοιχεία που με γοήτευσαν. Ο Κλεομένης ήρθε σαν μία πρόκληση για εμένα.

Περίμενες ότι αυτή η σειρά θα αγαπηθεί τόσο πολύ από το τηλεοπτικό κοινό;

Διαβάζοντας τα σενάρια και βλέποντας τους συντελεστές, διότι έχουμε να κάνουμε με μία εξαιρετική συγκυρία συντελεστών, είδα πως έχει γίνει μία πραγματικά πάρα πολύ σωστή και μελετημένη δουλειά. Έχουμε ένα πάρα πολύ δυνατό σενάριο, με ζωντανούς χαρακτήρες και έξυπνες ανατροπές. Παρόλο που οι ρυθμοί είναι πολύ σκληροί για ένα καθημερινό, οφείλω να πω από καρδιάς, ένα μεγάλο Μπράβο σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, που είναι τόσο προσεκτικοί και φροντίζουν να έχουν ένα αποτέλεσμα ποιοτικά άρτιο. Ακόμα και η περίοδος που αναβιώνεται στις ελληνικές τηλεοράσεις -το 1950- είναι μία πολύ γοητευτική εποχή για τον Έλληνα. Οι περισσότεροι της γενιάς, έχουν γλυκιές μνήμες και όμορφες μυρωδιές από εκείνη την δεκαετία. Διαβάζοντας λοιπόν το σενάριο και γνωρίζοντας τους συντελεστές ήμουν βέβαιος, ότι πάμε να κάνουμε μία πολύ καλή δουλειά. Η αλήθεια είναι, ότι με εξέπληξε με έναν τρομερά ευχάριστο τρόπο η αγάπη του κόσμου και αυτή η μεγάλη αγκαλιά που μας προσφέρουν.

Έχουμε να κάνουμε με ένα σενάριο στο οποίο συμβαίνουν διαρκώς ανατροπές. Ήδη από το πρώτο επεισόδιο με μια δολοφονία, ήρθαν τα πάνω-κάτω. Τελικά, όμως τι έκβαση έχει αυτό; Θέλω να πω ανατροπή στην ανατροπή, μήπως κάποια στιγμή γίνει και αναμενόμενη;

Όταν έχει κανείς να αντιμετωπίσει μία καθημερινή σειρά, που προβάλλεται τέσσερις φορές την εβδομάδα, δηλαδή 16 επεισόδια τον μήνα, πρέπει να κρατηθεί αμείωτο και ζωντανό το ενδιαφέρον των τηλεθεατών. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια του εβδομαδιαίου, οπού οι χαρακτήρες και τα γεγονότα μπορούν να «απλωθούν» στον χώρο και τον χρόνο. Με λίγα λόγια, πρέπει να βρεθούν ανατροπές, εξελίξεις, συσχετισμοί και διαδράσεις χαρακτήρων που θα εντείνουν την αγωνία για το επόμενο επεισόδιο. Δεν είναι εύκολο να εξελιχθεί μία καθημερινή σειρά χωρίς -κάποιες φορές- να έρθουμε αντιμέτωποι με πολύ σκληρές ανατροπές. Επίσης, να υπενθυμίσω ότι στην ελληνική, κλειστή, επαρχιακή κοινότητα του 1950, γίνονταν πολλά πράγματα τα οποία πιθανώς να αναρωτιόμασταν, πως ήταν δυνατόν να συνέβαιναν και θα λέγαμε πως ήταν σαν μόλις να βγήκαν από ταινία.

Οι Άγριες Μέλισσες θα συνεχιστούν και για 2η σεζόν;

Ναι, έτσι έχω ακούσει.

Πίσω από τις κάμερες υπάρχει κάποια τρελή και αστεία σκηνή που έχει συμβεί μεταξύ των ηθοποιών;

Πραγματικά περνάμε πάρα πολύ ωραία στα γυρίσματα. Ιδιαίτερα οι ηθοποιοί που κάνουμε τους κακούς και τους δύστροπους της υπόθεσης, είμαστε όλοι έξω καρδιά. Ένα σκηνικό που μου έρχεται τώρα, είναι όταν το άλογο στους στάβλους πάτησε το πόδι του Μελέτη και του το μελάνιασε, αλλά εκείνος συνέχισε ακάθεκτος την σκηνή. Άλλη μία φορά που θυμάμαι, είναι όταν προσπαθούσαμε οι δυο μας να παίξουμε μία πολύ έντονη σκηνή και ενώ κοιτούσαμε ο ένας τον άλλο με πολύ θυμό, το άλογο είχε σκύψει, έγλειφε τα χέρια του Μελέτη και ακούγονταν οι ήχοι από το γλείψιμο του αλόγου. Φυσικά, βάλαμε τα γέλια.

Τηλεοπτικά το κοινό σε γνώρισε καλύτερα μέσα από την πετυχημένη σειρά «Μαρία η Άσχημη», στην οποία ήσουν ο «Σέργιος», ο πολύ κακός της υπόθεσης. Πως σε αντιμετώπισε τότε το κοινό;

Ναι, ήταν μία καθημερινή σειρά που πραγματικά αγαπήθηκε πάρα πολύ. Εκεί είχα αναλάβει τον ρόλο, που θα λέγαμε ότι με στιγμάτισε. Εκείνον του σκληρού. Πραγματικά ήταν και αυτός ένας ρόλος που είχα αγαπήσει πάρα πολύ, διότι είχε και εκείνος πολλές παραμέτρους. Δεν ήταν απλά κακός. Οι αντιδράσεις του κόσμου, ήταν αναμενόμενες, διότι όταν μπαίνεις καθημερινά ως ρόλος στα σαλόνια τους, δημιουργείται ένα ιδιαίτερο είδος οικειότητας. Έτσι λοιπόν όταν σε συναντούν έξω, σου μιλούν με μια οικειότητα και στους σκληρούς ρόλους -με χιούμορ- σου ζητούν τον λόγο για τις πράξεις σου. Ωστόσο, όταν έχεις καταφέρει να κάνεις κάποιον να πεισθεί για κάτι που δεν είσαι, είναι κέρδος, είναι η αμοιβή ενός ηθοποιού για την δουλειά του.

Εκτός από το θέατρο και την τηλεόραση, είσαι και ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς φωνής. Έχεις αναλάβει μεταγλωττίσεις σε κινούμενα σχέδια, σε ταινίες, σε παιδικές σειρές και σε βραζιλιάνικες τηλενουβέλες.

Είμαι πάρα πολλά χρόνια στην μεταγλώττιση, από το 1997 συγκεκριμένα. Έχω συνεργαστεί με σπουδαίους ηθοποιούς του είδους και χαίρομαι ιδιαίτερα για αυτό. Σε προσωπικό επίπεδο είναι μία δουλεία που λατρεύω. Μου έχει προσφέρει πάρα πολλά και μου έχει δώσει την ευκαιρία να ξετυλίξω νέα στοιχεία της ερμηνευτικής μου ικανότητας, μου έχει δώσει ρυθμό, εγρήγορση και ευπλασία στο λόγο. Πλέον, κάνω κατά κύριο λόγο ταινίες και κινούμενα σχέδια.

Πόσο δύσκολη είναι η μεταγλώττιση;

Η δυσκολία της μεταγλώττισης στην Ελλάδα -όπου δεν υπάρχουν τα μέσα και η πολυτέλεια του χρόνου- είναι ότι την στιγμή που πας να ηχογραφήσεις, τα βλέπεις όλα για πρώτη φορά. Με λίγα λόγια, δεν υπάρχει η δυνατότητα να δεις από πριν την ταινία, τον χαρακτήρα και το κείμενο σου, έτσι ώστε να κάνεις πρόβα πριν ηχογραφήσεις. Η εμπειρία βέβαια βοηθά πολύ σε αυτό το κομμάτι. Οι 3-4 ώρες βαριάς μεταγλώττισης, είναι σαν να έχεις παίξει σε 4-5 θεατρικές παραστάσεις, διότι το μόνο κομμάτι που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να ενσαρκώσεις έναν χαρακτήρα, είναι η φωνή σου. Στην μεταγλώττιση τα πάντα παίρνουν μορφή, εμείς χρησιμοποιώντας ελάχιστες αισθήσεις πρέπει να δώσουμε ζωή.

Πως εντάχθηκες σε αυτό το κομμάτι της υποκριτικής;

Με είχε βάλει σε αυτό τον χώρο ο Τάσος Μασμανίδης, ο πατέρας της ελληνικής μεταγλώττισης.

Υπάρχει κάποιος χαρακτήρας που ξεχωρίζεις, από αυτούς που έχεις μεταγλωττίσει;

Ναι, τον αρχηγό στους Πιγκουίνους της Μαδαγασκάρης, τον Σκίπερ. Αυτό το υπέροχο λαμόγιο.

Έχεις μία πολύ όμορφη οικογένεια, από όσο γνωρίζω. Η γυναίκα σου ανήκει και εκείνη στον χώρο της υποκριτικής;

Η γυναίκα μου είναι θεατρολόγος. Ήταν βοηθός του Σπύρου Ευαγγελάτου, έτσι γνωριστήκαμε. Πλέον είναι διορισμένη και διδάσκει σε σχολείο. Έχω και δύο παιδιά μία κόρη και έναν γιο.

Το γεγονός πως και η ίδια γνωρίζει τον τρόπο λειτουργίας του χώρου του θεάτρου, βοήθησε την σχέση σας;

Ναι, υπάρχει κατανόηση, μία κοινή συνισταμένη και μία κοινή τροχιά. Παράλληλα, καθώς δεν είναι συνάδελφος, υπάρχει και η απαραίτητη απόσταση, έτσι ώστε να δημιουργείται ισορροπία.

Τα παιδιά, θέλουν να ασχοληθούν με αυτό τον χώρο και να ακολουθήσουν τα χνάρια του μπαμπά τους;

Προς το παρόν, δεν έχει φανεί κάτι τέτοιο. Η κόρη μου, η Ιόλη, είναι μία πολύ καλή μαθήτρια, ένα πολύ έξυπνο παιδί και κλείνει περισσότερο στις θεωρητικές επιστήμες, της αρέσει πολύ η φιλολογία. Ο γιος μου, ο Φοίβος, ασχολείται εδώ και 4 χρόνια με το κλασσικό μπαλέτο, δείχνει να του αρέσει, είναι πολύ καλός και ευτυχισμένος για αυτό. Και τα δύο μου παιδιά έχουν την αμέριστη στήριξη από την οικογένειά τους και θα προσπαθήσουμε όλοι μαζί για το καλύτερο δυνατό.

Για να γνωρίσουμε καλύτερα τον Θανάση Κουρλαμπά…

Τι μουσική ακούς;

Είμαι αθεράπευτα ροκάς.

Ποια είναι τα χόμπι σου στον ελεύθερο σου χρόνο;

Παιχνίδι και συζήτηση με τα παιδιά μου.

Αν ξεκλέψω λίγο χρόνο -πλέον βάζω και τον μικρό στο παιχνίδι- με αδελφικούς φίλους παίζουμε μπιλιάρδο.

Θα ήθελα να μου πεις 2 χαρακτηριστικά σου, ένα προτέρημα και ένα ελάττωμα σου.

Ως προτέρημα, ευγένεια και συνέπεια.

Ως ελάττωμα είμαι αγχώδης.

Όσο σπούδαζες έκανες κάποια άλλη δουλειά για να τα βγάλεις πέρα οικονομικά;

Ναι, για 3 χρόνια έκανα delivery για μία πιτσαρία.

Τι είναι για εσένα υποκριτική;

Ένα διαγαλαξιακό ταξίδι. Μία περιπλάνηση σε σπουδαία σύμπαντα.

Marios Plastourgos2 Comments