Τσαρλς Κάλεν: Ο serial killer που σκότωνε τους ασθενείς του… χωρίς να τους αγγίξει

Ο «Άγγελος του θανάτου» εκτιμάται ότι σκότωσε 400 ανθρώπους – Η νοσοκόμα που τον ανακάλυψε και η νέα ταινία «The Good Nurse» που παρουσιάζει τη φρικιαστική ιστορία

To Netflix με τη νέα ταινία «The Good Nurse», ξετυλίγει τη φρικιαστική ιστορία του Τσαρλς Κάλεν, ενός νοσηλευτή που φέρεται ότι σκότωσε περισσότερους από 400 ασθενείς του, από το 1988 έως και το 2003.

Γνωστός με το ψευδώνυμο «Άγγελος του Θανάτου», ο Κάλεν περνούσε για 16 σχεδόν χρόνια, απαρατήρητος από τα νοσοκομεία και τους οίκους ευγηρίας της Πενσυλβανία και του Νιου Τζέρσεϊ, που εργαζόταν και ενώ είχε κινήσει κάποιες υποψίες, κανένας από τους συναδέλφους ή τους εργοδότες του, δεν σταμάτησε τη φονική δράση του.

Ο νοσοκόμος της φρίκης με το ευγενικό χαμόγελο και το διακριτικό παρουσιαστικό, έκοβε το νήμα της ζωής των θυμάτων του, χωρίς καν να τους ακουμπήσει, αλλά βάζοντας ινσουλίνη στον ορό τους, σε μοιραία για τον οργανισμό επίπεδα. Συχνά χρησιμοποιούσε και διγοξίνη, ένα ισχυρό φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία καρδιακών παθήσεων.

Αν και υπολογίζεται πως θανάτωσε εκατοντάδες ασθενείς σε διάφορα νοσοκομεία της χώρας, ο ίδιος ομολόγησε περίπου 40 από τα εγκλήματά του και η ιστορία του, τον κατέταξε σε έναν από τους πιο «παραγωγικούς» serial killer της Αμερικής.

Η δράση του αδίστακτου δολοφόνου, ήρθε στο φως με τη συνδρομή της συναδέλφου του, Έιμι Λόγκρεν, και η σχέση των δύο νοσοκόμων, παρουσιάζεται στη νέα ταινία του Netflix, σε σκηνοθεσία του Τομπίας Λίντχολμ και με πρωταγωνιστές τους βραβευμένους με Όσκαρ Τζέσικα Τσάστεϊν και Έντι Ρέντμέϊν. Το φιλμ που έχει κερδίζει συνεχώς υψηλά νούμερα τηλεθέασης στη streaming υπηρεσία, έρχεται για να αποκαλύψει τα άγνωστα κίνητρα του Τσαρλς Κάλεν και να αποτελέσει ένα κατηγορητήριο, για το αμερικανικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης, που έκανε τα στραβά μάτια, ακόμα και όταν ορθώνονταν «κόκκινες σημαίες».

Ποιος ήταν ο Τσαρλς Κάλεν
Ο Τσαρλς Κάλεν γεννήθηκε το 1960 και βίωσε μια τραγική παιδική ηλικία. Ο πατέρας του, ο οποίος ήταν οδηγός λεωφορείων, πέθανε πριν ο Κάλεν γίνει ενός έτους και η μητέρα του, μεγάλωσε μόνη της, τα οκτώ παιδιά της.

Οι συμμαθητές και οι φίλοι των αδερφών του, τον κορόιδευαν. Όπως περιγράφεται στα ξένα μέσα ενημέρωσης, η ζωή του υπήρξε «μίζερη» και στην ηλικία των εννέα ετών, έκανε την πρώτη του απόπειρα αυτοκτονίας.

Όταν ήταν 17 ετών, η μητέρα του σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και εκείνος θύμωσε με το νοσοκομείο, που δεν επικοινώνησε αμέσως μαζί του, ενώ αποτέφρωσε το σώμα της, χωρίς τη συγκατάθεση της οικογένειας.

Τον καιρό εκείνο, ο νεαρός, που λίγα χρόνια αργότερα θα αποκτούσε το παρατσούκλι «Άγγελος του θανάτου», παράτησε το σχολείο και εντάχθηκε στο Ναυτικό των ΗΠΑ. Παρόλο που πέρασε τα ψυχολογικά τεστ και την εισαγωγική εκπαίδευση, μετά από λίγους μήνες τιμωρήθηκε, όταν ο επικεφαλής υπαξιωματικός, τον εντόπισε να φοράει χειρουργική μάσκα, γάντια και στολή χειρουργείου, αντί της στρατιωτικής στολής του. Μετά την επανατοποθέτησή του, ο Κάλεν προσπάθησε να αυτοκτονήσει ξανά και κρατήθηκε πολλές φορές στην ψυχιατρική πτέρυγα του Πολεμικού Ναυτικού, μέχρι που πήρε εξιτήριο το 1984.

Μετά την εγκατάλειψη του στρατού, αποφάσισε να σπουδάσει νοσηλευτική και ως φοιτητής, ψηφίστηκε και πρόεδρος τάξης. Για να χρηματοδοτήσει τις σπουδές του, εργάστηκε σε μια σειρά από franchise εστιατορίων όπου γνώρισε την Αντριάν Μπάουμ, την οποία και παντρεύτηκε το 1987, τη χρονιά της αποφοίτησής του. Το ζευγάρι απέκτησε δύο κόρες. Τα προβλήματα όμως και το άδοξο τέλος ενός φαινομενικά ευτυχισμένου γάμου, δεν άργησαν να φανούν. Η σύζυγός του, υπέβαλε αίτηση διαζυγίου και τον κατηγόρησε για ενδοοικογενειακή βία.

Οι γείτονες σε συνεντεύξεις τους στους New York Times, τον έχουν περιγράψει είτε ως μοναχικό, είτε ως έναν άνθρωπο που εκδηλώνει περίεργη συμπεριφορά: «Στη μέση της νύχτας, ήταν εκεί έξω κυνηγώντας τις γάτες, φώναζε σε αυτές και μιλούσε στον εαυτό του» είπε ένας μάρτυρας, ενώ ένας άλλος τόνισε: «Ο Κάλεν έκανε περίεργες γκριμάτσες, σαν να ήταν θυμωμένος, όταν νόμιζε ότι κανείς δεν τον κοιτούσε».

Στον απόηχο του διαζυγίου του, μυστηριώδεις θάνατοι άρχισαν να ανησυχούν τους υπεύθυνους στο νοσοκομείο που δούλευε, καθώς υγιείς ασθενείς πέθαιναν κατά τη διάρκεια της νύχτας, λόγω υπερβολικής ενδοφλέβιας χορήγησης φαρμάκων. Μετά την πρώτη αναστάτωση, ο νοσοκόμος της φρίκης ξεκίνησε να δουλεύει σε άλλο νοσοκομείο στο Philipsburg, αλλά σύντομα, νέοι ύποπτοι θάνατοι θα τον ανάγκαζαν να τραπεί για μία ακόμη φορά σε φυγή.

Κάποιες δουλειές τις παράτησε μετά από έρευνα και καταγγελίες για ανάρμοστη συμπεριφορά. Στη μια περίπτωση μια ηλικιωμένη γυναίκα παραπονέθηκε ότι έμπαινε στο δωμάτιό της και της έκανε ενέσεις, όταν δεν ήταν μέσα ο νοσοκόμος που της είχαν ορίσει. Μάλιστα είχε απολυθεί και από ένα άλλο νοσοκομείο, επειδή έκρυψε φάρμακα για την καρδιά σε κάδο, που προοριζόταν για την απόρριψη βελονών.

Η γνωριμία και η σχέση του Τσαρλς Κάλεν με την Έιμι Λόγκρεν
Από το 1993 έως το 2003, πέρασε από αρκετά νοσοκομεία, σκορπίζοντας κάθε φορά τον θάνατο. Όταν βρέθηκε στο Ιατρικό Κέντρο Σόμερσετ, μια από τις συναδέλφους του, η Έιμι Λόγκρεν, αποδείχθηκε τόσο η φίλη του, όσο και η «εχθρός» του.

Η Λόγκρεν, ήταν μία ανύπαντρη μητέρα δύο παιδιών και νοσηλεύτρια στη νυχτερινή βάρδια της ΜΕΘ του νοσοκομείου. Τα οικονομικά της βρίσκονταν σε πολύ δύσκολη κατάσταση και η ίδια ήταν απελπισμένη, παλεύοντας να συνδυάσει τη σκληρή δουλειά με την οικογένειά της που την είχε ανάγκη, χωρίς καμία βοήθεια. Αντιμετωπίζοντας ένα πρόβλημα με την καρδιά της και έχοντας ανάγκη μία εγχείρηση, είδε στο πρόσωπο του νέου της συναδέλφου, έναν από μηχανής Θεό, ο οποίος θα ερχόταν για ελαφρύνει το βαρύτατο πρόγραμμά της.

Μιλώντας στον Guardian μέσω Zoom από τη Φλόριντα, η Έιμι Λόγκρεν εξήγησε: «Ήταν ένας από τους μόνους ανθρώπους που γνώριζαν το πρόβλημα με την καρδιά μου και καταλάβαινε πραγματικά τι σήμαινε για μένα, να χάσω ημέρες από τη δουλειά μου, εάν διαπίστωνα ότι ήμουν πολύ άρρωστη για να δουλέψω. Σίγουρα με βοήθησε εκείνες τις νύχτες που δεν ήμουν σωματικά ικανή να είμαι 100% “εκεί”».

Όσον αφορά στο ενδεχόμενο να υπήρξε μεταξύ τους ερωτική έλξη, η 57χρονη σήμερα Λόγκρεν, υπήρξε κατηγορηματική: «Ο Τσάρλι γνώριζε τους περιορισμούς του. Ένας από τους λόγους που είχαμε μια τόσο βαθιά φιλία, ήταν επειδή δεν υπήρχε τίποτα από αυτά. Ήμασταν τόσο κοντά, γιατί δεν με ενόχλησε ποτέ αυτό. Ήταν τόσο γλυκός που ένιωσα αμέσως ότι έπρεπε να τον προστατέψω. Οι γνώσεις του για τα φάρμακα και για την εντατική φροντίδα, ήταν εξαιρετικές και με ελκύουν άτομα, που είναι πιο έξυπνα από εμένα. Και γελούσε με όλα τα αστεία μου. Γίναμε λοιπόν γρήγορα φίλοι» είναι μερικά από τα λόγια της νοσοκόμας για τα πρώτα λεπτά της γνωριμίας της, με τον φίλο που αργά ή γρήγορα θα εξελίσσονταν στον μεγαλύτερο εφιάλτη της.

Όταν το κουβάρι της υπόθεσης… άρχισε να ξετυλίγεται
Στην ανακάλυψη της πιο φρικιαστικής αλήθειας, κομβικό ρόλο έπαιξε η Έιμι Λόγκρεν, η οποία παρατηρώντας τους αιφνίδιους θανάτους στο νοσοκομείο, αντιλήφθηκε τη δολοφονική δράση του φίλου και συναδέλφου της.

Ο Φλόριαν Γκαλ, ο οποίος ήταν ένας ιερέας που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο, υπήρξε ένα από τελευταία θύματα που «έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου». Ο άνδρας έδειχνε κάποια σημάδια βελτίωσης, όμως ξαφνικά υπέστη καρδιακή προσβολή, αφήνοντας την τελευταία του πνοή. Όπως διαπιστώθηκε αργότερα, είχε στον οργανισμό του μεγάλη ποσότητα διγοξίνης και ο θάνατός του προκλήθηκε, από τη μη εγκεκριμένη δόση του φαρμάκου.

Οι ντετέκτιβ της κομητείας άρχισαν να υποψιάζονται την παράξενη δράση του Τσαρλς Κάλεν και η Λόγκρεν σε συνεργασία μαζί τους άρχισε να συλλέγει στοιχεία από το νοσοκομείο.

Το 2003 δύο ντετέκτιβ που ερευνούσαν μια σειρά από ύποπτους θανάτους ασθενών στο νοσοκομείο, ήρθαν σε επαφή με τη νοσοκόμα. Παρατηρώντας τις κινήσεις του Κάλεν, ξεκίνησε να μοιράζεται τις υποψίες και τις ανακαλύψεις της, με τις αρχές. Όμως τα στοιχεία δεν έδιναν αρκετή δύναμη στις αρχές για να τον συλλάβουν. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, οι ερευνητές ζήτησαν από τη Λόγκρεν και συνάδελφο του αδίστακτου δολοφόνου να συναντηθεί μαζί του, φορώντας κοριό και προσπάθησε να τον χειραγωγήσει ελπίζοντας πως θα τον κάνει να ομολογήσει.

Ο Τσαρλς Κάλεν συνελήφθη τελικά τον μήνα που σηματοδοτεί το τέλος του έτους και δικαιολογώντας τις αποτρόπαιες πράξεις του, είπε στους ερευνητές ότι χορήγησε υπερβολικές δόσεις φαρμάκων, για να βγάλει τους «πολύ άρρωστους» ασθενείς από τη δυστυχία τους.

Μάλιστα ο δικηγόρος του δολοφόνου, χρησιμοποίησε ανάλογη υπερασπιστική γραμμή, λέγοντας στο NBC News ότι: «Τα θύματα ήταν άρρωστα και ήταν απάνθρωπο, να παρατείνεις τη διάρκεια ζωής τους».

Επιπλέον, το New York Magazine ισχυρίστηκε με δημοσίευματά του ότι οι δολοφονίες, ήταν για τον «Άγγελο του θανάτου» ο τρόπος για να απαλλαγεί από τη μιζέρια και τη δυστυχία της προσωπικής του ζωής.

Η ομολογία και η καταδίκη
Μετά τη σύλληψή του ο Κάλεν ομολόγησε αρχικά ότι δηλητηρίασε 13 ασθενείς, ενώ κατά τη διάρκεια της καταδίκης του, τον Μάρτιο του 2006, παραδέχτηκε ότι ο αριθμός άγγιζε τους 40, για να αποφύγει τη θανατική ποινή. Ωστόσο, οι αρχές πιστεύουν ότι ήταν υπεύθυνος για περισσότερους από 400 θανάτους, με τα στοιχεία όμως να μην επαρκούν έτσι ώστε να αποδειχθεί συνολικά η δράση του. Ο νοσοκόμος της φρίκης καταδικάστηκε σε 11 χρόνια κάθειρξη, χωρίς τη δυνατότητα αποφυλάκισης, καταδικασμένος να μην δει ξανά το φως του ηλίου.

Μέχρι και σήμερα παραμένει έγκλειστος στην κρατική φυλακή του Νιου Τζέρζεϊ.

Η υπόθεση σηματοδότησε μια από τις πιο διαβόητες περιπτώσεις κατά συρροή δολοφονιών στο Νιου Τζέρζεϊ. Προκάλεσε επίσης ερωτήματα σχετικά με το σύστημα που επέτρεψε στον Κάλεν, να συνεχίσει τη δράση του, ακόμη και όταν άνθρωποι πέθαναν επανειλημμένα σε απροσδόκητες συνθήκες υπό τη φροντίδα του.

Σύμφωνα με πληροφορίες του Independent, η Έιμι Λόγκρεν έχει σήμερα εγκαταλείψει τη νοσηλευτική και εργάζεται ως υπνωτίστρια, ενώ η εμπλοκή της στην υπόθεση έγινε γνωστή στο κοινό μόλις το 2013, με την έκδοση του βιβλίου του Τσαρλς Γκρέμπερ με τίτλο «The Good Nurse: A True Story of Medicine, Madness, and Murder». Όπως αναφέρεται εκείνη την εποχή, η Λόγκρεν δεν είχε πει στον Κάλεν ότι ήταν ο πληροφοριοδότης, του οποίου το έργο, οδήγησε στη σύλληψή του.

Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που ο Τσαρλς Κάλεν διέπραξε τις δολοφονίες
Το 2013 ο Κάλεν, παραχώρησε την πρώτη του τηλεοπτική συνέντευξη στο «60 Minutes» του CBS, όπου συζήτησε ανοιχτά τα εγκλήματα που διέπραξε: «Δούλεψα στη μονάδα εγκαυμάτων. Ήταν πολύς πόνος και ταλαιπωρία και δεν το αντιμετώπισα τόσο καλά όσο νόμιζα».

Ο Τσαρλς Κάλεν όπως ανέφερε τότε θυμόταν μόνο ένα θύμα, τον συνταξιούχο δικαστή Τζον Γιένγκο, ο οποίος πέθανε το 1988. Αν και παραδέχτηκε ότι δολοφόνησε έως και 40 ασθενείς, πρόσθεσε: «Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Νομίζω ότι το μόνο πράγμα που μπορώ να πω είναι ότι ένιωσα συγκλονισμένος εκείνη τη στιγμή. Πάνω κάτω ένιωθα ότι έπρεπε να το κάνω κάτι και το έκανα, και αυτό δεν είναι απάντηση σε τίποτα».

Αποκάλυψε επίσης ότι οι δολοφονίες του ήταν πράξεις ελέους: «Νόμιζα ότι οι άνθρωποι δεν θα υπέφεραν πια. Οπότε κατά μία έννοια νόμιζα ότι βοηθούσα». Παρά τους ισχυρισμούς του, μερικά από τα θύματά του δεν βρίσκονταν κοντά στο θάνατο ή δεν υπέφεραν.

Η 60χρονη Έλενορ Στόκερ, μία ασθενής με άσθμα, ανάρρωνε και δεν πονούσε, όταν ο Κάλεν της χορήγησε τη θανατηφόρα δόση διγοξίνης, ενώ όταν ο φοιτητής Μάικλ Στρένκο, ανάρρωνε ύστερα από μία χειρουργική επέμβαση, ο «Άγγελος του Θανάτου», έκοψε το νήμα της ζωής του.

Σύμφωνα με πληροφορίες της εκπομπής, ο Τσάρλς Κάλεν αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει περισσότερες από 20 φορές και βρέθηκε πολλές φορές σε ψυχιατρικά ιδρύματα πριν από τη σύλληψή του.

Ενώ πολλοί υπέθεσαν ότι ο «Άγγελος του θανάτου» διέπραξε τους φόνους, χωρίς να εγείρει καμία υποψία, ο ίδιος αποκάλυψε μέσα από την εκπομπή του CBS, ότι δύο νοσοκομεία στα οποία εργαζόταν, γνώριζαν τι έκανε: «Νομίζω ότι μπορώ να πω ότι με έπιασαν στο St. Barnabas και στο St. Luke’s. “Απλώς με έδιωξαν και έφυγα για να μην έχω άλλες συνέπειες”».

Μπορεί το κοινό να μη μάθει τους πραγματικούς λόγους, για τους οποίους ο αδίστακτος serial killer, αφαίρεσε τη ζωή από τουλάχιστον 400 ανθρώπους, όμως είναι γνωστό ότι η φυλάκισή του, τον απέτρεψε από το να συνεχίσει τη δράση του. Όταν ρωτήθηκε για τα εγκλήματά του στο «60 Minutes» εκείνος είπε: «Δεν ξέρω αν θα το είχα σταματήσει».

Ο συγγραφέας του Good Nurse, Τσαρλς Γκρέμπερ, αναφέρει στο βιβλίο για τα κίνητρα του δράστη: «Υπήρχαν μερικές διαφορετικές εκδοχές του “γιατί”. Ένα από αυτά ήταν “γιατί μπορούσε”. Ένιωθε ξεχωριστός και δυνατός. Δεν αντιλαμβάνονταν το ανθρώπινο κόστος. Ο ίδιος είπε ότι το έκανε από έλεος και από υποχρέωση στον ασθενή. Στην πραγματικότητα, αυτός ο εξαναγκασμός είχε να κάνει με τις δικές του ανάγκες και καθόλου σε σχέση με τις ανάγκες ή τις επιθυμίες των αθώων ασθενών».

Το καστ της ταινίας «The Good Nurse»
Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο του 2013 με τίτλο «The Good Nurse: A True Story of Medicine, Madness, and Murder» του δημοσιογράφου Τσαρλς Γκρέμπερ. Στο «The Good Nurse» του Netflix παρουσιάζεται η φρικαστική ιστορία, μέσα από τα μάτια της Έιμι Λόγκρεν, της γυναίκας που έκανε τα πάντα με ρίσκο τη ζωή της, για να τον ξεσκεπάσει και να τον στείλει στη φυλακή. Μάλιστα, η ίδια η νοσηλεύτρια συναντήθηκε με τους ηθοποιούς της ταινίας και τους αφηγήθηκε τη συγκλονιστική ιστορία της.

Η Τζέσικα Τσάστεϊν υποδύεται την Έιμι Λόγκρεν, μία μητέρα που μεγαλώνει μόνη της 2 παιδιά και ταυτόχρονα εργάζεται ως νοσηλεύτρια στα επείγοντα. Ο Έντι Ρέντμεϊν είναι ο Τσαρλς Κάλεν, ένας φαινομενικά ευγενικός και ήρεμος νοσηλευτής, ο οποίος κρύβει ένα δολοφονικό μυστικό. Ο Νάμντι Αζομούχα υποδύεται τον Ντάνι Μπάλντουιν, έναν εκ των δύο ντετέκτιβ της αστυνομίας, οι οποίοι έχουν βρεθεί στα ίχνη του Τσαρλς και ψάχνουν τα κατάλληλα αποδεικτικά στοιχεία για να τον συλλάβουν για τις δολοφονίες πολλών ασθενών. Ο Νόα Έμεριτς υποδύεται τον Τιμ Μπράουν, τον δεύτερο ντετέκτιβ, ο οποίος είναι πεπεισμένος για την ενοχή του Τσαρλς και θα κάνει τα πάντα για να την αποδείξει.

Sofia MazokopakiLeave a comment

Τζέφρι Ντάμερ: O serial killer των ΗΠΑ που δολοφόνησε και τεμάχισε 17 νεαρούς άνδρες

Ο ευγενικός, γλυκομίλητος «Κανίβαλος του Μιλγουόκι» που βίαζε τους εραστές του, τους κομμάτιαζε και τους έτρωγε, γίνεται σειρά στο Netflix

Η νέα σειρά του Netflix με τίτλο «Monster: The Jeffrey Dahmer Story», παρουσιάζει την πορεία της ζωής του Τζέφρι Ντάμερ, του ανθρώπου που ήταν υπεύθυνος για δεκαεπτά δολοφονίες νεαρών ανδρών, μεταξύ των ετών 1978 και 1991, με ιδιαίτερα σκληρές μεθόδους, συμπεριλαμβανομένων πράξεων σεξουαλικής βίας, νεκροφιλίας και κανιβαλισμού. Πρόκειται για έναν από τους πιο γνωστούς serial killer των ΗΠΑ, με εγκλήματα που συγκλόνισαν ολόκληρο τον κόσμο.

Ο Τζέφρι Ντάμερ ήταν ένας γλυκομίλητος και ευγενικός άντρας, από μια οικογένεια με γονείς μορφωμένους, που προσπαθούσαν να παρέχουν σε εκείνον και στον μικρότερο αδερφό του ό,τι μπορούσαν.

Οι φωτογραφίες της οικογένειες παρουσιάζουν ένα περιβάλλον φυσιολογικό, έναν χαμογελαστό Τζέφρι δίπλα στον πατέρα του ή τη μητέρα του, ωστόσο οι δασκάλες περιέγραφαν ένα παιδί με σημάδια ψυχολογικής παραμέλησης, του έλειπε η ψυχική επαφή και το χάδι.

Ο γάμος των γονιών του είχε πολλά προβλήματα και όταν ο Ντάμερ ολοκλήρωσε τη σχολική φοίτηση, ήρθε το διαζύγιο. Ο πατέρας του ήταν ακόμη φοιτητής, όταν παντρεύτηκε και μέχρι να τελειώσει το διδακτορικό του ήταν συχνά απών. Η μητέρα του περιγράφεται ως μια γυναίκα υποχόνδρια, που αποζητούσε την προσοχή του άντρα της, εμφανίζοντας συχνά προβλήματα υγείας.

Στις 22 Ιουλίου 1991, όταν ήρθαν στο φως τα εγκλήματα του Ντάμερ, ο χημικός πατέρας του και η σύμβουλος υγείας μητέρα του αγωνιούσαν να καταλάβουν ποιο δικό τους λάθος οδήγησε τον γιο τους, σε αυτή την ανεξήγητη και εγκληματική πορεία. Την ίδια στιγμή που ο Τύπος οργίαζε με τα εξώφυλλα να διαπομπεύουν «Το Τέρας», «Το Κτήνος», «Ο Κανίβαλος του Μιλγουόκι».

Ποιος ήταν ο Τζέφρι Ντάμερ
Ο Τζέφρι Ντάμερ γεννήθηκε στις 21 Μαΐου του 1960 και μεγάλωσε σε μία φυσιολογική οικογένεια. Οι γονείς του δεν τον κακοποιούσαν και δεν μεγάλωσε στη φτώχεια. Αν και οι γονείς του καβγάδιζαν συχνά, ήταν αφοσιωμένοι στη φροντίδα του γιου τους και ποτέ δεν τον παραμέλησαν.

Σύμφωνα με τον πατέρα του, οι περιέργειες του Ντάμερ, που αργότερα θα εξελίσσονταν σε δολοφονικές ενέργειες, ξεκίνησαν στην ηλικία των 4 ετών. Τότε ο Αμερικανός κατά συρροή δολοφόνος, παρακολουθούσε τον πατέρα του, που μάζευε τα κόκαλα πεθαμένων ζώων από την αυλή και τη δασική περιοχή, γύρω από το σπίτι τους. Τότε μεγάλη εντύπωση του έκανε ο ήχος από το σπάσιμο που έκαναν τα κόκαλα, ο οποίος μάλιστα του προκαλούσε και ενθουσιασμό. Από εκεί και έπειτα ξεκίνησε το ενδιαφέρον του Τζέφρι για τα ζώα, το οποίο όσο περνούσαν τα χρόνια, γινόταν όλο και πιο… μακάβριο.

Όπως έγινε γνωστό συνήθιζε να μαζεύει τα ζώα που σκοτώνονταν από αυτοκίνητα και να τα εγχειρεί, για να εξετάσει την ανατομία τους. Μάλιστα κάποια στιγμή ρώτησε τον πατέρα του τι θα γινόταν αν έβαζε τα κόκαλα ενός κοτόπουλου στη χλωρίνη και ο πατέρας του, θεωρώντας πως ο γιος του ανέπτυσσε ένα επιστημονικής φύσεως ενδιαφέρον, του έδειξε πώς να χειρίζεται τις χημικές ουσίες, που αργότερα θα χρησιμοποιούσε στις δολοφονίες του.

Η ομοφυλοφιλία
Όταν μπήκε στην εφηβεία, συνειδητοποίησε ότι ήταν ομοφυλόφιλος, όμως δεν αποκάλυψε σε κανέναν τις σεξουαλικές του προτιμήσεις.

Είχε μια σύντομη σχέση με έναν άλλο έφηβο, αν και δεν είχαν ποτέ σεξουαλική επαφή. Άρχισε να φαντασιώνεται ότι κυριαρχεί και ελέγχει, έναν εντελώς υποτακτικό σύντροφο και οι αυνανιστικές φαντασιώσεις του, εστιάζονταν στο στήθος και τον κορμό των σωμάτων. Στα 16 του αποφάσισε να επιτεθεί σε έναν ελκυστικό νεαρό και περίμενε κρυμμένος στους θάμνους κρατώντας ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ, αλλά εκείνος δεν πέρασε.

Ήθελε ο παρτενέρ του να είναι ακίνητος, σχεδόν σαν πτώμα και συνέδεσε πολύ στενά την έννοια της σεξουαλικής ευχαρίστησης με τον διαμελισμό ζώων, που ήταν η κύρια ασχολία του εκείνη την περίοδο. Βέβαια ο πρώτος φόνος και η εκδήλωση της διεστραμμένης του σεξουαλικότητας, δεν θα αργούσαν να φανούν.

Ο πρώτος φόνος
Ήταν 18 Ιουνίου του 1978 και ο Τζέφρι Ντάμερ, είχε μόλις αποφοιτήσει από το λύκειο. Εκείνη την περίοδο έμενε μόνος του στο πατρικό του σπίτι, καθώς οι γονείς του είχαν χωρίσει. Ένα απόγευμα και καθώς οδηγούσε προς το σπίτι, ο 18χρονος Στίβεν Χικς έκανε ωτοστόπ και του ζήτησε να τον μεταφέρει στη διπλανή πόλη. Ο Ντάμερ δέχτηκε, ωστόσο του πρότεινε να κάνουν ένα διάλειμμα και να χαλαρώσουν, πίνοντας μπύρες στο υπόγειο του σπιτιού του.

Όταν ο 18χρονος ετοιμάστηκε με σκοπό να φύγει, ο Τζέφρι Ντάμερ τον χτύπησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού με ένα βαράκι και μόλις είδε ότι ο νεαρός ανέπνεε ακόμη, τον στραγγάλισε με ένα σχοινί, ενώ ολοκλήρωσε τη σεξουαλική του φαντασίωση, όταν αυνανίστηκε πάνω από το πτώμα του νεαρού αγοριού. Την επόμενη μέρα διαμέλισε το σώμα, το επεξεργάστηκε και το έθαψε στον κήπο. Μερικές εβδομάδες αργότερα, το ξέθαψε και ξεχώρισε τη σάρκα από τα οστά. Κατέστρεψε το δέρμα μέσα σε οξύ και θρυμμάτισε τα οστά με βαριοπούλα.

Μετά την πρώτη δολοφονία άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο, αλλά οι βαθμοί του ήταν πολύ χαμηλοί και είχε γίνει αλκοολικός. Όταν ο πατέρας του βρήκε το φοιτητικό του δωμάτιο γεμάτο μπουκάλια, αρνούμενος να πληρώνει άλλο για τις σπουδές του, του πρότεινε να πάει στον στρατό. Ο Ντάμερ στρατολογήθηκε τον Ιανουάριο του 1979, τοποθετήθηκε στη Δυτική Γερμανία και υπηρέτησε έως τον Μάρτιο του 1981, οπότε και απολύθηκε λόγω των προβλημάτων του με το αλκοόλ. Για τον ίδιο λόγο, όταν γύρισε στις ΗΠΑ, ο πατέρας και η μητριά του δυσαρεστήθηκαν με την κατάστασή του και τον έστειλαν να μείνει με τη γιαγιά του.

Η γιαγιά του Ντάμερ ήταν το μόνο μέλος της οικογένειας στο οποίο έδειχνε αγάπη. Υπολόγιζαν στην επιρροή της και θεωρούσαν ότι θα μπορούσε να τον πείσει να κόψει το αλκοόλ και να βρει δουλειά. Ζούσε αρμονικά με τη γιαγιά του, τη συνόδευε στην εκκλησία και έκανε δουλειές, όμως οι καταχρήσεις δεν λάμβαναν το τέλος που επιθυμούσε η οικογένεια.

Το 1985 έπιασε δουλειά σε μια βιοτεχνία παρασκευής σοκολάτας, όπου δούλευε τη νύχτα. Στο μεταξύ, έχοντας πια αποδεχτεί τη σεξουαλική του ταυτότητα, σύχναζε στα γκέι μπαρ και τα λουτρά ομοφυλόφιλων του Μιλγουόκι.

Μάλιστα εκείνη την εποχή αυτή είχε κλέψει από ένα κατάστημα και είχε φέρει στο σπίτι μια αντρική κούκλα βιτρίνας, την οποία χρησιμοποιούσε για σεξουαλική διέγερση. Η γιαγιά του, όταν βρήκε την κούκλα στη ντουλάπα, του ζήτησε να την πετάξει. Αυτή η ερωτική επιθυμία που παρουσίασε ο Ντάμερ, ονομάζεται αγαλματοφιλία ή Πυγμαλιωνισμός. Η ερωτική επιθυμία γεννιέται από την «ομορφιά της ακινησίας».

Ο Τζέφρι Ντάμερ αν και είχε πολλές «κατακτήσεις», δεν έμενε ποτέ εντελώς ικανοποιημένος από τους παρτενέρ του, γιατί ήταν πολύ κινητικοί κατά τη διάρκεια του σεξ. Έτσι άρχισε να ρίχνει στο ποτό τους υπνωτικά χάπια και συνουσιαζόταν μαζί τους, όσο αυτοί κοιμόντουσαν. Ωστόσο μετά από λίγο καιρό, ούτε και αυτό δεν ήταν αρκετό, για να τον ικανοποιήσει.

Ο δεύτερος φόνος
Στις 20 Νοεμβρίου του 1987, ο Ντάμερ βρήκε το επόμενο θύμα του, τον Στίβεν Τουόμι, τον οποίο γνώρισε σε ένα γκέι bar. Δεν είχε σκοπό να τον σκοτώσει, ούτε θυμόταν να τον ξυλοκοπά, αλλά τα σημάδια από τις γροθιές του, ήταν εμφανή πάνω στο πτώμα. Δεν ήθελε να βασανίζει τα θύματά του, για αυτό τα νάρκωνε, για να μην υποφέρουν.

Μόλις ξύπνησε δίπλα στον νεκρό άνδρα διαμέλισε το σώμα του, έλιωσε τα οστά και τα πέταξε στα σκουπίδια. Έβρασε το κρανίο του και το κράτησε για δύο εβδομάδες, χρησιμοποιώντας το για να ικανοποιήσει τις σεξουαλικές του ορέξεις..

Από εκείνη τη στιγμή μέχρι και τη σύλληψή του, το 1991, ο Τζέφρι Ντάμερ δεν σταμάτησε να σκοτώνει και πλέον ήταν και νεκρόφιλος, καθώς μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η επαφή με τα πτώματα.

Ορισμένες φορές κρατούσε τα κρανία και αφού τα έβραζε, τα έβαφε γκρι, για να φαίνονται σαν πλαστικές κούκλες. Ακόμα, αν είχε αδυναμία σε κάποιο θύμα, βαλσάμωνε τα γεννητικά του όργανα και όποιο άλλο σημείο του σώματός του θεωρούσε πολύ όμορφο.

Ο κανιβαλισμός
Μεταξύ άλλων ο Τζέφρι Ντάμερ επιχείρησε να δημιουργήσει «ζόμπι». Έκανε αυτοσχέδιες λοβοτομές σε μερικά από τα θύματά του και τους έβαζε με ένεση στον εγκέφαλο οξύ ή καυτό νερό, όμως οι άντρες έφευγαν από τη ζωή μετά από λίγες ώρες.

Κάποια στιγμή, άρχισε να τρώει μερικά από τα κομμάτια των εραστών του, με την ελπίδα πως έτσι θα τους κρατά για πάντα κοντά του. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι ο κανιβαλισμός συνοδεύει συχνά τη νεκροφιλία και στην περίπτωση του Ντάμερ, αυτός ήταν ένας τρόπος, για να αντιμετωπίσει τη μοναξιά του.

Η γυναίκα που προσπάθησε να σταματήσει τη δράση του
Δίπλα από το διαμέρισμα του Τζέφρι Ντάμερ, βρισκόταν η γειτόνισσά του, η Γκλέντρα Κλίβελαντ, η οποία επανειλημμένως είχε προσπαθήσει να αναφέρει στις αρχές, ότι «κάτι περίεργο» συνέβαινε στο διπλανό σπίτι, καθώς άσχημες μυρωδιές, κραυγές και ήχοι ηλεκτρικών εργαλείων, έρχονταν από τον χώρο. Ωστόσο, η αστυνομία την αγνοούσε λόγω του ότι ήταν μαύρη.

Η Κλίβελαντ πέθανε στις 24 Δεκεμβρίου 2010, σε ηλικία 56 ετών, στο Μιλγουόκι στο διαμέρισμά της. Κάποιοι ανήσυχοι γείτονες, οι οποίοι δεν την είχαν δει για λίγες μέρες, μίλησαν στην αστυνομία, η οποία στη συνέχεια τη βρήκε ξαπλωμένη στο πάτωμα στο διαμέρισμά της. Η έκθεση του ιατροδικαστή ανέφερε ότι είναι «φυσικός θάνατος που προκαλείται από καρδιακές παθήσεις και υψηλή πίεση αίματος». Η κόρη της απέδωσε τον θάνατο της μητέρας της στο έντονο κάπνισμα.

Η σύλληψη
Ήταν 27 Μαΐου του 1990, όταν ο Ντάμερ κόντεψε να συλληφθεί από την αστυνομία, όταν ένα από τα θύματά του απέδρασε. Ο 14χρονος ζαλισμένος μετά τα ποτά και τις ενέσεις, ζήτησε βοήθεια από τρεις γυναίκες που βρίσκονταν στον δρόμο, οι οποίες κάλεσαν την αστυνομία. Ωστόσο, ο Ντάμερ κατάφερε να πείσει τους αστυνομικούς ότι ο νεαρός ήταν ο ενήλικος σύντροφός του, που το έσκασε μετά από καβγά τους. Οι αστυνομικοί παρέδωσαν τον 14χρονο πίσω στον Ντάμερ, καταγράφοντας το περιστατικό ως καβγά μεταξύ εραστών.

Στις 22 Ιουλίου το βράδυ ο Τζέφρι Ντάμερ, είχε προσεγγίσει τρεις άντρες και προσφέροντάς τους 100 δολάρια, τους πρότεινε να τον ακολουθήσουν στο διαμέρισμά του, για να τους φωτογραφίσει γυμνούς, να πιουν μπύρες και να χαλαρώσουν. Από τους τρεις δέχθηκε μόνο ένας, ο 32χρονος Τρέισι Έντουαρντς.

Μόλις έφτασαν στο διαμέρισμα ο Ντάμερ επιχείρησε να του περάσει χειροπέδες, αλλά μόλις πέρασε τη μια στο ένα χέρι, το θύμα αντέδρασε. Τότε τον οδήγησε στην κρεβατοκάμαρα για να τον φωτογραφίσει, ενώ κρατούσε ένα μαχαίρι. Ο Έντουαρντς ξεκούμπωσε το πουκάμισό του για να ηρεμήσει τον Ντάμερ, λέγοντας ότι θα του επέτρεπε να τον φωτογραφίσει, αν του έβγαζε τις χειροπέδες και απομάκρυνε το μαχαίρι. Ο Ντάμερ απλώς, ακούμπησε το κεφάλι του στο στήθος του Έντουαρντς, άκουσε τον χτύπο της καρδιάς του και, πιέζοντας το μαχαίρι, δήλωσε ότι θα του φάει την καρδιά.

Ο χώρος ήταν γεμάτος αφίσες ανδρών και είχε μια βαριά μυρωδιά που έβγαινε από ένα τεράστιο βαρέλι, ενώ στην τηλεόραση έπαιζε η ταινία «Ο Εξορκιστής 3». Ο Έντουαρντς ζήτησε από τον Ντάμερ να καθίσουν για μια μπύρα στο υπνοδωμάτιο, που είχε κλιματισμό, ενώ προσπαθούσε να σκεφτεί έναν τρόπο για να δραπετεύσει. Επί πέντε ώρες μιλούσε ήρεμα στον Ντάμερ και του έλεγε ότι είναι φίλος του, ώσπου κάποια στιγμή που ο Τζέφρι Ντάμερ έδειξε αφηρημένος και ο Έντουαρντς σηκώθηκε από τον καναπέ, έσπρωξε τον Ντάμερ και βγήκε τρέχοντας από την εξώπορτα.

Στον δρόμο σταμάτησε ένα περιπολικό και, έχοντας κρεμασμένες στο ένα χέρι τις χειροπέδες, εξήγησε στους αστυνομικούς το συμβάν και τους οδήγησε στο διαμέρισμα του δολοφόνου. Εκεί οι αστυνομικοί, επαλήθευσαν τα στοιχεία που τους είχε δώσει ο Έντουαρντς. Βρήκαν 83 φωτογραφίες πτωμάτων σε διάφορα στάδια αποσύνθεσης. Ακόμα ανακάλυψαν το βαρέλι με το οξύ που περιείχε τα διαμελισμένα κορμιά τριών αντρών, μια κατάψυξη γεμάτη με τα άκρα των θυμάτων, κουτιά με μουμιοποιημένα χέρια και γεννητικά όργανα και κομμένα κεφάλια στο ψυγείο.

Επί δύο εβδομάδες ντετέκτιβ του Ανθρωποκτονιών και του FBI, ανέκριναν τον Τζέφρι Ντάμερ σχετικά με τις δολοφονίες που είχε διαπράξει και τα αποδεικτικά στοιχεία που βρέθηκαν στο διαμέρισμά του. Ο Ντάμερ παραιτήθηκε από το δικαίωμά του να έχει δικηγόρο παρόντα στις ανακρίσεις, λέγοντας ότι ήθελε να ομολογήσει όλα όσα είχε κάνει. Παραδέχθηκε ότι δολοφόνησε 16 νέους άνδρες στο Ουισκόνσιν από το 1987 και έναν ακόμη νεαρό, τον Στίβεν Χικς που ήταν το πρώτο θύμα του, στο Οχάιο το 1978.

Η δίκη του στο Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν
Ο Ντάμερ ομολόγησε την ενοχή του για τις δολοφονίες, αλλά στη δίκη, οι συνήγοροι υπεράσπισης υποστήριξαν ότι ήταν παράφρων. Η Εισαγγελία απέρριψε το επιχείρημα. Ο δικαστικός ψυχίατρος Παρκ Ντίετζ, έκρινε ότι μπορούσε να δικαστεί, επειδή κατά τον νόμο είχε σώας τας φρένας.

«Ο Ντάμερ προσπαθούσε να μείνει μόνος με το θύμα για να μην έχει μάρτυρες. Τα εγκλήματά του δεν ήταν παρορμητικά, ετοίμαζε εκ των προτέρων κάθε δολοφονία. Έπασχε από «Πυγμαλιωνισμό», αλλά αν και η παραφιλία του δεν ήταν θέμα προσωπικής επιλογής, δεν ήταν σαδιστής. Η συνήθειά του να είναι μεθυσμένος πριν δολοφονήσει δείχνει ότι είχε επίγνωση του σωστού και λάθους και ήθελε να ξεπεράσει τις αναστολές του».

Πολλοί ψυχίατροι διέγνωσαν διάφορες διαταραχές προσωπικότητας, αλλά το δικαστήριο έκρινε ότι καμιά από αυτές δεν αποτελούσε ελαφρυντικό για την ποινή. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη συν 70 χρόνια.

Ο serial killer πέθανε για όσα έκανε, στις 28 Νοεμβρίου του 1994, όταν ένας συγκρατούμενος, που αποκαλούσε τον εαυτό του «Χριστό», τον ξυλοκόπησε με μεταλλική ράβδο στο ντουζ του γυμναστηρίου, μέχρι θανάτου. Όσο βρισκόταν στη φυλακή, ο Ντάμερ είχε βαφτιστεί ξανά και δήλωνε μετανιωμένος για τα εγκλήματά του.

Το καστ της ταινίας «Monster: The Jeffrey Dahmer Story»
Ο πρωταγωνιστής του «American Horror Story», Έβαν Πίτερς, υποδύεται τον Τζέφρι Ντάμερ. Το καστ συμπληρώνουν η Νίσι Νας, που υποδύεται τη γειτόνισσα του Ντάμερ, Γκλέντα, ο Ρίτσαρντ Τζένκινς, που υποδύεται τον πατέρα του και η Μόλι Ρίνγκγουολντ στον ρόλο της μητριάς του. Ο Ράιαν Μέρφι με τον επί σειρά ετών συνεργάτη του Ίαν Μπρέναν συνυπογράφουν τη σειρά, ενώ τη διεύθυνση παραγωγής έχει αναλάβει ο Τζο Μπέρλιντζερ.

Η ζωή και τα φρικιαστικά εγκλήματα του Ντάμερ έχουν εμπνεύσει αμέτρητα ντοκιμαντέρ, ταινίες και μια θεατρική παράσταση. Στην ταινία τρόμου με τίτλο «Dahmer» (2002) τον δολοφόνο υποδύθηκε ο ηθοποιός Τζέρεμι Ρένερ, ενώ ο Ρος Λιντς, ενσάρκωσε τον κατά συρροή δολοφόνο στα χρόνια της εφηβείας του στο «My Friend Dahmer» (2017), ταινία βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Τζον Μπάκντερφ.

Sofia MazokopakiLeave a comment

Ο Στέφανος Δημουλάς είναι ο μοναδικός Έλληνας χορευτής της λίστας Forbes «30 Under 30»

Στο Λονδίνο στις 9 Μαρτίου 2023, ο Βολιώτης Έλληνας χορευτής και χορογράφος, Στέφανος Δημουλάς, θα έβλεπε το όνομά του να φιγουράρει στην 8η αναθεωρημένη λίστα των σημαντικότερων και «λαμπρότερων» μυαλών της Ευρώπης, στην κατηγορία κάτω των 30, στο κολοσσιαίο αμερικανικό περιοδικό Forbes.

Ο Στέφανος Δημουλάς κατάφερε να γράψει ιστορία και καταρρίψει όλα τα ρεκόρ, καθώς πλέον αποτελεί τον μοναδικό Έλληνα καλλιτέχνη παγκοσμίως, που καταφέρνει να συμπεριληφθεί σε λίστα του περιοδικού. 

Μπήκε στη ζωή μου το 2020 και τότε επέμενα να λέω, πως όταν έχω κοντά μου μία ψυχή τόσο όμορφη, μπορώ να χαμογελάω με την ψυχή μου. Έχω να τον συναντήσω ξανά από τότε, κι όμως τον νοιώθω, παραδόξως, τόσο κοντά μου, ενώ πια χαμογελάω «δυνατά» που τον βλέπω να διαγράφει μία λαμπρή καριέρα. 

Δύο χρόνια αργότερα ο κόσμος υπερήφανος τον παρακολουθεί, να κάνει «άλματα» και πλέον η είδηση πως γράφει ιστορία, όντας ο μοναδικός Έλληνας καλλιτέχνης που καταφέρνει να συμπεριληφθεί σε λίστα της Forbes στην κατηγορία «Τέχνες και Πολιτισμός», τριγυρνά σε ολόκληρο τον κόσμο. 

«Ο χορευτής μπαλέτου Στέφανος Δημουλάς — ο οποίος έπαιξε στη “La Traviata” στη Βασιλική Όπερα πριν γίνει ο νεότερος Έλληνας κριτής στην ιστορία του “Dancing with the Stars” — ξεκίνησε τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό του Culture Select, για να υποστηρίξει άλλους Έλληνες και LGBTQI+ ερμηνευτές. Μάζεψε περίπου 74.000 δολάρια από το Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού και την Εθνική Λυρική Σκηνή, για να χρηματοδοτήσει την πρώτη χορευτική παραγωγή «TITAN PROMETHEUS», η οποία εξαντλήθηκε σε 97 λεπτά» γράφει το κολοσσιαίο περιοδικό αποθεώνοντας τον Βολιώτη χορευτή.

Η ζωή του σε αυτά τα χρόνια, του έφερε κύματα αγάπης, 28,4 διαδικτυακούς φίλους στο Instagram και την αποθέωση από δεκάδες μέσα μαζικής ενημέρωσης για τις σπουδαίες συνεργασίες του.

Γεννημένος στον Βόλο Μαγνησίας και σε ηλικία μόλις 29 ετών έχει υπάρξει ο νεότερος Έλληνας κριτής στην ιστορία του Dancing With The Stars, ενώ η ομιλία του στο TEDx με τίτλο «Δεν είμαι απλά χορευτής» έχει ξεπεράσει τις 125.000 προβολές και συνεχίζει να εμπνέει νέους ανθρώπους να ακολουθήσουν τα όνειρά τους.

Είναι γνωστός για τις διεθνείς συνεργασίες του με μεγάλα ονόματα, καθώς επίσης για την ακτιβιστική του δραστηριότητα πάνω σε ΛΟΑΤΚΙ+ θέματα.

Με τη δουλειά, τον αγώνα και το πείσμα του έχει καταφέρει να συνεπάρει και να συγκινήσει το ελληνικό και διεθνές κοινό με τις αλλεπάλληλες επιτυχίες του, που φαίνονται να είναι το «φως στο τούνελ» και μια αχτίδα φωτός, ανάμεσα στα τραγικά συμβάντα που ταλανίζουν τη χώρα μας.

Αυτή την περίοδο, ο Στέφανος Δημουλάς χορεύει στην Εθνική Όπερα της Βόρειας Αγγλίας ως Πρωτοχορευτής σε βρετανική περιοδεία.

Η επαγγελματική πορεία του Στέφανου Δημουλά  

Είναι υπότροφος της Βασιλικής Ακαδημίας Μπαλέτου της Σκωτίας με σπουδές στο Modern Ballet. 

Συνεργασίες περιλαμβάνουν: The Royal Opera House, National Geographic των Ηνωμένων Πολιτειών, Εθνική Όπερα της Ουαλίας, Εθνικά Μπαλέτα της Κορέας, Royal College of Music, H&M, Jennifer Hudson, Röyksopp, Alicia Keys, Kate Moss, «Μάνος Χατζιδάκις: Είδωλο στον Καθρέφτη» (βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης). 

Είναι Ιδρυτής του νεοσύστατου μη-κερδοσκοπικού οργανισμού «Culture Select» που δραστηριοποιείται μεταξύ Ελλάδας και Ηνωμένου Βασιλείου, με αποστολή να υποστηρίζει καινοτόμους επαγγελματίες των παραστατικών τεχνών, δημιουργώντας εργασία σε νέες παραγωγές και προσφέροντας ένα νέο πρόγραμμα καθοδήγησης για την εξέλιξη της σταδιοδρομίας τους.

Το 2019, εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του μεγαλύτερου κουίρ περιοδικού στο Ηνωμένο Βασίλειο, Attitude, για το τεύχος του Pride μαζί με τον πατέρα του, μιλώντας ανοιχτά για τη σεξουαλικότητά του και δίνοντας μαθήματα ζωής.

Sofia MazokopakiLeave a comment

«Βλέπω ένα άγχος στους νέους ηθοποιούς, το άγχος του σταρ»

(Μία συνέντευξη εφ’όλης της ύλης με τον Μιχάλη Αεράκη)

Για πολλούς μήνες περίμενα καρτερικά τη στιγμή που θα συναντούσα τον «παπα Μιχάλη», τον εξισορροπιστή της Άνω Ποριάς, εκείνον που τα «φέρνει βόλτα» κουβαλώντας στην πλάτη του όλα τα μυστικά του χωριού. 

Ο Μιχάλης Αεράκης εδώ και δύο τηλεοπτικές σεζόν έχει αγαπηθεί όσοι λίγοι, με τον ρόλο του στην επιτυχημένη σειρά «Σασμός» και οι συμβουλές του, είναι εκείνες που συνοδεύουν το κοινό καθημερινά στις 21:00.

Στη συνέντευξή μας μίλησε για όλους και για όλα, σχολίασε τη δίμηνη κρίση που έχει «ταράξει τα νερά» με το προεδρικό διάταγμα 85/22, αναφέρθηκε στην πολυκύμαντη καριέρα του, στη φιλία του με τον Νίκο Κούνδουρο, στα δύσκολα παιδικά του χρόνια, αλλά έκανε λόγο και για μία άγνωστη ιστορία με τον Φαίδωνα Γεωργίτση. Μου έδωσε την ευκαιρία να ξετυλίξω το κουβάρι της ζωής του και με έκανε να παραδοθώ στη ζωηράδα της κουβέντας μας.

Μετρά τέσσερις δεκαετίες στον χώρο του θεάτρου, ενώ στο βιογραφικό του συγκαταλέγονται κινηματογραφικές ταινίες και πλήθος επιτυχημένων παραστάσεων. Το στίγμα του έχει αφήσει με τον ρόλο του στη δημοφιλή σειρά «Το Νησί», ενώ η συμμετοχή του στην τηλεοπτική σειρά «Η κυρία Ντορεμί» και ο ρόλος του «Ηρακλή», έμελλαν να τον καθιερώσουν στο καλλιτεχνικό στερέωμα.

Γεννήθηκε στα Ανώγεια της Κρήτης και η ζωή του πέρασε από 40 κύματα και επαγγέλματα. Πριν πάρει την απόφαση να ακολουθήσει τον δρόμο της υποκριτικής πουλούσε λαχεία, ανέλαβε χρέη σερβιτόρου, δοκίμασε το ταλέντο του στο ποδόσφαιρο, απόλαυσε τη μουσική σκηνή και, μεταξύ άλλων, σκέφτηκε να γίνει ιερέας.

Στα 7 του έτη έγινε ο άνδρας του σπιτιού, αφού ο πατέρας του ταξίδεψε στη μακρινή Γερμανία, αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον για εκείνον και τα τρία μικρότερα αδέλφια του.

Σε ηλικία 11 ετών ο πατέρας του επέστρεψε στην Κρήτη και από τα Ανώγεια μετακόμισαν στο Ηράκλειο. Λίγα χρόνια αργότερα θα συναντούσε την ελληνική πρωτεύουσα. Στα 25 του έτη αποφάσισε να γίνει επαγγελματίας ηθοποιός, για να «σκάψει προς τα μέσα του και να γίνει καλύτερος άνθρωπος».

Έκανε το ντεμπούτο του στην τηλεόραση το 1982, με τη συμμετοχή σου στην σειρά «Τα Λαυρεωτικά» στην ΕΡΤ.

Δείτε το απόσπασμα στο 13:00 

Για 17 χρόνια ήταν Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Δημοτικού Περιφερειακού θεάτρου Κρήτης και τα χρόνια εκείνα δεν έπαιξε στο θέατρο, ούτε σκηνοθέτησε κάποια παράσταση, υπηρετώντας τον πολιτισμό «πίσω από τα φώτα». Μεταξύ άλλων, για δύο χρόνια έκανε μαθήματα σε σχολείο δεύτερης ευκαιρίας στις φυλακές Χανίων, ανεβάζοντας θεατρικές παραστάσεις και βοηθώντας τους κρατούμενους να αναπτύξουν νέες δεξιότητες και ταλέντα.

Από παπάς στον «Σασμό»… αρχηγός Αφγανικής φατρίας

Πέρα από την επιτυχία που απολαμβάνει με τη συμμετοχή στον «Σασμό», ο Μιχάλης Αεράκης «ταξίδεψε» για λίγο και στην άλλη μεριά του Ατλαντικού με τη συμμετοχή του στη νέα ταινία «Dirty Angels». Πρόκειται για μία κινηματογραφική παραγωγή με άρωμα Χόλιγουντ, σε σκηνοθεσία Μάρτιν Κάμπελ, γνωστός για τις ταινίες  «James Bond Casino Royale», «Mask of Zorro 1 και 2», «Green Lantern» και «The Foreigner», ενώ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκονται η Έβα Γκριν και η υποψήφια για Όσκαρ, Μαρία Μπακάλοβα.

Ο Ανωγειανός καλλιτέχνης θα υποδυθεί τον αρχηγό μιας φατρίας στο Αφγανιστάν. Το σενάριο περιγράφει την ιστορία μιας μονάδας του αμερικανικού στρατού που αποτελείται αποκλειστικά από γυναίκες, καθώς αντιμετωπίζει τις δυνάμεις των Ταλιμπάν και του ISIS.

Μέσα από τη συζήτησή μας ατενίσαμε με ακρίβεια, το τόσο περίπλοκο μέλλον και ανάμεσα στο σύννεφο του καπνού από το τσιγάρο του, εγώ έβλεπα ένα πρόσωπο που έκαιγε από συναίσθημα και έναν άνθρωπο γεμάτο με περιπέτειες. 

Δεν μπορώ να μην ξεκινήσω με την κρίση των τελευταίων δύο μηνών και την προσπάθεια των καλλιτεχνών για ανατροπή του Προεδρικού διατάγματος 85/22. Δηλώσατε παρών στις πορείες, ποια είναι η θέση σας απέναντι στο συγκεκριμένο ζήτημα; 

Ο πολιτισμός είναι η άλλη μας άμυνα, μετά τον στρατό. Είναι μία από τις βασικές κολόνες της χώρας μας και καλό θα είναι, οι κύριοι που νομοθετούν, όποιοι και αν είναι αυτοί και σε όποια κυβέρνηση και αν βρίσκονται, όταν καταπιάνονται με το κεφάλαιο του πολιτισμού να είναι πολύ προσεκτικοί, εκτός και αν είναι ανιστόρητοι. Αν είναι ανιστόρητοι, εγώ προσωπικά τους συγχωρώ.

Πριν από κάποιες ημέρες πραγματοποιήθηκε και η «κηδεία» του πολιτισμού στο Σύνταγμα, πιστεύετε ότι πραγματικά «κηδεύεται» ο πολιτισμός με το εν λόγω διάταγμα; 

Αυτά τα happening είναι μία μορφή διαμαρτυρίας. Ο πολιτισμός είναι μία άυλη αξία που δεν θα πεθάνει ποτέ, όσο και αν προσπαθεί κανείς. Απλώς έχει προκύψει μία αναστάτωση στην παρούσα φάση που μόνο βλάπτει και δεν ωφελεί κανέναν.

Η κυβέρνηση και συγκεκριμένα ο υφυπουργός Πολιτισμού, Νικόλας Γιατρομανωλάκης, τονίζει ότι οι τίτλοι σπουδών δραματικών σχολών και σχολών χορού δεν άλλαξαν επίπεδο με το ΠΔ 85/2022. Πού βρίσκεται η αλήθεια;

Δεν μπορεί ένα πτυχίο δραματικής σχολής να εξισώνεται με απολυτήριο λυκείου. Αυτό είναι υποβάθμιση. Δεν ξέρω τι είδους συμφέροντα και σκοπιμότητες μπορεί να κρύβονται πίσω από αυτή την απόφαση. Θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν την ίδρυση μιας ακαδημίας θεάτρου, πανεπιστημιακού επιπέδου. Είναι κάτι που το ζητάμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Θέλουμε να υπάρχει ένα σοβαρό επίπεδο σπουδών. Γιατί δεν λαμβάνουν υπόψιν τα τρία χρόνια σπουδών; Δεν έχουν αγωνία; Κόπο; Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσαν να κάνουν κάτι αντίστοιχο στον κλάδο των νομικών, των γιατρών ή σε οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα. 

Ηθοποιοί, όπως η Ελένη Ράντου και η Κάτια Δανδουλάκη, απείχαν από τη γενική απεργία και μάλιστα είχαν πραγματοποιήσει κανονικά παραστάσεις. Όπως τόνισαν με δηλώσεις τους, η απεργία δεν είχε στόχο. Θεωρείτε λανθασμένες τέτοιες τοποθετήσεις; 

Σέβομαι την άποψή τους, όμως διαφωνώ. Ο καθένας κρίνει με το σκεπτικό του και εκφράζει τις αντίστοιχες απόψεις, για το τι σημαίνει πολιτισμός, απεργία και διεκδίκηση. Η κυρία Δανδουλάκη και η κυρία Ράντου έχουν τις δικές τους αντιλήψεις και είναι σεβαστές. Εγώ όμως είμαι ο Μιχάλης Αεράκης και λειτουργώ με το δικό μου σκεπτικό.

Ποια μπορεί να είναι τα αποτελέσματα αυτής της δίμηνης κρίσης; 

Οποιαδήποτε απεργία έχει ένα αρνητικό αντίκτυπο, με την έννοια ότι πλήττονται τα συμφέροντα μιας ομάδας εργαζομένων. Αυτός που απεργεί ρισκάρει και σου λέει, ως εδώ και μη παρέκει. Για να φτάσει κάνεις στην απεργία, πάει να πει ότι τα πράγματα έχουν φτάσει σε οριακό σημείο. Η διεκδίκηση λοιπόν οποιουδήποτε αγαθού σημαίνει και αγώνας. Τα δικαιώματα δεν στα δίνουν, τα διεκδικείς. Επιπλέον είναι πολύ σημαντικό να πω ότι αυτή η απόφαση δεν κάνει κακό μόνο σε εμάς, κάνει κακό και σε άλλους κλάδους. Πίσω από τον ηθοποιό, υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που πληρώνουν το τίμημα. Πρέπει να βρεθεί μία χρυσή τομή και η νέα πλέον κυβέρνηση οφείλει να σκεφτεί ότι γύρω από έναν καλλιτέχνη υπάρχει πλήθος εργαζομένων.

Μπορεί μία κρίση να ταλαιπωρεί τους καλλιτέχνες, όμως σε προσωπικό επίπεδο απολαμβάνετε την επιτυχία στον «Σασμό» για δεύτερη χρονιά. Πόσο έχει αλλάξει ο παπά-Μιχάλης από πέρυσι;

Ο ρόλος είναι ο ίδιος και σκοπός είναι να φέρει τον σασμό. Είναι ο άνθρωπος που σβήνει φωτιές και επουλώνει πληγές. Είναι ένας λόγος συναινετικός, μέσα από τον λόγο της θρησκείας μας. Η λέξη σασμός, που λέμε κάτω στην Κρήτη, έχει να κάνει με τη συμφιλίωση των ανθρώπων. Ο κάθε άνθρωπος έχει κόκκινες γραμμές, που αν ξεπεραστούν, προχωράει σε κάτι που δεν είναι καλό. Ρόλος του πάπα είναι να βοηθήσει τους ανθρώπους, να μην ξεπεράσουν αυτές τις κόκκινες γραμμές και να εξασφαλίσει τις ισορροπίες. 

Ο παπάς κουβαλάει όλα τα ένοχα μυστικά του χωριού. Θα τον λυγίσουν όλα αυτά; 

Οχι. Αυτά που λέγονται στην εξομολόγηση, τα ακούνε μόνο τα αυτιά τα δικά του και του Θεού. Για αυτό και αισθάνεται μία λύτρωση ο άνθρωπος που πάει να εξομολογηθεί, αφού βγάζει ένα βάρος. Αυτός άλλωστε είναι και ένας από τους πιο σημαντικούς ρόλους που πρέπει να επωμίζεται ένας εκπρόσωπος του Θεού. 

Μεταξύ άλλων ο παπάς γνωρίζει ότι ο Μαθιός είναι ο δολοφόνος, ενώ ξέρει και ποιος είναι ο βιολογικός πατέρας του Νικηφόρου. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες της σειράς θα γίνουν σύντομα κοινωνοί αυτών των δύο γεγονότων; 

Το τι θα γίνει στην εξέλιξη της ιστορίας, αυτό μένει να το δούμε. Ένα πράγμα είναι σίγουρο ότι το μήνυμα, το οποίο θέλει η σειρά να περάσει, είναι η δικαιοσύνη σε όλα τα επίπεδα.

Η αγάπη που μοιράζονται Βασιλική και Μαθιός θα μπορέσει να ξεπεράσει το γεγονός πως ο Μαθιός δολοφόνησε τον Στεφανή; 

Ο Αστέρης χωρίς να το θέλει αφαίρεσε τη ζωή του αδελφού της Αργυρώς κι όμως στην πορεία, η αγάπη έγινε ο συνδετικός τους κρίκος. Η περίπτωση του Μαθιού όμως είναι εντελώς διαφορετική. Το τι θα γίνει μένει να το δούμε. 

Θα δούμε σύντομα κάποιο συγκλονιστικό γεγονός στην Άνω Ποριά, όπως κάποιον θάνατο, κάποια δολοφονία, κάποιον γάμο, κάποια εγκυμοσύνη, κάποιον νέο έρωτα;

Σύντομα θα έχουμε τον γάμο μεταξύ Αντώνη και Μαρίνας, όπου θα δημιουργηθεί ένα αναπάντεχο τέλος.

Όλοι μιλούν για ματωμένο γάμο, είναι αλήθεια;

Θα είναι πράγματι ένας ματωμένος γάμος.

Γνωρίζετε αν η σειρά θα συνεχιστεί και με έναν τρίτο κύκλο;          

Για τον τρίτο κύκλο θα γνωρίζουμε μέσα στις επόμενες ημέρες. Αυτές είναι αποφάσεις που λαμβάνει το κανάλι.

Στην αρχή η παραγωγή σας είχε προσεγγίσει για τον ρόλο του πατέρα της Στέλλας (Ευγενία Σαμαρά), που τελικά πήρε ο Σπύρος Σαραφιανός. Γιατί αρνηθήκατε τον χαρακτήρα; 

Εγώ ζω στην Κρήτη, εκεί έχουμε τους δικούς μας νόμους και γνωρίζοντας ότι ο τηλεθεατής ταυτίζεται με τους ήρωες, αποφάσισα να αρνηθώ τον ρόλο. Είχα διαβάσει κάποια σενάρια και γνώριζα ότι στον ρόλο αυτό, η γυναίκα είναι η αφέντρα του σπιτιού και ο άντρας είναι «σήκω σήκω, κάτσε κάτσε». Δεν υπήρχε λοιπόν περίπτωση να τον υποδυθώ, διότι θα έτρωγα την καζούρα του αιώνα κάτω στην Κρήτη. (γέλια!!)

Στην πορεία σε μια συζήτηση που έγινε, μου προτάθηκε ο ρόλος του παπά. Εγώ έθεσα μονάχα τον «όρο» να μετονομαστεί από «παπά-Γρηγόρης» σε «παπά-Μιχάλης». Ήθελα με αυτό τον τρόπο να τιμήσω τον παππού μου, που λεγόταν Μιχάλης και ήταν παπάς στα Ανώγεια.

Η σειρά έχει αγαπηθεί πολύ και σημειώνει εξαιρετικά υψηλά ποσοστά τηλεθέασης, έχετε βιώσει ευτράπελα στον δρόμο;  

Ο κόσμος ταυτίζεται και τέτοια πράγματα συμβαίνουν πολύ συχνά. Μου έχουν ζητήσει να εξομολογήσω, κυρίως γυναίκες, να παντρέψω τα παιδιά τους, να βαφτίσω τα εγγόνια τους, ακόμα και να με κάνουν παπά. Ένας δεσπότης έχει δικαίωμα να κάνει ιερέα έναν λαϊκό μέχρι τα 74 του χρόνια. Έχω λοιπόν δεχτεί ακόμα και τέτοια πρόταση. Δέχομαι μηνύματα στο Instagram από πάρα πολύ κόσμο. Από Αμερική, Καναδά, Αυστραλία, ενώ μου έχουν πει να πάω να μιλήσω στην ομογένεια, θεωρώντας ότι εγώ είμαι αληθινός παπάς. Όταν τους λέω «Παιδιά μην μπερδεύεστε δεν είμαι παπάς», αυτοί επιμένουν. Γενικά η συμπεριφορά του κόσμου απέναντί μου, είναι κάτι το μαγικό. 

Είναι η πρώτη φορά που υποδύεστε έναν παπά;

Ναι, είναι η πρώτη φορά που υποδύομαι παπά στην τηλεόραση. Στο θέατρο είχα κάνει ξανά ιερέα, ενώ σε μια ταινία του Μανούσου Μανουσάκη είχα υποδυθεί έναν αρχιραβίνο και τώρα στην ταινία του Μάρτιν Κάμπελ που θα κυκλοφορήσει κάνω έναν πνευματικό σεΐχη. Μου μένει μόνο ο Πάπας της Ρώμης, για να κλείσω.(γέλια!!)

Τη σειρά την παρακολουθείτε;

Ναι μου αρέσει και τη βλέπω φανατικά. Αν δεν μου άρεσε δεν θα συμμετείχα. Θα είχα πει σε σκηνοθέτη, παραγωγό και σεναριογράφο να «σκοτώσουν» τον ρόλο του παπά.  

 
 
 
 
 
View this post on Instagram
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

A post shared by Μιχάλης Αεράκης (@mixalis.aerakis)

Απείχατε για χρόνια από την τηλεόραση, συγκεκριμένα από το 2016 με το «Η λέξη που δεν λες» του Θοδωρή Παπαδουλάκη, γιατί; 

Ως κεντρικός ρόλος είχα να κάνω τηλεόραση από το 2010 με «Το Νησί» του Θοδωρή Παπαδουλάκη, αλλά ναι η τελευταία μου δουλειά, στην οποία συμμετείχα σε ένα επεισόδιο, ήταν από το 2016 με τον ίδιο σκηνοθέτη. Φέτος συναντηθήκαμε μετά από πολλά χρόνια, με τον Στέλιο Μάινα, τη Μαρία Πρωτόπαππα, τον Ορφέα Αυγουστίδη, την Όλγα Δαμάνη και τον Τάσο Νούσια. Ουσιαστικά ήμασταν ένας πυρήνας από «Το Νησί» που ενωθήκαμε ξανά. Δεν είναι ότι δεν είχα προτάσεις όλα αυτά τα χρόνια, απλώς αν κάτι δεν με συγκινήσει και δεν υπάρχει κάτι καλλιτεχνικό που να με ενδιαφέρει, δεν το κάνω.

Ποιος μπορεί να είναι ένας βασικός λόγος για να αρνηθείτε μια πρόταση, ακόμα και με υψηλές απολαβές;

Ένας λόγος για να αρνηθώ μία πρόταση, είναι το σενάριο και ο σκηνοθέτης. 

Είστε ηθοποιός από το 1983 και το βιογραφικό σας περιλαμβάνει πληθώρα δουλειών, κι όμως υπήρξατε φειδωλός στις συνεντεύξεις, γιατί;  

Θεωρώ ότι ο ρόλος που υποδύομαι κάθε φορά, έχει να κάνει με τα φώτα της δημοσιότητας. Εγώ γιατί; Κάνουμε μία δουλειά όπως όλες οι άλλες και ο κόσμος θα κρίνει αν την κάνουμε καλά ή όχι. Ωστόσο όταν αποφασίζω να μιλήσω, προσπαθώ μέσα από τις συνεντεύξεις μου, να λέω κάτι ουσιαστικό. 

Ζείτε μόνιμα στην Κρήτη εδώ και 25 χρόνια, πως έγινε μετάβαση από την Αθήνα;

Το 1993-1994 έφυγα από την Αθήνα για χάρη του γιου μου. Τότε το παιδί μου ήταν έξι ή επτά χρονών και δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι θα μεγαλώσει μέσα σε ένα αθηναϊκό κουτάκι (σ.σ διαμέρισμα). Ήθελα να έρθει σε επαφή με τη φύση και να μεγαλώσει όπως μεγάλωσα και εγώ. Έτσι πήρα την απόφαση να φύγω από την Αθήνα και να μετακομίσουμε μόνιμα στην Κρήτη. Δεν το μετάνιωσα, γιατί πάνω από όλα είναι η οικογένεια. Δεν παντρεύτηκα από πλάκα, είμαι 42 χρόνια με τη γυναίκα μου.  

Για 17 χρόνια ήσασταν και καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης. Σε αυτά τα 17 χρόνια δεν παίξατε στο θέατρο, ούτε σκηνοθετήσατε κάποια παράσταση, γιατί;

Είμαι ένας από τους μακροβιότερους καλλιτεχνικούς διευθυντές και θέλω να πιστεύω ότι άφησα το αποτύπωμά μου. Ήτανε χρόνια δύσκολα, δημιουργικά και ευχάριστα για έμενα, στερήθηκα όμως το θέατρο. Ενώ θα μπορούσα να παίζω και δεν μου το απαγόρευε καμία σύμβαση, είχα δεσμευτεί από την πρώτη ημέρα ότι για όσα χρόνια είμαι καλλιτέχνικος διευθυντής, δεν θα χρησιμοποιήσω αυτή τη θέση, για την δική μου καλλιτεχνική ανέλιξη. Επί 17 χρόνια λοιπόν δεν έπαιξα στο θέατρο και δεν σκηνοθέτησα, αλλά υπηρέτησα το θέατρο μέσα από μια άλλη ματιά. Επιθυμία μου ήταν να ανεβάσω έργα, μέσα από την κρητική αναγεννησιακή γραμματεία, από σπουδαίους Έλληνες και ξένους συγγραφείς. Από την πρώτη στιγμή με ενδιέφερε η εξωστρέφεια του θεάτρου Κρήτης. Χαρακτηριστικά έλεγα ότι επιθυμώ ένα θέατρο δυνατό προς τα μέσα, και εννοούσα τα γεωγραφικά όρια της Κρήτης, και ένα θέατρο φημισμένο προς τα έξω, και φυσικά εννοούσα εκτός Κρήτης. Θέλω να πιστεύω ότι τα πήγα καλά.

Αφού ολοκληρώσατε τη θητεία σας ως καλλιτεχνικός διευθυντής στο ΔΗΠΕΘΕ, τι συνέβη στα χρόνια που ακολούθησαν;  

Για τα επόμενα δύο χρόνια (2017-2019) έκανα μαθήματα στο σχολείο δεύτερης ευκαιρίας στις φυλακές στα Χανιά. Εκεί βρίσκονταν άνθρωποι, οι οποίοι είχαν κάνει πολύ σοβαρά ποινικά αδικήματα. Θυμάμαι ένας μου είχε πει «Μιχάλη είσαι και εσύ ένας εν δυνάμει υποψήφιος, να κάνεις το οποιοδήποτε κακό στη ζωή ενός ανθρώπου». Συνεπώς ας είμαστε προσεκτικοί όλοι μας. Δεν ξέρουμε πώς μπορεί να λειτουργήσει σε κλάσματα δευτερολέπτου το μυαλό μας.

Τι ακριβώς διδάξατε στις φυλακές; 

Εγώ πήγα εκεί, για να συγκροτήσω μία θεατρική ομάδα. Όμως ο βασικότερος ρόλος που ήθελα να έχω, ήταν να τους δώσω ένα ερέθισμα. Τους είπα, να γράψουν σκέψεις, ποιήματα, μαντινάδες. Χάρηκα πολύ, όταν μετά από λίγο διάστημα οι κρατούμενοι είχαν στην κωλότσεπή τους ένα τετράδιο και ένα στιλό. Ανάμεσα στους κρατούμενους υπήρξε και ένας, ο οποίος κατάφερε να εκδώσει μία εξαιρετική ποιητική συλλογή. Αυτός είναι ο φίλος μου ο Γιάννης, είναι ισοβίτης, και η συλλογή του παρουσιάστηκε στον δήμο Χανίων πριν από 4-5 μήνες.

Κατά τη διάρκεια των 17 ετών (2000-2017) που βρέθηκατε στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή, αναλάβατε άλλες ενέργειες στις φυλακές; 

Ναι, για όσα χρόνια υπήρξα καλλιτεχνικός διευθυντής όλες τις χειμερινές παραγωγές, τις πήγαινα στις αγροτικές φυλακές των Χανίων και παρουσιάζονταν οι παραστάσεις δωρεάν. Επί της ουσίας, 17 χρόνια καλλιτεχνικός διευθυντής και δύο χρόνια δράσης στις φυλακές, θα μπορούσα να πω πως είμαι ισοβίτης. 19 χρόνια μπαινοβγαίνω στις φυλακές. (γέλια!!)

Αν σας γινόταν πρόταση να ξαναγίνετε καλλιτεχνικός διευθυντής θα δεχόσασταν ή θεωρείτε πως αυτός ο κύκλος έχει κλείσει πια για εσάς;

Όχι. Κάποια στιγμή έρχεται το πλήρωμα του χρόνου για τα πάντα και ένα κεφάλαιο της ζωής κλείνει, για να ξεκινήσει αμέσως μετά κάτι νέο. Εγώ ένιωσα πως είχε έρθει η ώρα, να ξαναεπιστρέψω ως ηθοποιός στο θέατρο. Ο καλός μου φίλος, ο Γρηγόρης Βαλτινός, που ξέρει τα πάντα γύρω από εμένα, μου έκανε την πρόταση, να ανέβω στην Αθήνα και να συμμετάσχω στην παράσταση «Αρχιμάστορας Σόλνες» του Ίψεν στο θέατρο Ιλίσια. Έτσι ήρθα ξανά σε επαφή με το σανίδι μετά από 19 χρόνια. Αισθάνθηκα ως μαθητής δραματικής σχολής. Από εκεί και πέρα ξέσπασε ο κορωνοϊός και φέτος τον χειμώνα συμμετείχα στο θεατρικό έργο του Άρθουρ Μίλερ «Οι μάγισσες του Σάλεμ» στο θέατρο Βρετάνια. Ήταν πολύ μεγάλη τιμή για εμένα, να αντικαταστήσω σε έναν σπουδαίο ρόλο τον δάσκαλο και φίλο μου, Νικήτα Τσακίρογλου.

Γρηγόρης Βαλτινός και Μιχάλης Αεράκης

Είναι αλήθεια πως ο πατέρας σας μετανάστευσε στη Γερμανία, όταν εσείς βρισκόσασταν σε ηλικία 7 ετών. Αυτό σας δημιούργησε κάποιο πρόβλημα;

Λέω καμιά φορά ότι αν είχα ταλέντο στη γραφή, θα είχα γράψει τη ζωή μου σε βιβλίο. Ξέρω μόνο τον τίτλο του βιβλίου και αυτός θα ήταν «Μεγάλωσα απότομα». Στα 7 μου χρόνια ενηλικιώθηκα. Ο πατέρας μου έφυγε στη Γερμανία και μου είπε ότι «Εσύ θα είσαι ο άντρας του σπιτιού όσο λείπω». Έτσι ξεκίνησα να αντιγράφω τις συμπεριφορές των μεγάλων, πώς περπατάνε και πώς κάθονται στο καφενείο. Μάλιστα ο παππούς μου τότε, μου έδινε και ένα χαρτζιλίκι και εγώ περήφανος έμπαινα στο καφενείο με το χαρτζιλίκι μου και κερνούσα τον κόσμο. Στην αρχή γελούσαν μαζί μου, αλλά μετά το συνήθισαν.

Σε ηλικία 12 ετών πουλούσατε λαχεία στο Ηράκλειο, πως και μπήκατε από τόσο νεαρή ηλικία στην «αγορά εργασίας»; 

Όταν γύρισε ο πατέρας μου εγώ ήμουν 11 χρονών. Τότε μετακομίσαμε ξανά, αφού μας πήρε και πήγαμε στο Ηράκλειο. Εγώ πλέον, αφού ήμουν «μεγάλος» είχα την ανάγκη να δουλέψω. Του είπα λοιπόν να μου πάρει λαχεία και να τα πουλάω. Παράλληλα, δούλεψα σε νυχτερινά κέντρα ως σερβιτόρος, σε κρεοπωλεία, στη λαχαναγορά και πολλά άλλα. Θα μπορούσα από 12 χρονών να έχω ένσημα. (γέλια!!)

Είναι αλήθεια πως μικρός θέλατε να γίνετε τραγουδιστής, υπήρξε περίοδος στη ζωή σας που τραγουδούσατε;

Φυσικά και τραγουδούσα. Όταν ήμουν περίπου 16-17 ετών και ήρθαμε στην Αθήνα εγώ και πάλι ήθελα να δουλεύω. Εργάστηκα σε οικοδομές, άνοιξα σε ηλικία 18 με 19 ετών δικό μου καφενείο στου Ζωγράφου και έκανα και πάρα πολλές άλλες δουλειές. Επειδή ήμουν ένας κάκιστος μαθητής, πήγαινα στο νυχτερινό γυμνάσιο στους Αμπελόκηπους. Είχαμε φτιάξει ένα συγκρότημα με δύο φίλους που έπαιζαν κιθάρα και μπουζούκι και πηγαίναμε στις ταβέρνες και μαζεύαμε κάποια χρήματα. Αργότερα, μετά την πτώση της χούντας και επειδή είχα πολιτικοποιηθεί και κομματικοποιηθεί, δημιουργήσαμε εκ νέου τον σύλλογο εργαζομένων μαθητών και εκεί αποφασίσαμε να κάνουμε δύο τμήματα, ένα μουσικό και ένα θεατρικό. Εγώ επειδή τραγουδούσα, ήμουν στο μουσικό τμήμα. Ο σκηνοθέτης όμως έψαχνε τον ρόλο ενός παπά. Εγώ τότε είχα γένια και στα μάτια του σκηνοθέτη έμοιαζα ο ιδανικός για αυτό τον ρόλο. Σαφώς δεν ήθελα, αφού δεν είχα καμία σχέση με το θέατρο. Τελικά κατάφερε να με πείσει, αφού ήξερα και εγώ ότι στη θεατρική ομάδα υπήρχε μια κοπέλα που μου άρεσε.

Όταν άκουσα τα πρώτα λόγια του σκηνοθέτη και όλη αυτή τη μυσταγωγία, είπα πως βρήκα αυτό που ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Έτσι λοιπόν «με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια» και γνωρίστηκα με την κοπέλα και με ενθάρρυνε στο να γίνω ηθοποιός. (γέλια!!)

Ο Νίκος Ξυλούρης με τον αδελφό του Γιάννη Ξυλούρη (Ψαρογιάννη). Στο βάθος, ο Μιχάλης Αεράκης σε ηλικία 14 ετών

 Θέλατε να γίνετε και ποδοσφαιριστής; Τι σας έκανε να αλλάξετε πορεία; 

Έπαιζα μπάλα πιτσιρικάς στον ΟΦΗ. Όταν ανέβηκα στην Αθήνα ήθελα να γίνω και ποδοσφαιριστής. Πήγαινα και έκανα προπόνηση στον Ηλυσιακό τότε, όπου ο Νίκος Σαργκάνης ήταν τερματοφύλακας. Είδε λοιπόν ο προπονητής ότι ήμουν πολύ καλός και με ρώτησε αν έχω δελτίο. Του απάντησα πως έχω αλλά στον ΟΦΗ και μου είπε όταν κατέβω στην Κρήτη να πάρω το δελτίο, για να παίξω στην ομάδα. Εγώ κατέβηκα στην Κρήτη πήγα σε ένα μέλος του συμβουλίου της ομάδας και είπα: «Θα μου δώσεις την κάρτα για να πάω να παίξω μπάλα στην Αθήνα» και εκείνος που απάντησε «Η ομάδα που σε θέλει να έρθει να σε ζητήσει επισήμως». Έτσι κόπηκε το ποδόσφαιρο. Μετά λέω θα γίνω τραγουδιστής, πάει το τραγούδι και ύστερα ήρθε το θέατρο. Τώρα πια 100 φορές να ξαναγεννηθώ, πάλι ηθοποιός θα διάλεγα να γίνω.

Στα 25 σας έτη βρεθήκατε σε δραματική σχολή, που φοιτήσατε; 

Αυτή είναι μια ιστορία πρωτόγνωρη που θέλω να πω. Πρέπει να είμαι από τους ελάχιστους, αν όχι ο μόνος ηθοποιός, που δεν έδωσα εξετάσεις για να μπω στη δραματική σχολή. Ήταν τότε στη σχολή Κατσέλη. Την παραμονή που ήταν να δώσω εξετάσεις, τράκαρα και με πήγαν στο νοσοκομείο. Ο φίλος μου, μου είπε να πάω στον Κατσέλη και να του εξηγήσω τι συνέβη και έχασα τις εξετάσεις. Μετά από 25 ημέρες αποφάσισα να πάω και μάλιστα είχαν ήδη ξεκινήσει τα μαθήματα. Μίλησα με τον Κατσέλη και πιάσαμε μία πολύ μεγάλη κουβέντα για κοινωνικά, προσωπικά και πολιτικά ζητήματα. Όταν τελειώσαμε, κατάλαβα ότι τον είχα κερδίσει και τον ρώτησα αν μπορούσα να έρθω και να δώσω εξετάσεις την επόμενη ημέρα. Εκείνος μου είπε «Πέρασες». Εγώ με απορία τον ρωτησα τι ακριβώς εννοούσε και εκείνος αποκρίθηκε: «Τι να το κάνω να μου πεις να ποίημα, έναν μονόλογο, αφού σε βλέπω είσαι έτοιμος και θα γίνεις καλός. Έλα αύριο να γραφτείς». Και έτσι μπήκα στη δραματική σχολή, χωρίς να δώσω εξετάσεις.

 Πως αντέδρασαν οι γονείς σας, όταν τους ανακοινώσατε ότι θέλετε να γίνετε ηθοποιός; 

Τη μητέρα μου δεν την ενδιέφερε, ο πατέρας μου έγινε Τούρκος. Πήγα στη δραματική σχολή και για τρία χρόνια δεν μιλούσαμε, επικοινωνούσαμε με μουγκρητά. Όταν τελείωσα τη δραματική σχολή, έπαιξα στη σειρά «Η Κυρία Ντορεμί» με την Ελένη Ανουσάκη. Εκείνη την εποχή, όλος ο κόσμος μιλούσε για τον «Ηρακλή», τον ρόλο που ενσάρκωνα. Μία μέρα λοιπόν σπάει το εμπάργκο και μου λέει ο πατέρας μου: «Αύριο να έρθεις από το μαιευτήριο, για να σε γνωρίσουν κάποιοι γιατροί». Ο πατέρας μου δούλευε εκεί ως τραυματιοφορέας και αρχικά του είπα ότι δεν θα πάω, όμως για να μην τον στεναχωρήσω τελικά τον ακολούθησα. Όταν μπήκα στο μαιευτήριο, έγινε διαδήλωση. Ήρθαν έγκυοι, νοσοκόμες, γιατροί και όλοι φώναζαν το όνομα του «Ηρακλή». Εκείνος τότε περήφανος έστριβε το μουστάκι του και έλεγε «Ο γιος μου».

Δυσκολίες και αστάθειες στη δουλειά, αντιμετωπίσατε; Πως τις διαχειριστήκατε; 

Ποτέ δεν αντιμετώπισα δυσκολίες. Ίσως είμαι από τους τυχερούς. Δεν θυμάμαι περίοδο, όπου να μην είμαι στο θέατρο μέσα, είτε ως καλλιτεχνικός διευθυντής, είτε πάνω στο σανίδι. Άνεργος δεν έχω μείνει όλα αυτά τα χρόνια.

Τη νέα γενιά ηθοποιών πως τη βλέπετε; Θεωρείτε η παλιά γενιά, αυτή που βιώσατε κατά τα πρώτα σας χρόνια στον χώρο, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί; 

Από τότε που μπήκε στη ζωή μας η ιδιωτική τηλεόραση βλέπω ένα άγχος στους νέους ηθοποιούς, το άγχος του σταρ. Θέλουν μόλις αποφοιτήσουν από τη δραματική σχολή, να γίνουν αναγνωρίσιμοι και να μπουν μέσα στο παιχνίδι του lifestyle. Αυτό δεν τους κάνει καλό, γιατί το μυαλό δεν έχει ωριμάσει για να πει «όχι» σε κάποια πράγματα. Βλέπω πολλά νέα παιδιά που τα ενδιαφέρει να κάνουν μία συνέντευξη και αναρωτιέμαι, γιατί να κάνεις τη συνέντευξη τι να πεις και ποιον ενδιαφέρει.

Ομολογουμένως όμως είναι πιο διαβασμένοι άνθρωποι, πιο ψαγμένοι και πιο μορφωμένοι. Εγώ αυτό που λέω πάντα, είναι να τους ενδιαφέρει να είναι μέσα σε αυτό το «καράβι» αδιαφορώντας σε ποια θέση θα βρίσκονται, στον υπνόσακο, στην τρίτη θέση ή στη λουξ καμπίνα. Όσο είσαι μέσα στο καράβι, θα πας κάποια στιγμή και στη λουξ καμπίνα, όμως πρέπει να είσαι έτοιμος να κοιμηθείς και στον υπνόσακο. 

Για παράδειγμα αυτή τη στιγμή εγώ ζω σε μία καμπίνα λουξ, γνωρίζω όμως πολύ καλά ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει ο ρόλος του παπά και θα πρέπει να κάνω πίσω, διότι θα έρθει κάποιος άλλος. Αν δεν είσαι προετοιμασμένος για αυτά, τότε περνάς δύσκολες στιγμές.  

Ξεχωριστό ρόλο στη ζωή σας έχει παίξει και ο Νίκος Κούνδουρος, ο οποίος σας είχε παντρέψει…  

Ο Νίκος Κούνδουρος είναι ένα πολύ ξεχωριστό κεφάλαιο της ζωής μου. Τον γνώρισα το 1979, με πάντρεψε το 1983 και με γνώρισε σε όλους τους σημαντικούς ανθρώπους της εποχής. Αυτοί οι άνθρωποι μου έκαναν καλό, γιατί είχα «μεγάλα» αυτιά, δεν μιλούσα, αλλά άκουγα. Ο Χατζιδάκις μου είχε πει: «Ε Μιχάλη εσύ πότε θα μιλήσεις» και του απάντησα: «Κάποια στιγμή θα μιλήσω και εγώ». Πλέον και μετά από όλα αυτά τα χρόνια μπορώ να μιλάω, αλλά έχοντας εισπράξει σοφία, γνώση και εμπειρίες. Λυπάμαι πραγματικά πάρα πολύ που σήμερα δεν υπάρχουν αυτές οι προσωπικότητες στα γράμματα και στις τέχνες.

 
 
 
 
 
View this post on Instagram
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

A post shared by Empneusi 107 FM (@empneusifm)

Συνεργαστήκατε επαγγελματικά με τον Νίκο Κούνδουρο; 

Ναι, συνεργαστήκαμε μία μόνο φορά. Από το ξεκίνημα της σχέσης μας, του είχα ξεκαθαρίσει πως δεν τον έκανα κουμπάρο, για να παίζω στις ταινίες του ή για να μου γνωρίζει σκηνοθέτες, αλλά επειδή είναι αυτός που είναι. Μετά από πολλά χρόνια έσπασε το εμπάργκο, όταν με παρακάλεσε να κάνω έναν ρόλο στο θέατρο. Ήταν τότε μία χρονιά, στην οποία όλες οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αναλάμβαναν κάποια πρωτοβουλία για το Σαράγεβο. Η Ελλάδα θα έκανε την Αντιγόνη, ένα καθαρά αντιπολεμικό έργο και ήθελε να παίξω τον Αίμονα. Την παράσταση αυτή την κάναμε στην ελεύθερη ζώνη μεταξύ Ελλάδας-Σκοπίων. Ήρθε πολύς κόσμος και με ελικόπτερο είχε τραβηχτεί σε ταινία. Την επόμενη χρονιά το ανεβάσαμε και στην Επίδαυρο. 

 
 
 
 
 
View this post on Instagram
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

A post shared by Cinepatra.gr (@cinepatra.gr)

Ο Νίκος Κούνδουρος έχει παντρέψει και τον Φαίδωνα Γεωργίτση. Γνωριστήκατε μεταξύ σας, ήρθατε ποτέ σε επαφή; 

Πίσω από αυτό κρύβεται μία ολόκληρη ιστορία. Όταν ήμουν 12 χρονών ανάμεσα στις πολλές δουλειές που έκανα στο Ηράκλειο, εργάστηκα και σε ένα ξενοδοχείο. Λεγόταν «Astoria» και ήμουν βοηθός σερβιτόρου και ο πατέρας μου βοηθός μάγειρα. Εκείνη την εποχή είχαν έρθει, μεταξύ άλλων, η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Νίκος Μπάρκουλης και ο Φαίδων Γεωργίτσης, με σκοπό να κάνουν μια ταινία στα Μάταλα. Ο Φαίδων Γεωργίτσης έτρωγε μόνος του στην τραπεζαρία και απέναντι ακριβώς καθόταν μία πανέμορφη Γαλλίδα. Ο Φαίδων έπαιζε μαζί της με τα μάτια και κάποια στιγμή μου λέει: «Μιχαλάκη» και απαντώ «Ναι κύριε Γεωργίτση». Τότε βγάζει από το βάζο το λουλούδι που διακοσμούσε το τραπέζι και μου λέει «Δώσε το τριαντάφυλλο στην κοπέλα απέναντι». Εγώ με τα λίγα αγγλικά που ήξερα, της είπα ότι το λουλούδι της το προσφέρει ο κύριος που κάθεται απέναντί της. 

Έτσι στάθηκα λίγο πιο πίσω και παρακολουθούσα το σκηνικό. Παρατήρησα ότι η κοπέλα αυτή, δεν άφησε λεπτό το τριαντάφυλλο από τα χέρια της. Μετά από λίγο με φώναξε ξανά ο Γεωργίτσης και μου είπε: «Αν θέλεις να διαπιστώσεις αν αρέσεις σε μία γυναίκα, όταν μεγαλώσεις, να της κάνεις δώρο ένα λουλούδι και από τη συμπεριφορά της στο λουλούδι, θα καταλάβεις αν ενδιαφέρεται ή όχι». Την επόμενη ημέρα οι δυο τους έτρωγαν μαζί. Αυτό συνέβη το 1967 και το 1969 ή το 1970 βρέθηκαν στο Παρίσι, όπου παντρεύτηκαν με κουμπάρο τον Νίκο Κούνδουρο. 

Την ιστορία αυτή την αφηγήθηκα σε ανύποπτο χρόνο στον Νίκο Κούνδουρο σε ένα μαγαζί που συχνάζαμε. Μετά την εξιστόρηση των γεγονότων τον ρώτησα αν είχε επικοινωνία με τον Φαίδωνα Γεωργίτση και μου απάντησε πως είχε να τον δει καιρό. Τη στιγμή εκείνη συνέβη το απίστευτο και στο μαγαζί μπήκε ο Φαίδων με έναν φίλο του. Καθίσαμε όλοι μαζί στο ίδιο τραπέζι και κάποια στιγμή λέω στον Φαίδωνα «Η γυναίκα σου είναι Γαλλίδα;» και μου απαντά «Ναι». Στη συνέχεια τον ρωτάω «Γνωριστήκατε στο Ηράκλειο;» και εκείνος παραξενεμένος μου έγνεψε καταφατικά. Μετά από λίγο τον κοιτάω και λέω «Η πρώτη επαφή έγινε μέσα από έναν πιτσιρικά, δίνοντάς του ένα λουλούδι;». Εκεί πια είχε «καραφλιάσει» και τη στιγμή που με ρώτησε «Εσύ ποιος είσαι;» εγώ του απάντησα «Ο μικρός ο Μιχαλάκης».

 
 
 
 
 
View this post on Instagram
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

A post shared by ACTOR 🎭🎥📺 (@faidongeorgitsis)ό

Sofia MazokopakiLeave a comment

Μπρους Γουίλις: Σεκιουριτάς και ντετέκτιβ ήταν ο ηθοποιός πριν «κατακτήσει» το Χόλιγουντ

Με τη διαθήκη του Μπρους Γουίλις που μονοπώλησε, πριν από λίγο καιρό, το ενδιαφέρον των μέσων μαζικής ενημέρωσης, μια νέα πληροφορία από το παρελθόν του ηθοποιού, έρχεται στο φως της δημοσιότητάς.

Ο Χολιγουντιανός ηθοποιός έχει πλέον αποτραβηχτεί από τα εγκώσμια, αλλά εξακολουθεί να απασχολεί τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με το πρόβλημα της υγείας του και προσφάτως προκάλεσε ποίκιλα σχόλια με την απόφαση του, να αφήσει από 1 εκατομμύριο δολάρια, στις κόρες που απέκτησε από τον γάμο του με την Ντέμι Μουρ, όταν η συνολική αξία της περιουσίας του αποτιμάται περίπου, στα 250 εκατομμύρια δολάρια.

Βέβαια, τα τελευταία δημοσιεύματα τον ήθελαν, να τροποποιεί εκ νέου τη διαθήκη του, διαγράφοντας οριστικά και αμετάκλητα το όνομα της Μουρ.

Σχεδόν έναν χρόνο, μετά την είδηση της αφασίας, που προκάλεσε την αναστάτωση και την ανησυχία πολλών θαυμαστών του Γουίλις για την υγεία του, ένα νέο δημοσίευμα έρχεται να αναδυθεί από το επαγγελματικό παρελθόν του Χολιγουντιανού ηθοποιού.

Αρκετές δεκαετίες μετά και έχοντας εμπλουτίσει ένα βιογραφικό γεμάτο επιτυχίες και έναν τραπεζικό λογαριασμό με πολλά εκατομμύρια, ο 67χρονος πλέον ηθοποιός, αποκαλύπτει πως στα νιάτα του, εργάζονταν σε εταιρεία σεκιούριτι.
 

Σύμφωνα με πληροφορίες της Marca, ο Γουίλις στον πρότερο και εκτός Χόλιγουντ βίο του, προσέφερε τις υπηρεσίες του σε ένα πυρηνικό εργοστάσιο, ως υπεύθυνος ασφαλείας.

Ήταν μια από τις πρώτες του δουλειές στα μέσα της δεκαετίας του 1970 και ο πλέον διεθνούς φήμης ηθοποιός, «έχτιζε» σιωπηρά μία μεγάλη καριέρα στα σκοτεινά δωμάτια ενός εργοστάσιου.

Ύστερα, επήλθε μία σύντομη «θητεία» ως ντετέκτιβ, πριν πάρει την οριστική απόφαση να κάνει την επιδρομή του στο Χόλιγουντ. Μάλιστα, σύμφωνα με όσα αναφέρει η ισπανική εφημερίδα, αυτή η τελευταία του δουλειά, ως ιδιωτικός ερευνητής, ήταν που του έδωσε τα εφόδια, για να μπει το «πετσί του ρόλου» στις ταινίες «Moonlight» (1985) και «The Last Boy Scout» (1991).

Τα σχολικά χρόνια και το μπούλινγκ
Ο Μπρους Γουίλις κατά τα σχολικά του χρόνια αντιμετώπισε μπούλινγκ. Με βάση τις πληροφορίες, οι συμμαθητές του στο λύκειο τον αποκαλούσαν Μπακ-Μπακ, καθώς υπέφερε από τραυλισμό.

Όπως ο ίδιος ο Χολιγουντιανός σταρ έχει εξομολογηθεί σε συνεντεύξεις του, ξεπέρασε δύσκολα αυτές τις αναμνήσεις και τις εμπειρίες από τα σχολικά χρόνια, ενώ μάλιστα η αφασία, από την οποία πάσχει, ενδεχομένως να σχετίζεται με το γεγονός.

Sofia MazokopakiLeave a comment

Ανακωχή στο Μπάκιγχαμ – Ο πρίγκιπας Χάρι και η Μέγκαν Μαρκλ είναι προσκεκλημένοι στη στέψη του βασιλιά Καρόλου

Ένα λεπτομερές σχέδιο βρίσκεται σε εξέλιξη, για να διασφαλιστεί ότι το ζευγάρι δεν θα επισκιάσει τη διαδικασία με οποιονδήποτε τρόπο – Οι «αντάρτες» του Μπάκιγχαμ έχουν λίγες εβδομάδες για να δώσουν την απάντησή τους

Η βρετανική εφημερίδα «Daily Express» αναφέρει, προς έκπληξη πολλών, ο πρίγκιπας Χάρι και η Μέγκαν Μαρκλ είναι τελικά προσκεκλημένοι στη στέψη του βασιλιά Καρόλου Γ’ τον Μάιο.

Είναι άλλωστε γνωστό, εδώ και κάποιους μήνες ότι οι «αντάρτες» του Μπάκιγχαμ και τα ανάκτορα βρίσκονταν σε συζητήσεις, σε μία προσπάθεια να αμβλυνθούν οι εντάσεις, μετά τη δημοσίευση των απομνημονευμάτων του πρίγκιπα, με τίτλο «Ρεζέρβα», όπου κοινοποιήθηκαν μπροστά στα μάτια δισεκατομμυρίων ανθρώπων τα δεινά της ζωής του Χάρι και της Μέγκαν στα βρετανικά ανάκτορα.

Όπως σημειώνεται στη Daily Express ο πρίγκιπας Χάρι και η σύζυγός του, που έφεραν τα πάνω-κάτω στις ζωές της βασιλικής οικογένειας της Αγγλίας, θα είναι καλεσμένοι στη στέψη του βασιλιά αυτή την άνοιξη. Ένα λεπτομερές σχέδιο βρίσκεται σε εξέλιξη, για να διασφαλιστεί ότι το ζευγάρι δεν θα επισκιάσει τη διαδικασία με οποιονδήποτε τρόπο. Οι επιφυλάξεις στο παλάτι για το ζεύγος των Σάσεξ, έρχονται λίγο αφότου αποκαλύφθηκαν τα «άπλυτα» και τα…. «πλυμένα» της ζωής του ζευγαριού.

Όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται στο δημοσίευμα, πηγή από το παλάτι αποκάλυψε: «Βρίσκονται στη λίστα και ο σχεδιασμός βρίσκεται σε εξέλιξη για να διασφαλίσουμε ότι οι διαδικασίες θα κυλήσουν όσο το δυνατόν πιο ομαλά – χωρίς κανένα δράμα».

Το βιβλίο του Χάρι, με τίτλο «Ρεζέρβα» (Spare) γνωρίζει εκτόξευση πωλήσεων, που ξεπέρασαν το 1,4 εκατομμύριο αντίτυπα κατά την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας της αγγλόφωνης έκδοσης. Το βιβλίο κυκλοφόρησε την Τρίτη, τέσσερις μήνες μετά τον θάνατο της βασίλισσας Ελισάβετ Β’ και τέσσερις μήνες πριν από τη στέψη του Καρόλου Γ. Ως επί το πλείστον αποτελεί σε μεγάλο μέρος του, ξεκαθάρισμα προσωπικών λογαριασμών του Δούκα του Σάσεξ με πρόσωπα της οικογενείας του.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο μικρότερος γιος του βασιλιά Καρόλου και της αείμνηστης πριγκίπισσας Νταϊάνα δεν αφήνει κανένα μέλος της βασιλικής οικογένειας στο απυρόβλητο, ιδιαίτερα τον αδελφό του, τον οποίο περιγράφει ως «τον μεγαλύτερο εχθρό» του. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος, για τον οποίο ασφαλείς πηγές από το παλάτι επισημαίνουν ότι επιθυμούν να μειώσουν κάθε πιθανότητα πρίγκιπας Χάρι και Ουίλιαμ, να έρθουν αντιμέτωποι πρόσωπο με πρόσωπο.

Οι προσκλήσεις για το Αββαείο του Ουέστμινστερ, που αποτελεί τον τόπο στέψης των βασιλέων του Ηνωμένου Βασιλείου, θα σταλούν τις επόμενες εβδομάδες, μετά την επιβεβαίωση της τελικής λίστας προσκεκλημένων, αναφέρει άνθρωπος από τα βρετανικά ανάκτορα, επιβεβαιώνοντας παράλληλα ότι ο δούκας και η δούκισσα του Σάσεξ βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη λίστα των 2.000 ατόμων.

Ενώ οι προσκλήσεις ετοιμάζονται να σταλούν αργότερα αυτό τον μήνα, οι Σάσεξ θα έχουν λίγες μόνο εβδομάδες για να αποφασίσουν αν θα παραβρεθούν ή όχι στη στέψη του Καρόλου.

Ο βασιλικός σχολιαστής Afua Hagan επιμένει ότι ο Χάρι θα εμφανιστεί στα ανάκτορα, καθώς θέλει να συμφιλιωθεί με την οικογένειά του: «Η συμμετοχή στη στέψη είναι το πρώτο βήμα στον δρόμο προς τη συμφιλίωση».

Η παρουσία του ζεύγους των Σάσεξ στη στέψη θα γίνει σχολαστικά, λένε οι γνώστες, με τους διοργανωτές να χρησιμοποιούν τα σχέδια για το Πλατινένιο Ιωβηλαίο της Βασίλισσας, ως πρότυπο, για να διασφαλίσουν ότι δεν θα αποφευχθούν… άβολες συναντήσεις.

Sofia MazokopakiLeave a comment

Ο Ζακ Έφρον «σχεδόν πέθανε» – Πώς κατέληξε αγνώριστος και… παραφουσκωμένος

Ο γόης του «High School Musical» είχε αφήσει άναυδους τους θαυμαστές του με την αλλόκοτη «εμφάνισή» του – Τον κατηγόρησαν για πλαστικές επεμβάσεις

Στις αρχές του 2021, το διαδίκτυο ήρθε αντιμέτωπο με τις πρώτες εικόνες του Ζακ Έφρον, οι οποίες δεν θύμιζαν σε τίποτα τον άλλοτε γόη του «High School Musical». Κανείς και τίποτα δεν μπορούσε να προβλέψει ότι ο γλυκός γαλανομάτης, για του οποίου τα μάτια «έλιωναν» εκατοντάδες χιλιάδες κορίτσια, θα άλλαζε ολοκληρωτικά διαμορφώνοντας, μια εικόνα, κάθε άλλο παρά ελκυστική.

Οι φωτογραφίες του διάσημου ηθοποιού που γρήγορα σάρωσαν εκείνη την εποχή το διαδίκτυο, άφησαν του θαυμαστές του να αναρωτιούνται τι ακριβώς συμβαίνει με το φανερά παραμορφωμένο πρόσωπο του ηθοποιού. Το φαρδύ σαγόνι του και το φουσκωμένο του πρόσωπο, ήταν που έκανε πολλούς να μιλούν για αποτυχημένες πλαστικές επεμβάσεις.

Ωστόσο, αρκετό καιρό μετά τη «σιγή ιχθύος» που διατηρούσε ο Έφρον, όσο οι φήμες για την κατάσταση της υγείας του οργίαζαν, πήρε στα πράγματα στα χέρια του και ξεκαθάρισε προς έκπληξη πολλών ότι λίγο έλειψε για να… πεθάνει.

Οι πρώτες εικόνες της αλλόκοτης και εμφανώς απαλλαγμένης, από την αίγλη του HighSchool Musical εμφάνισης, γνωστοποιήθηκε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 2021, όταν συμμετείχε στο μιούζικαλ «Earth Day!». Αν και η παρουσία του στην παράσταση ήταν ιδιαίτερα σύντομη, έως και φευγαλέα, ο ηθοποιός καταφέρει να τραβήξει πάνω του όλα τα βλέμματα, παρά το γεγονός ότι μαζί του πρωταγωνιστούσε ο Τζάστιν Μπίμπερ.

Μόλις ο Ζακ Έφρον βρήκε στη σκηνή και το κοινό ήρθε αντιμέτωπο με τη νέα εικόνα, οι εικασίες άρχιζαν να… δίνουν και να παίρνουν, με τις πλαστικές επεμβάσεις να κατέχουν τα πρωτεία στις υποθέσεις των φαν και των πάσης φύσεως σχολιαστών.

Ανάμεσα στα ερωτηματικά που κυρίευαν για καιρό τα μυαλά των περίεργων, ήρθε και η απάντηση του ηθοποιού, η οποία αναδύθηκε στην επικαιρότητα πριν από λίγους μήνες.

Όπως εξήγησε τότε ο Χολιγουντιανός ηθοποιός, η αποχή του από το διαδίκτυο, ήταν αυτή που τον άφησε και ανέπαφο από τη φρενίτιδα που κυριαρχούσε στα κοινωνικά δίκτυα. Στο Entertainment Tonight είχε αναφέρει χαρακτηριστικά: «Μου το είπε η μαμά μου. Δεν διαβάζω πραγματικά το διαδίκτυο, επομένως δεν με νοιάζει».

Ο Έφρον μέσα από την ίδια συνέντευξη προσπάθησε ρίξει λίγο φως, στα όσα μέχρι τότε ταλάνιζαν τους θαυμαστές του και να αποδώσει με σαφείς λόγους την εξαιρετικά απαλλαγμένη από τη γλυκύτητα παρουσία του.

Ο διεθνούς φήμης σταρ, εξήγησε ότι αλλαγές στο σαγόνι του συνέβησαν μετά από ένα ατύχημα, που είχε στο σπίτι του. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε έτρεχε μέσα από το σπίτι του, γλίστρησε και χτύπησε άσχημα στο πηγούνι του, ενώ σε άλλο σημείο ανέφερε ότι η αποκατάσταση του τραύματός του υπήρξε δύσκολη. Ως αποτέλεσμα του σοβαρού τραυματισμού του, ο ηθοποιός εξήγησε ότι οι μυς στο στόμα, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για να βοηθούν στο μάσημα της τροφής πρήστηκαν.

Παρά το ατύχημα και τις ατυχείς φήμες που το συνόδευσαν κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής του, ο Έφρον παρέμεινε αισιόδοξος και δεν «ενόχλησε» τις θεωρίες των θαυμαστών του: «Ήταν αστείο. Παραλίγο να πεθάνω, αλλά είμαστε καλά. Αν εκτιμούσα τη γνώμη των άλλων για μένα στο βαθμό που μπορεί να νομίζουν ότι κάνω, σίγουρα δεν θα μπορούσα να κάνω αυτή τη δουλειά» επισήμανε ο ηθοποιός.

Ο νέος ρόλος στην ταινία «The Iron Claw»

Ο Ζακ Έφρον για τις ανάγκες της ταινίας «The Iron Claw», όπου θα υποδυθεί τον παλαιστή Κέβιν φον Έριχ, αναγκάστηκε να αλλάξει την εμφάνισή του, πέραν του τραύματος που του χάρισε ένα πρησμένο σαγόνι. 

Ο ηθοποιός κλήθηκε να διαμορφώσει τη σωματική του διάπλαση, έτσι ώστε να θυμίζει το σώμα ενός παλαιστή και πλέον οι εικόνες τον απαθανατίζουνμε αρκετά φουσκωμένους μύες. Στην αλλαγή συνέβαλαν και τα μαλλιά του ηθοποιού, που πλέον είναι καρέ, όπως του φον Έριχ, αλλά και το μαυρισμένο δέρμα του, καθώς σύμφωνα με πληροφορίες της DailyMail ο Έφρον έκανε τεχνητό μαύρισμα. 

Ο ηθοποιός κλήθηκε να διαμορφώσει τη σωματική του διάπλαση, έτσι ώστε να θυμίζει το σώμα ενός παλαιστή

Πώς προετοιμάστηκε ο Ζακ Έφρον για τον ρόλο του στο «Iron Claw»

Όπως έχει αναφέρει σε συνεντεύξεις του ο Ζακ Έφρον, η προπόνηση και το πρόγραμμα που ακολούθησε σε αυτή την προσπάθεια, για να διαμορφώσει το σώμα του, ήταν πολύ διαφορετική από ότι έκανε για το «Baywatch». Μάλιστα όπως είχε παραδεχτεί για την ταινία του 2017, που αποτελεί remake της θρυλικής ταινίας με τους ναυαγοσώστες, είχε περάσει κατάθλιψη για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω του σκληρού προγράμματος.

«Αυτή η εμφάνιση του Baywatch, δεν ξέρω αν είναι πραγματικά εφικτή ξανά. Υπήρχε πολύ λίγο νερό στο δέρμα. Αυτό απαιτούσε ισχυρά διουρητικά για να το πετύχω. Επομένως δεν χρειάζεται να το κάνω ξανά αυτό. Προτιμώ πολύ να έχω ένα επιπλέον, ξέρετε, 2 έως 3 τοις εκατό σωματικού λίπους».

Το έργο σηματοδοτεί τον τελευταίο από μια σειρά ρόλων, κατά τους οποίους ο Έφρον υποδύθηκε πραγματικά πρόσωπα. Το 2019, υποδύθηκε τον κατά συρροή δολοφόνο Τεντ Μπάντι στο «Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile» στο Netflix και πρόσφατα ενσάρκωσε τον πρώην πεζοναύτη των Ηνωμένων Πολιτειών, Σικ Ντόνοχιου, στη βιογραφική ταινία «The Greatest Beer Run Ever».

Ο Ζακ Έφρον για τις ανάγκες της ταινίας «The Iron Claw», όπου θα υποδυθεί τον παλαιστή Κέβιν φον Έριχ, αναγκάστηκε να αλλάξει την εμφάνισή του, πέραν του τραύματος που του χάρισε ένα πρησμένο σαγόνι

Η σύνοψη της ταινίας «The Iron Claw»

Ο ηθοποιός πρόκειται να ενσαρκώσει τον παλαιστή Κέβιν φον Έριχ. Το πλάνο για τη συγκεκριμένη ταινία ανακοινώθηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 2022 και τα γυρίσματα ξεκίνησαν επίσημα τον Οκτώβριο του 2022.

Η ταινία ακολουθεί την άνοδο και την πτώση του φον Έριχ και της οικογένειάς του, που άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στο άθλημα της πάλης από τη δεκαετία του 1960 έως σήμερα.

Ο γιος του φημισμένου επαγγελματία παλαιστή Φριτζ φον Έριχ, ο Κέβιν, ξεκίνησε την πάλη το 1976, λαμβάνοντας πολλές διακρίσεις κατά τη διάρκεια της καριέρας του, συμπεριλαμβανομένου ενός τίτλου παγκόσμιου πρωταθλήματος. Το 2009, εισήχθη στο Hall of Fame του WWE, ως μέλος της οικογένειας φον Έριχ.

O Κέβιν φον Έριχ ξεκίνησε την πάλη το 1976, λαμβάνοντας πολλές διακρίσεις κατά τη διάρκεια της καριέρας του, συμπεριλαμβανομένου ενός τίτλου παγκόσμιου πρωταθλήματος

Το καστ της ταινίας

Μαζί με τον Ζακ Έφρον ως Κέβιν, στην ταινία πρωταγωνιστούν επίσης οι Μάουρα Τίρνεϊ, Χάρις Ντίκινσον, Χολτ Μακκάλανι, Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ και Λίλι Τζέιμς. Ο σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Σον Ντέρκιν και παραγωγοί οι Τέσα Ρος, Ντέρριν Σλέσινγκερ και Χάρρισον Χάφμαν.

Προς το παρόν δεν έχει ανακοινωθεί η επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας για την ταινία, και όπως τονίζεται στα ξένα δημοσιεύματα πιθανότητα κάποια στιγμή θα βγει στη μεγάλη οθόνη μέσα στο 2023.

https://www.protothema.gr/life-style/article/1311482/zak-efron-apokalupse-oti-kodepse-na-pethanei-pos-katelixe-agnoristos-kai-parafouskomenos/

Sofia MazokopakiLeave a comment

«Είναι όλα ένα ψέμα. Είναι του μυαλού μας ροκανίδια. Είναι οι ταμπέλες που κακώς βάζουμε στον εαυτό μας και άδικα μας περιορίζουν»

(Μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με την ηθοποιό Νεκταρία Γιαννουδάκη)

Είναι η τηλεοπτική «Σοφία», που αγαπήσαμε φέτος μέσα από τη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά του Alpha «Σασμός». Είναι η ψυχαναλύτρια της σειράς και μητέρα της «Στέλλας». Είναι αστή, αυστηρή και με καταγωγή από την Αθήνα. Βρίσκεται σε μια διαρκή, με χιουμοριστικούς τόνους, σύγκρουση με τον «Τάσο» τον σύζυγό της, που θεωρεί πως τίποτα δεν κάνει καλά. Αυτή την περίοδο, έχει ταράξει τα νερά της οικογένειάς της, με την απιστία της και οι πράξεις της σε τίποτα δεν θυμίζουν την έντιμη συμβουλάτορα και ψυχαναλύτρια, που τίποτε δεν έκανε λάθος.  

Τηλεοπτικά, μας είχε αφήσει από το μακρινό 2005, τότε που τη γνωρίσαμε μέσα από τις «Μάγισσες της Σμύρνης». Φέτος, με τη δυναμική της παρουσία, ήρθε να βάλει τους δικούς της όρους και να διαγράψει ξανά τη δική της πορεία.

Η Νεκταρία Γιαννουδάκη γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου του 1973 στα Χανιά, λίγο έξω από την παλιά πόλη. Μεγάλωσε μέσα στην ομορφιά της Κρήτης και τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε πίσω από τη τζαμαρία του εμποροραφείου του πατέρα της, ο οποίος υπήρξε ράφτης της καλής κοινωνίας των Χανίων. Πάρα τα χρωματιστά και γεμάτα υφασμάτινές εικόνες, παιδικά της χρόνια, πολύ γρήγορα κατάλαβε ότι η υποκριτική, ήταν ο μονόδρομος της ζωής της. Έτσι, αποφάσισε να εγκαταλείψει το όμορφο ελληνικό νησί και να βάλει πλώρη για την Αθήνα, με το πρόσχημα των σπουδών στη γαλλική φιλολογία. Παράλληλα, με τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, σπούδασε στην Ανωτέρα δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε με άριστα και μάλιστα κερδίζοντας τιμητική υποτροφία.

Η πρώτη της παράσταση ήταν στη Νέα Υόρκη για το Next wave festival στο Β.Α.Μ σε σκηνοθεσία Β. Καλλίτση και χορογραφίες Αποστολίας Παπαδαμάκη “The Mysteries of Eleussis”. Λίγο αργότερα ο κόσμος την απόλαυσε, ως Ιέρεια στην Τελετή Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας, ενώ άμεσα έπαιξε στο Ηρώδειο, κρητικό θέατρο.

Λίγο πριν τη λήξη της φετινής σεζόν, την απολαύσαμε θεατρικά στο «Τρίτο Στεφάνι», σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη. Η Νεκταρία Γιαννουδάκη βρέθηκε επί σκηνής, σε μία συγκλονιστική παράσταση με τις Μαρία Κίτσου, Μαρία Καβογιάννη και έναν θίασο 20 εξαιρετικά ταλαντούχων ηθοποιών, στο θέατρο Παλλάς. Παράλληλα, έπαιζε στην παράσταση «Τρωίλος και Χρυσηίδα» στο θέατρο Αργώ με την Αιμιλία Υψηλάντη, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κοέν.

Φέτος, στην πρώτη της επαγγελματική σκηνοθετική απόπειρα, σκηνοθέτησε το έργο «Dalida, τραγουδώντας μέχρι το τέλος» με την Εύα Κοτανίδη στο Μέγαρο Μουσικής, στην αίθουσα Φίλων της Μουσικής. Η παράσταση μάλιστα, θα επαναληφθεί από τις 28-31 Μαρτίου.

Σε νέα σχέδια η αγαπημένη ηθοποιός θα βρεθεί από τον Οκτώβριο στην παράσταση «Ντα», σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, στο θέατρο Ιλίσια και ανάμεσα σε λατρεμένους πρωταγωνιστές, όπως ο Γρηγόρης Βαλτινός, ο Γιώργος Σουξές, η Μαρία Καλλιμάνη, ο Στρατής Χατζησταματίου και άλλοι.  

Εκτός του βαριά φορτισμένου καλλιτεχνικού της προγράμματος η Νεκταρία Γιαννουδάκη, εδώ και αρκετά χρόνια εκτελεί χρέη καθηγήτριας υποκριτικής και ορθοφωνίας στη δραματική σχολή ΙΑΣΜΟΣ του Βασίλη Διαμαντόπουλου. «Η διδασκαλία είναι κάτι που λατρεύω, θεωρώ ιερό και μέσα από αυτό γίνομαι και εγώ καλύτερη. Η ανταλλαγή αυτή με τους μαθητές είναι κάτι το καταπληκτικό»

Πότε αποφασίσατε να εγκαταλείψετε τα Χανιά και να έρθετε στην ελληνική πρωτεύουσα;

Οι γονείς μου υπήρξαν αρκετά αυστηροί, οπότε σκέφτηκα ένα καλό σχέδιο για να εγκαταλείψω την Κρήτη. Έτσι, λοιπόν έφυγα με τις ευλογίες τους ως φοιτήτρια. Προσπάθησα, δηλαδή, να περάσω σε μία σχολή που δεν βρίσκονταν στην Κρήτη και βρέθηκα να σπουδάζω γαλλική φιλολογία στην Αθήνα. 2-3 χρόνια μετά, διακριτικά πέρασα και στη δραματική σχολή.

Πως καταφέρνατε να πληρώνετε τη δραματική σχολή και να βγάζετε τα προς το ζην;

Έχω περάσει από πάρα πολλές δουλειές με σκοπό να βγάζω τα έξοδα της σχολής του θεάτρου, μιας και οι γονείς μου δεν είχαν ιδέα ότι υπήρξα και φοιτήτρια της δραματικής. Καθυστέρησα να τους μιλήσω, διότι γνώριζα την αρνητική αντίδραση. Έβγαζα τα προς το ζην με ιδιαίτερα μαθήματα γαλλικών σε παιδιά, μοιράζοντας φυλλάδια ή με παιδικά πάρτι κλόουν. Έχω ντυθεί από Άριελ και Εσμεράλδα, μέχρι και Τουίτι.

Πως αντέδρασαν οι γονείς σας, όταν έμαθαν πια ότι η κόρη τους θα ακολουθήσει τον θεατρικό δρόμο;

Αγχώθηκαν. Μάλιστα, φοβήθηκαν να το πουν στον παππού μου και του είπαν, πως η Νεκταρία πήγε σε μία σχολή για να μάθει να λέει τις ειδήσεις! Ωστόσο, σταδιακά τους έπεισα, μιας και ξεκίνησα να κάνω καλές συνεργασίες

Ήταν πάντοτε το θέατρο η αγάπη σας; Μεγαλώσατε κοντά στο θέατρο; Είχατε κάποια πρότυπα;

Όχι, ούτε καλλιτεχνικές καταβολές υπήρξαν. Χωρίς καλά-καλά να ξέρω τι ακριβώς είναι το θέατρο, ήθελα να παίξω σε αυτό. Δεν ήταν ούτε και οι ηθοποιοί στην τηλεόραση που με έκαναν να αγαπήσω το σανίδι. Ήταν μία άλλη βαθύτερη ανάγκη μου. Θυμάμαι μικρή που έπρεπε τα μεσημέρια να κοιμάμαι σε έναν χώρο, που εκεί βρίσκονταν η ασπρόμαυρή μας τηλεόραση. Ωστόσο, εγώ δεν κοιμόμουν και θυμάμαι τον εαυτό μου με ένα ροζ κουβερτάκι και χρησιμοποιώντας την ασπρόμαυρη τηλεόραση ως καθρέπτη, έκανα διάφορες κινήσεις με τα χέρια μου και παρακολουθούσα τις πτυχώσεις, που έκανε το ύφασμα. Επίσης, θυμάμαι στην 1η γυμνασίου, να μπαίνει στην αίθουσα μία πανέμορφη καθηγήτρια με απίστευτο παράστημα, που μοσχοβολούσε πούδρα. Η γυναίκα, άρχισε να περπατάει ανάμεσα στα θρανία, να ανοίγει την Οδύσσεια και να μας διαβάζει με τρόπο θεατρικό τα κείμενα και με τα τακούνια της να κάνουν ήχο, σαν από κάποιο κρουστό, με θυμάμαι να μουδιάζω ολόκληρη. Εκεί είπα «αυτό θέλω να κάνω», που δεν ήταν όμως η εκπαίδευση, αλλά η απαγγελία, η υποκριτική, η ανάγνωση σπουδαίων κειμένων.

Η πρώτη σας δουλεία, τα «Ελευσίνια μυστήρια», ήταν στη Νέα Υόρκη Πως βρεθήκατε εκεί;

Πέρασα από οντισιόν. Ήταν μία παράσταση που πραγματοποιήθηκε το 1999 στο Music Academy of Brooklyn.  Έκαναν 7 οντισιόν για να βρουν την ελληνική ομάδα. Ήταν μια παράσταση στην οποία βρίσκονταν καλλιτέχνες από ολόκληρο τον κόσμο. Για παράδειγμα, την Περσεφόνη ενσάρκωσε μία φλαμένγκο χορεύτρια από την Ισπανία, η Λόλα Γκρέκο ή ο Άδης, ήταν ένας Γερμανός ηθοποιός. Μάλιστα, υπήρχε μέσα ακόμα και κινέζικη όπερα. Ήταν ένα πολυπολιτισμικό θέατρο, μία παράσταση που ήθελε να ενώσει όλους τους πολιτισμούς.

Ύστερα από αυτή την παράσταση, γιατί δεν παραμείνατε στη Νέα Υόρκη;

Αυτό είναι άτι που μετανιώνω. Θα ήθελα να παραμείνω και να εξελίξω τις σπουδές μου, όμως βάλλομαι από το σύνδρομο του καλού παιδιού και αυτό έχει πάντα τίμημα. Επέστρεψα για τους δικούς μου και την οικογένεια μου.

Παρά τη δυναμική παρουσία στο θέατρο, για πολλά χρόνια δεν σας βλέπαμε στη μικρή οθόνη. Ήταν συνειδητή η επιλογή; 

Στην πρώτη μου επαφή με την τηλεόραση, κάτι δεν μου πήγε πάρα πολύ καλά, κάτι δεν μου ταίριαξε. Η αλήθεια είναι ότι δεν πέρασα και πολύ όμορφα. Η τηλεόραση, απαιτεί τρομερές ταχύτητες που εκείνη τη στιγμή δεν μου πήγαιναν. Ακόμα αντιμετώπισα αυτό το μέσο με πάρα πολύ άγχος και πολύ σύντομα αποφάσισα, ότι δεν μου ταιριάζει. Έβαλα την ταμπέλα  στον εαυτό μου, πως είμαι θεατρική ηθοποιός και δεν την κυνήγησα ξανά. 

Βάλατε ταμπέλα στον εαυτό σας… Ήταν τελικά η σωστή επιλογή; Πιστεύετε, υπάρχει ουσιαστικός διαχωρισμός θεατρικών και εμπορικών ηθοποιών;

Είναι όλα ένα ψέμα. Είναι του μυαλού μας ροκανίδια. Είναι οι ταμπέλες που κακώς βάζουμε στον εαυτό μας και άδικα μας περιορίζουν.

Τι άλλαξε από αυτή την ταμπέλα, μέχρι και τη σημερινή παρουσία σας μέσα από τη συχνότητα του ALPHA;

Να ναι καλά η καραντίνα, που ήρθε και τελικά ακύρωσε όλα όσα είχα σχεδιάσει. Κοίταξα πάρα πολύ, κυριολεκτικά, το ταβάνι, μπήκα σε έναν δικό μου εσωτερικό διάλογο, ξεκίνησα να σπουδάζω κάτι τελείως διαφορετικό, για να εξελίξω τις σπουδές μου και ανάμεσα σε όλες τις σκέψεις μου, είπα πως θα ήθελα πολύ να είμαι σε μία καλή σειρά, μιας και το μόνο πράγμα που δεν είχε σταματήσει ήταν τα τηλεοπτικά γυρίσματα. Επίσης, το χρωστάμε στην Μιράντα Ρωσταντή, τόσοι ηθοποιοί του θέατρου που μπήκαμε στην τηλεόραση. Είναι ένας άνθρωπος, που έδωσε βήμα και χώρο σε εμάς. Γενικά, πιστεύω ότι όλοι οι ηθοποιοί χρωστάμε στις «Άγριες Μέλισσες», είτε παίξαμε σε αυτή τη σειρά, είτε όχι. Βοήθησε στο να γίνουν σήριαλ και να ασχοληθούν ξανά τα κανάλια με τη μυθοπλασία.

Όταν μάθατε για τη νέα σειρά του ALPHA τον «Σασμό», ήταν γνώριμη η λέξη; Σκεφτήκατε πως εκεί, θα γίνονταν πραγματικά κάτι πολύ ωραίο;

Η αλήθεια είναι, ότι πολύ πριν μάθω για τη σειρά, είχα ακούσει κάτι στην επικαιρότητα, το οποίο με τάραξε. Είχε να κάνει με μία βεντέτα. Τότε σκέφτηκα, να κάνω μία έρευνα γύρω από τις βεντέτες στην Κρήτη και άρχισα να παίρνω διάφορα βιβλία. Ξεκίνησε λοιπόν να αναπτύσσεται στο μυαλό μου η ιδέα να κάνω μία μικρή τραγωδία γύρω από τη βεντέτα και τον σασμό. Είχα λοιπόν στο μυαλό μου να κάνω μία παράσταση, που θα ονομάζεται «Σασμός». Μάλιστα είχα βρει και εγκληματολόγο, για να κάνει έρευνα. Αυτό το μοιράστηκα με έναν φίλο μου, ο οποίος με οδήγησε στο βιβλίο του Σπύρου Πετρουλάκη «Σασμός» και αφού προμηθεύτηκα το βιβλίο, ενημερώθηκα, πως θα γινόταν σειρά στον Alpha, βασισμένη στο μυθιστόρημά του Σπύρου Πετρουλάκη. Επομένως,  άρχισα να αποχαιρετώ τη συγκεκριμένη ιδέα, τουλάχιστον για κάποια χρόνια, και ευχόμουν να βρεθώ στη συγκεκριμένη σειρά. 

Πως ήρθε σε εσάς η πρόταση για τη σειρά;

H Μιράντα Ρωσταντή μαζί με τον σκηνοθέτη της σειράς τον Κώστα Κωστόπουλο, με κάλεσαν, να συζητήσουμε για έναν ρόλο. Έκανα λοιπόν το κάστινγκ και από εκεί και έπειτα δεν είχα νέα τους και όπως καταλαβαίνεις περίμενα σε ανάμενα κάρβουνα. Όμως, μάλλον μου το φυλούσαν για έκπληξη μιας και ήμουν από τους τελευταίους ρόλους που έκλεισαν.

Ήταν ο ρόλος της «Σοφίας» αυτός τον οποίο ονειρευόσασταν εξαρχής;

Η αλήθεια είναι πως όχι. Εγώ σε αυτό το κάστινγκ είχα πάει με ένα μαύρο μαντήλι, διότι νόμιζα πως θα κάνω κάποιο δραματικό ρόλο, μία γυναίκα που πενθεί. Όταν μου δόθηκε η «Σοφία», μία αστή δηλαδή, στην αρχή μου κακοφάνηκε, όμως στην πορεία αγάπησα το συγκεκριμένο ρόλο πάρα πολύ. 

Τι σας κέρδισε στο «Σασμό»;

Αρχικά με είχε κερδίσει το βιβλίο. Όταν όμως έμαθα τους συντελεστές και τους φοβερούς ηθοποιούς, μαγεύτηκα. Όταν έμαθα, ότι θα είναι ο Δημήτρης Ήμελλος, η Μαρία Πρωτόπαπα, ο Ορφέας Αυγουστίδης, η Μαρία Τζομπανάκη και όλοι οι άλλοι σπουδαίοι και εκλεκτοί συνάδελφοι, είπα αμέσως πως «πάμε για κάτι πάρα πολύ καλό».

Είχατε συνεργαστεί στο παρελθόν με κάποιους από τους συναδέλφους σας από τον «Σασμό»;

Με τον Δημήτρη Λάλο, είχαμε συνεργαστεί σε μία ταινία μικρού μήκους του Νικόλα Κολοβού. Επίσης, έχω συνεργαστεί με την Μαρία Τζομπανάκη στις «Μάγισσες της Σμύρνης», με τον Στάθη Μαντζώρο παίζαμε στο «Τρίτο Στεφάνι», με την Μαρία Πρωτόπαπα βρισκόμασταν κατά το παρελθόν στο ίδιο θέατρο σε διαφορετικές παραστάσεις και με τον Δημήτρη Ήμελλο είχαμε διδάξει στην ίδια θεατρική σχολή, όπως επίσης βρισκόμασταν μαζί και σε κάποια σεμινάρια, στα οποία ο Δημήτρης μετέφραζε από τα ρωσικά, μιας και γνωρίζει τη γλώσσα πολύ καλά.

Στη σειρά βρισκόμαστε στο σημείο, που η Σοφία τα έχει κάνει μαντάρα. Εξαρχής την είχαμε δει να κατηγορεί την κόρη της, που ερωτεύτηκε τον λάθος άνδρα, όμως πέφτει και εκείνη στην ίδια παγίδα. Πως το δικαιολογείτε; 

Ανταλλάξαμε ρόλους. Θα δούμε ότι η «Στέλλα» μου κάνει η μαμά, με μαλώνει και με στήνει στον τοίχο. Πολύ συχνά βλέπουμε το σωστό και το λάθος στους άλλους, όμως δεν αναγνωρίζουμε τα δικά μας λάθη και τις δικές μας ελλείψεις. Η «Σοφία» έχει παντρευτεί έναν άντρα, ο οποίος είναι αρκετά μεγαλύτερος σε ηλικία και είναι πολλά χρόνια μαζί του. Το ζευγάρι έχει πέσει σε μία ρουτίνα και ζουν τη «Μέρα της Μαρμότας», κάθε μέρα δηλαδή, είναι μία ίδια μέρα. Κινούνται σαν έντομα γύρω από την κόρη τους. Όταν δύο άνθρωποι λοιπόν, δεν δουλεύουν για τη σχέση και τον γάμο τους, αλλά τα αφήνουν όλα στον αυτόματο, κάποια στιγμή επέρχεται μία τέτοια φθορά. Η απιστία είναι ένα ξέσπασμα της «Σοφίας» απέναντι στην επανάληψη και τη ρουτίνα.

Θα γνωρίσουμε το 3ο πρόσωπο;

Ναι!

Ο γάμος θα σωθεί;

Θα υπάρξουν κλυδωνισμοί, όμως έχω την αίσθηση, ότι οι σεναριογράφοι, πάνε την κατάσταση για να σωθεί το ζευγάρι.

Η κόρη θα παίξει κεντρικό ρόλο σε όλο αυτό; 

Με τις τοποθετήσεις και τις ερωτήσεις της, θα κάνει τη «Σοφία» να τα σκεφτεί όλα. Ακόμα και η αξιοπρεπής στάση του άντρα της, θα τη βάλει σε σοβαρές σκέψεις, θα την ταρακουνήσει και θα την κάνει να επιστρέψει στο παρελθόν και να σκεφτεί τους λόγους που τον αγάπησε.

Η Κρήτη πρωταγωνιστεί φέτος στη ζωή σας, μέσα από τον ρόλο σας, με τι τρόπο υπάρχει στο παρελθόν σας; Υπάρχουν στοιχεία μέσα από τη σειρά που σας θυμίζουν τα δικά σας χρόνια;

Φυσικά υπάρχουν, παρόλο που μεγάλωσα στην πόλη των Χανίων. Ωστόσο η αυστηρότητα των γονιών, είναι κάτι κοινό. Ο πατέρας μου υπήρξε πολύ πιο αυστηρός, από τον «Παντελή», για παράδειγμα. Θυμάμαι, πως ενδιαφέρονταν πάρα πολύ για το τι θα πει ο κόσμος και η κοινωνία. Ακόμα, η σειρά μου ξύπνησε τις παιδικές μνήμες, τις στιγμές που πήγαινα στο χωριό, για να επισκεφτώ τον παππού και τη γιαγιά.

Πως σας αντιμετωπίζει ο κόσμος στην Κρήτη μιας και βρίσκεστε συχνά στο νησί για τα γυρίσματα;

Η Χριστίνα Χειλά Φαμέλη, είπε κάτι πάρα πολύ σωστό «Νοιώθω σαν τον Σάκη Ρουβά, όταν κατεβαίνω στην Κρήτη». Είναι τέτοια η αγάπη και τέτοια η ζεστασιά που παίρνουμε, που είναι πραγματικά συγκινητικό.

Τι σας λένε στον δρόμο οι θαυμαστές;

Φοβερά πράγματα πραγματικά. Τώρα πρόσφατα, μου είπαν «Είστε η μαμά, που θα ήθελα να έχω» και «Μακάρι να είχατε λίγο χρόνο να σας πω ένα θέμα μου» και άλλα. 

Έχετε βιώσει κρητικές βεντέτες και Σασμό, κατά το παρελθόν;

Δυστυχώς ναι. Πρόκειται για μία ιστορία που έχει να κάνει με συγγενείς της μητέρας μου και πιο συγκεκριμένα, με έναν θείο της. Ήταν μία ιστορία που σημάδεψε τη μητέρα μου στην παιδική της ηλικία. Ο θείος της, αγαπούσε ένα κορίτσι και το έκλεψε. Η κοπέλα ωστόσο δεν ήθελε σχέση με τον θείο μου και βρήκε τρόπο να φύγει, χωρίς βέβαια εκείνος να την έχει ατιμάσει. Οι συγγενείς της κοπέλας συνάντησαν τον θείο μου στο καφενείο, ξεκίνησαν να παίζουν χαρτιά, τον προκαλούσαν συνεχώς και βρίσκοντας ψευδή αφορμή το ότι έπαιζε άτιμα, τον μαχαίρωσαν στην κοιλιά. Βγαίνοντας λοιπόν η μητέρα μου από το σπίτι της, αντίκρισε τον θείο της, να τον έχουν ξεκοιλιάσει στην κυριολεξία και να ξεψυχά κρατώντας τα όργανά του στα χέρια. Για πολλά χρόνια η μαμά μου ζούσε με τον φόβο της άλλης οικογένειας. Ευτυχώς, οι απόγονοι και οι νεότεροι άνθρωποι, άφησαν τις έχθρες στο παρελθόν. Επιπλέον, υπήρχε και ένας άλλος θείος μου, ο αδελφός του παππού μου, ο οποίος πήγαινε επίσκεψη σε ένα σπίτι με βεντέτα, λόγω της κοπέλας του. Μάλιστα, από αφηγήσεις μου έχουν πει, πως τον προειδοποιούσαν να μην πηγαίνει σε εκείνο το σπίτι, υπό τον φόβο κάποιας επίθεσης. Έριξαν λοιπόν χειροβομβίδα σε εκείνο το σπίτι και σκοτώθηκε ο θείος μου άδικα, ενώ η βεντέτα αφορούσε στον ιδιοκτήτη του σπιτιού. Λόγω αυτού του μοιραίου λάθους και αυτή η βεντέτα έληξε και ολόκληρη η οικογένειά τους έφυγε από την Κρήτη και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα.

Τα παιδιά σας, πως αντιμετωπίζουν, το ότι η μαμά είναι πια στην τηλεόραση;

Χαίρονται πολύ! Με βλέπουν στην τηλεόραση, μου ζητάνε συνέχεια σπόιλερ, μιας και ζητούν και οι συμμαθητές τους να μάθουν τι θα συμβεί παρακάτω. Επίσης, μου ασκούν κριτική: «Ωραία τα μαλλιά σου», «Καλά έπαιξες», «Αυτό, μπορούσες να το κάνεις καλύτερα».                   

Εσείς είστε αυστηρή κριτής του εαυτού σας;

Είμαι πολύ αυστηρή! Πέρασε μία χρονιά ιδιαίτερα πιεσμένη και απαιτητική με δύο παραστάσεις και μία σκηνοθεσία και συχνά νοιώθω, ότι δεν βγαίνει στο γυαλί ο πιο ξεκούραστος εαυτός μου.

Η μαγεία του θεάτρου, έζησε και σκοτεινές στιγμές με τις υποθέσεις του MeToo, θα ήθελα το σχόλιο σας. Πως σας βρήκαν οι απανωτές βόμβες που έσκασαν;

Κάποια πράγματα τα γνώριζα και κάποια άλλα τα είχα ακούσει. Το τέρας δεν είναι πάντα τέρας, πιθανώς να έχει υπάρξει και κύριος σε μία δουλειά, επειδή μπορεί να είχε στρέψει το βλέμμα του κάπου αλλού. Θεωρώ, ότι η πανδημία και η καραντίνα βοήθησε όλο αυτό το κίνημα. Οι ηθοποιοί ήρθαν αντιμέτωποι με τους δαίμονές τους, με τις αγωνίες και τα τραύματά τους. Δυστυχώς, θεωρώ ότι ο χώρος δύσκολα καθαρίζει, όμως αυτά τα τέρατα εύχομαι να φοβηθούν και να λουφάξουν.

Πέρα από την άνθιση της μυθοπλασίας τα τελευταία 2 χρόνια, έχουν ανθίσει και τα reality. Πως κρίνετε αυτά τα τηλεοπτικά προϊόντα και τη συμμετοχή πολλών συναδέλφων ηθοποιών σε αυτά;

Θεωρώ ότι δεν τα χρειαζόμαστε, χρειαζόμαστε άλλα πράγματα. Δεν θέλω όμως να τα κρίνω, ούτε αυτά τα προϊόντα, ούτε και τους ανθρώπους. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια από αυτά τα προγράμματα που δεν μπορώ να πω, πως δεν τα θεωρώ παντελώς ακατάλληλα και σκουπίδια. 

Σκηνοθετήσατε για πρώτη φορά το έργο «Dalida, τραγουδώντας μέχρι το τέλος», πως πήρατε την απόφαση να μπλέξετε και με τη σκηνοθεσία;

Η φίλη μου η Εύα Κοτανίδη, επέμεινε. Μου είπε, πως ζητά την γυναικεία μου ματιά στην παράσταση, πως θέλει να τη σκηνοθετήσω και τελικά είμαι πολύ περήφανη για αυτή τη δουλειά.

 Π

Sofia MazokopakiLeave a comment

Η ομάδα του PDSM Athens δίνει γροθιά στην ομοφοβία.

Την Διεθνή Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Αμφιφοβίας και Τρανσφοβίας «17-05-21», η ομάδα του Βαγγέλη Νάκη έδωσε το δικό της μήνυμα. Δεκάδες Influencers, από την ομάδα του PSDM Athens, γνωστοί για την κοινωνική τους δράση και για τις καμπάνιες τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έδωσαν το παρόν με μια δυναμική και “προκλητική” φωτογράφιση. Δύο δυναμικές Influencers η Χρύσα Γκούγκου και η Andie Alisson, έδωσαν ένα φιλί – γροθιά στην ομοφοβία.

 

 
 
 
 
 
View this post on Instagram
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

Apost shared by PSDM™️ ATHENS (@psdmathens)

Στις εικόνες κυριαρχούν η “αγάπη” και ο “έρωτας” ενός ομοφυλόφιλου ζευγαριού, που αποτυπώνονται μέσα από τα μάτια του φωτογράφου Παναγιώτη Γιαννακόπουλου. Οι εικόνες αναρτήθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συγκεντρώνοντας χιλιάδες υποστηρίχτηκα σχόλια για τα δεδομένα της “μικρής” Ελλάδας.

Με ένα θεματικό T-Shirt «LOVE IS LOVE» στα χρώματα των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, η Owl Clothes ένα νεανικό street brand με ρίζες και γεύσεις από την Θεσσαλονίκη και οι PSDM ATHENS, ένωσαν τις δυνάμεις τους και έδωσαν ένα ηχηρό μήνυμα τονίζοντας, πως η αγάπη και η ισότητα, είναι ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο δημιουργός της ομάδας Βαγγέλης Νάκης τόνισε «Ο στόχος μας είναι να ευαισθητοποιήσουμε την νέα γενιά και να τους κάνουμε να αποδεχτούν το διαφορετικό, όχι μόνο στην σεξουαλικότητα αλλά και στο χρώμα, την σημαία, την εξωτερική εμφάνιση κ.ο.κ. Η χώρα μας είναι μικρή, αλλά οι στόχοι μας μεγάλοι»

Μέσα από μία αλυσίδα συμβάντων που παρελαύνουν αβίαστα στο λογαριασμό του, ο Βαγγέλης αποφάσισε ότι πρέπει να παρατηρήσει την κοινωνία, τον κόσμο γύρω του και να μιλήσει για εκείνα τα οποία είτε μας προβληματίζουν, είτε τα αγνοούμε. Τις ημέρες που το Instagram έγινε το βασικό μέσο αυτοπροβολής και αγοραπωλησίας του εαυτού, ένας νέος στηρίζει με τον πιο δημιουργικό τρόπο, όλα όσα σιωπηρά προσπερνούμε. Όταν ένας 22χρονος κατορθώνει να εκφράσει το ψυχικό και κοινωνικό κλίμα μιας περιόδου, όταν κατορθώνει να κινήσει ομάδες και σύνολα υπενθυμίζοντας, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για έναν δημιουργό, που προσπαθεί με γνησιότητα και αλήθεια ζωής να αναπαραστήσει όλα όσα βασανίζουν την εποχή μας.

Η ομάδα του PSDM Athens: https://psdm.gr

Η εταιρία ρουχισμού OWL CLOTHES: https://www.owlclothes.com

Sofia Mazokopaki2 Comments

Αφοί Τσαχουρίδη: «Έχουμε παίξει μουσική για τον David Beckham»

Δύο αδέλφια, δύο παράλληλες πορείες, δυο σπουδαίοι μουσικοί, ξεκίνησαν από τη Βέροια, κατέληξαν στο Λονδίνο, και κρατούν πλέον στα χέρια τους διακρίσεις, βραβεύσεις και συνεργασίες με σπουδαία ονόματα του καλλιτεχνικού και όχι μόνο χώρου. Το μοναδικό πάθος τους και η αγάπη για τη μουσική, τους έκανε να καθιερώσουν την ποντιακή λύρα, σε ένα όργανο με δυνατότητες, που ξεπερνούν τη μουσική φαντασία. Κατάφεραν να αγκαλιάσουν ταυτόχρονα τον Verdi με τον Χατζιδάκι, τον Puccini με τον Θεοδωράκη και τον Pavarotti με τον Καζαντζίδη.

Ο Κωνσταντίνος Τσαχουρίδης γεννήθηκε το 1980 και σε ηλικία 16 ετών κέρδισε το πρώτο πανελλήνιο βραβείο ερμηνείας παραδοσιακής μουσικής. Αποσπώντας υποτροφία από την Ιερά Μητρόπολη Βεροίας σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Goldsmiths, όπου ήδη βρίσκονταν ο αδελφός του Ματθαίος Τσαχουρίδης, ενώ τελείωσε με άριστα τη διδακτορική του διατριβή, ως υπότροφος του ιδρύματος Michael Marks Charitable Trust.

To 2004 ξεκίνησε η συνεργασία του με τον Μίμη Πλέσσα στην τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ «Τα παιδιά της Νιόβης». Ο ίδιος ο Μίμης Πλέσσας τόνισε για τους αδελφούς «Υπάρχουν δύο ειδών παιδιά θαύματα, αυτά που ήταν και παρέμειναν απλά ένα παιδικό όνειρο και αυτά που συνεχίζουν το όνειρο με παιδικό ενθουσιασμό, μεγαλουργώντας με μουσικά πλέον θαύματα.  Αυτά είναι τα Τσαχουρίδια μου». Ακολούθησαν τα ορατόρια «Κοσμάς ο Αιτωλός» και «Απόστολος Παύλος», καθώς και η μουσική μονογραφία «Άγιες Μνήμες». Έναν χρόνο αργότερα, ο Κωνσταντίνος Τσαχουρίδης βραβεύτηκε από το Ελληνικό Ίδρυμα του Λονδίνου, ως «Ο πιο υποσχόμενος νέος, Έλληνας καλλιτέχνης του Λονδίνου».

Λίγα χρόνια αργότερα, ανέλαβε καθήκοντα καλλιτεχνικού διευθυντή και σολίστα στο 21ο Διεθνές Βυζαντινό Συνέδριο του Λονδίνου, με πατρόνα τον Πρίγκιπα Κάρολο.KAROLOS AGGLIAS - TΑπό το 2008 μέχρι και σήμερα ο κόσμος γνωρίζει τις παραστάσεις των δύο αδελφών, «Ψυχή και Σώμα», που τους επιτρέπουν να γεφυρώνουν μουσικά την Ανατολή και την Δύση.  Στα χρόνια της μουσικής τους πορείας, έχουν συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες, όπως ο Cat Stevens, η Natasha Atlas, και σχήματα όπως οι συμφωνικές ορχήστρες της Πράγας και της Ουκρανίας, οι BBC Singers, η συμφωνική ορχήστρα της ΕΡΤ, με τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μίμη Πλέσσα, την Μαρινέλλα και πολλούς άλλους. Τα δύο αδέλφια έχουν περάσει από το ανάκτορο του Κρεμλίνου, μέχρι και το παλάτι του Buckingham, ταξιδεύοντας -μέσα από τη φωνή του Κωνσταντίνου και την ποντιακή λύρα του Ματθαίου- στα κέντρα πολιτισμού του δυτικού κόσμου και της μέσης Ανατολής.

Σήμερα, ζουν στην Ελλάδα και ακολουθούν το δικό τους μουσικό ταξίδι που τους επιβάλλει πάνω από 20 ταξίδια ετησίως ανά τον κόσμο. Ο Κωνσταντίνος από το 2010 διδάσκει ως λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας της Ελλάδος, μεταφέροντας τις μουσικές γνώσεις και την τέχνη του, στις νέες γενιές.

Πρόκειται για ένα σπάνιο δίδυμο, για δύο αδελφούς που καταφέρνουν να έχουν αυτή τη μουσική ευελιξία να παίζουν διάφορα μουσικά είδη και να παραμένουν Έλληνες, τιμώντας την ελληνική μουσική και παράδοση. Μέσα από την δική τους ελληνική ματιά, καταφέρνουν να αγκαλιάσουν μαγικά ένα παγκόσμιο ρεπερτόριο.

(Μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, με τον Κωνσταντίνο Τσαχουρίδη)

Είστε δύο αδέρφια με παράλληλη πορεία, τόσο στη ζωή, όσο και στην τέχνη. Πόσο σημαντική είναι η σχέση μεταξύ σας;

Είναι πολύ σημαντική η σχέση μας, πιστεύω ότι είναι στην κυριολεξία το άλφα και το ωμέγα. Το «Ψυχή και Σώμα», ως μουσική οντότητα των  δύο αδελφών Τσαχουρίδη, αιχμαλωτίζεται ως μία ανθρώπινη σχέση. Είναι μία σχέση δύο αδελφών που μεγαλώσανε μαζί, έκαναν παράλληλους μουσικούς βίους και σπουδές. Επομένως αυτό το δέσιμο, θα μας ακολουθεί για πάντα. Σε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της μουσικής μας πορευόμαστε μαζί, όμως αυτό δεν σημαίνει, ότι ο καθένας μας δεν ασχολείται ξεχωριστά και με άλλα πράγματα.

Πότε καταλάβατε και οι δύο ότι θέλετε να ασχοληθείτε με την παραδοσιακή  μουσική;

Από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας. Μεγαλώσαμε σε μία μουσική οικογένεια, όπου η μουσική ήταν τρόπος ζωής. Πάντα παίζαμε και ακούγαμε μουσική στο σπίτι, μέχρι που ήρθε η ώρα να ασχοληθούμε σοβαρά και ακαδημαϊκά με το αντικείμενο. Θέλαμε να αποκτήσουμε την κατάλληλη τεχνογνωσία που θα μας επέτρεπε να προχωρήσουμε.

Επηρεάσατε ο ένας τον άλλον; Αποτέλεσε ο ένας, κίνητρο για τον άλλον;

Πολύ! Εγώ τον τραβάω προς τη Δύση και εκείνος με τραβά προς την Ανατολή. Δημιουργούμε μαζί το δικό μας ψυχικό σταυροδρόμι.

Παρόλο που οι γονείς σας δεν είχαν κάποια επαγγελματική σχέση με τη μουσική, πως γεννήθηκε ο «έρωτας» σας για τη μουσική;

Οι γονείς μας δεν είχαν κάποια σχέση με τη μουσική, σε ότι έχει να κάνει με το εκτελεστικό κομμάτι, όμως ο μπαμπάς μου και ο παππούς μου, έπαιζαν  λύρα, όπως επίσης και ολόκληρο το σόι μου, είναι εκπληκτικοί τραγουδιστές.

Είναι αλήθεια ότι όταν σας ρωτούσαν ως παιδάκια, τι θέλετε να γίνετε όταν μεγαλώσετε, λέγατε ο ένας γυναικολόγος και ο άλλος γιατρός;

Ναι, τότε βέβαια ήμασταν σε πολύ μικρή ηλικία. Ο βαθύς έρωτας για τη μουσική όμως, μας οδήγησε σε άλλα μονοπάτια. Τώρα πια δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου, χωρίς τη μουσική.

Έχετε εικόνες από τα παιδικά σας χρόνια;

Φυσικά, θυμάμαι μουσική και πολλή αγάπη μέσα στο σπίτι μας. Είμαστε μία δεμένη ποντιακή οικογένεια. Μεγαλώσαμε σε μία προσφυγική γειτονιά στη Βέροια, όπου όλες οι γιαγιάδες μιλούσαν μονίμως ποντιακά. Από εκεί και πέρα, τα παιδικά μου χρόνιά είναι συνώνυμα της ξεγνοιασιάς. Μεγαλώσαμε πολύ όμορφα τον καιρό, που δεν είχαμε κλειδωμένες τις πόρτες.

Ξέρετε να παίζετε λύρα ή είστε μόνο ερμηνευτής;

Ξέρω πολύ λίγα πράγματα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, με θυμάμαι να τραγουδάω. Το τραγούδι και η φωνή ήταν το μουσικό όργανο, που με άφηνε να εκφράσω όλα μου τα συναισθήματα. Όταν πήγα στο Λονδίνο και έκανα όπερα για σχεδόν 10 χρόνια, ανακάλυψα μία ακόμη μεγάλη μου αγάπη, την ιταλική όπερα. Μάλιστα, αφιέρωσα πέντε χρόνια από τις σπουδές μου στην παραγωγή της φωνής, στο πως και γιατί τραγουδάει ο Έλληνας τραγουδιστής, διότι η γλώσσα και το τραγούδι είναι πάρα πολύ στενά δεμένα.

Ποιος μύησε τον αδελφό σας Ματθαίο, στην ποντιακή λύρα;

Ο παππούς ήταν ο πρώτος μύστης, αλλά και ο θείος μας Παναγιώτης Τσαχουρίδης δίδαξε στον αδελφό μου, πολλά από τα μυστικά της ποντιακής μουσικής.

«Τα βράδια δουλεύαμε σε μπουζούκια του 60 και του 70 και το πρωί πηγαίναμε στο πανεπιστήμιο. Καταφέρναμε να βιοποριστούμε, με πολύ μεγάλες και ταυτόχρονα όμορφες δυσκολίες. Υπήρξαν φορές που σηκώσαμε τα χέρια ψηλά»

Πως ξεκινούν τα δύο αγόρια από τη Βέροια, φτάνουν μέχρι το Λονδίνο και καταλήγουν με σπουδαίες σπουδές, διακρίσεις και βραβεύσεις;

Το πρώτο έναυσμα, μας δόθηκε όταν διαγωνιστήκαμε στους πρώτους πανελλήνιους μαθητικούς μουσικούς διαγωνισμούς το 1996. Δεν θα ξεχάσω, πως διαγωνιστήκαμε ανάμεσα σε 6,5 χιλιάδες παιδιά και βγήκαμε πρώτοι, τότε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Αυτό το βραβείο, ενέπνευσε τον Μητροπολίτη Βεροίας και μας παραχώρησε μία υποτροφία, με την οποία πρώτα έφυγε ο Ματθαίος στο Λονδίνο για περεταίρω σπουδές πάνω στη μουσική. Μετά από περίπου δύο χρόνια έφυγα και εγώ. Με πολλή και ατελείωτη δουλειά ήρθε και μία δεύτερη υποτροφία, από ένα αγγλικό ίδρυμα, το «Michael Marks Charitable Trust», που αναγνώρισε την αγάπη μας για τη μουσική και μας παραχώρησε την υποτροφία για να συνεχίσουμε τις σπουδές μας σε επίπεδο διδακτορικού πλέον.

Πως ήταν τα πράγματα στην Αγγλία. Είχατε κάποιον να σας βοηθάει και να σας στηρίζει;

Στην Αγγλία δεν είχαμε καμία στήριξη, πήραμε τη ζωή στα χέρια μας. Πέραν της υποτροφίας που κάλυπτε τα δίδακτρα, βρισκόμασταν σε μία από τις πιο ακριβές πόλεις. Τα βράδια δουλεύαμε σε μπουζούκια του 60 και του 70 και το πρωί πηγαίναμε στο πανεπιστήμιο. Καταφέρναμε να βιοποριστούμε, με πολύ μεγάλες και ταυτόχρονα όμορφες δυσκολίες. Υπήρξαν φορές που σηκώσαμε τα χέρια ψηλά και είπαμε πως θα γυρνούσαμε πίσω, όμως πάντα κάτι συνέβαινε και ο Θεός δεν μας άφηνε. Καταφέραμε να τελειώσουμε τις σπουδές μας με άριστα και έπειτα επιστρέψαμε στην Ελλάδα

Ισχύει ότι εργαστήκατε, ως ξεναγός στο Λονδίνο;

Ναι, η ξενάγηση ήταν ένα από τα αγαπημένα μου χόμπι και κατ΄ επέκταση ένας τρόπος για να βιοποριστώ. Έκανα ξεναγήσεις σε ελληνόφωνα γκρουπ, μιας και ξέρω το κέντρο του Λονδίνου, πάρα πολύ καλά, σε σημείο που το ξεναγούσα ιστορικά.

Πως προέκυψε αυτή η αγάπη για την ιστορία και τις ξένες γλώσσες, σε σημείο που να μπορείτε να ανταποκρίνεστε στις ανάγκες μίας ξενάγησης;

Πάντα είχα μία αγάπη για τη γεωγραφία και πάντοτε μου άρεσε, όταν θα πάω σε έναν ξένο τόπο να τον περπατήσω, να τον γνωρίσω σπιθαμή προς σπιθαμή. Επομένως, μου φάνηκε πολύ ευχάριστο και ενδιαφέρον, το να ασχοληθώ με την ξενάγηση.

Θα μπορούσατε να εκτελέσετε και χρέη ξεναγού, σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή πόλη;

Όχι, παρόλο που έχω πάει σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, από τη Μόσχα μέχρι τη Λισαβόνα, δεν νομίζω ότι αγάπησα άλλη πόλη τόσο πολύ, όσο το Λονδίνο.

«Οι σωστοί τραγουδιστές είναι αυτοί που άντεξαν στο χρόνο, που έγιναν 70 ετών και ακόμα μπορούσαν να τραγουδούν. Οι υπόλοιποι τραγουδιστές σταματούν τις καριέρες τους, πάνω στην δεκαπενταετία»

Έχετε ένα πολύ ιδιαίτερο εύρος φωνής και μια πολυμορφία. Ερμηνεύετε από κλασική μουσική, μέχρι παραδοσιακά τραγούδια, βυζαντινά, ακόμα και λαϊκά. Αυτό είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, είναι ταλέντο, είναι άγνωστα τοπία που θέλατε να ανακαλύψετε, ή μήπως ένας συνδυασμός;

Ο συνδυασμός και των τριών, δημιουργεί το κράμα της απάντησης μου. Προφανώς, όλο αυτό θεμελιώνεται από το πάθος και την αγάπη προς τη μουσική. Στην δική μου περίπτωση, βοηθά πολύ η τεχνογνωσία που απέκτησα στο Λονδίνο. Αυτή, μου επιτρέπει να μετακινούμαι από το ένα είδος στο άλλο ελεύθερα. Φυσικά, όλα αυτά απαιτούν χρόνια εξάσκηση, δεν είναι κάτι απλό.  Πολλές φορές «έβαλα κάμερα» στο λαρύγγι μου και στα λαρύγγια άλλων τραγουδιστών, για να δω πως λειτουργεί αυτό το φαινόμενο που λέγεται ανθρώπινη φωνή.

Τι πιστεύετε ότι φταίει και πολλές φορές, βλέπουμε άλλους τραγουδιστές να μετακινούνται ανάμεσα στα διαφορετικά είδη και να μην έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα;

Λείπει η έρευνα, η μελέτη και η ακαδημαϊκή υπόσταση στον κλάδο μας. Πολλοί άνθρωποι, επειδή η φωνή βρίσκεται μέσα στο στόμα μας, θεωρούν ότι δεν χρήζει ακαδημαϊκής γνώσης. Αυτό είναι λάθος! Οι σωστοί τραγουδιστές είναι αυτοί που άντεξαν στο χρόνο, που έγιναν 70 ετών και ακόμα μπορούσαν να τραγουδούν. Οι υπόλοιποι τραγουδιστές σταματούν τις καριέρες τους, πάνω στην δεκαπενταετία. Είναι αποδεδειγμένο, ότι η κακή χρήση του οργάνου, φέρνει τον βιασμό του και το τέλος μιας καριέρας.

«Παντρεύουμε όχι μόνο τον Verdi με τον Puccini, και τον Χατζιδάκι με τον Θεοδωράκη, αλλά και τον Pavarotti με τον Καζαντζίδη»

Ξεκινήσατε ως δίδυμο με τις παραστάσεις «Ψυχή Και Σώμα». Πως προέκυψε αυτή η ιδέα και ποια είναι η ιδιαιτερότητα των παραστάσεων»;

Το «Ψυχή και Σώμα» σαν οντότητα ξεκίνησε, όταν υπερασπιζόμουν τη διατριβή μου στο διδακτορικό και έκανα το τελικό μου κονσέρτο, το οποίο ονόμασα «Ψυχή και Σώμα», ακριβώς επειδή η ψυχή δεν κάνει χωρίς το σώμα και το σώμα χωρίς την ψυχή, όπως και τα δύο αδέλφια. Η ιδιαιτερότητα έγκειται, στο ότι κανείς δεν περιμένει πως μία φωνή και μια ποντιακή λύρα, μπορούν να αγκαλιάσουν τόσα μουσικά είδη. Είμαστε οι μοναδικοί που καταφέρνουμε να αγγίξουμε αυτό το είδος μουσικής στα Βαλκάνια.

Σε ποιες χώρες πλην της Ελλάδος έχετε ταξιδέψει με την παράσταση «Ψυχή Και Σώμα»;

Έχουμε ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι μία παράσταση που κάθε χρόνο ανανεώνεται, ακολουθεί όμως πάντοτε μία γραμμή που παντρεύει όχι μόνο τον Verdi με τον Puccini, και τον Χατζιδάκι με τον Θεοδωράκη, αλλά και τον Pavarotti με τον Καζαντζίδη. Αυτή είναι η ιδιαιτερότητα που δεν συναντάται πουθενά αλλού, εκτός από το «Ψυχή και Σώμα».

Έχετε προσεγγίσει μουσικές άλλων λαών, όπως των Αφρικανών ή των Κινέζων;

Δεν έχουμε εντρυφήσει τόσο πολύ στην αφρικανική ή κινέζικη μουσική. Ωστόσο θα μπορούσε να θεωρηθεί έδαφος προς εξερεύνηση. Φυσικά, οι μουσικές που αγαπήσαμε περισσότερο είναι εκείνες της Εγγύς και Μέσης Ανατολής. Από την Ελλάδα, μέχρι και το Αφγανιστάν. Ο Ματθαίος συμμετείχε σε αφγανικό συγκρότημα στο Λονδίνο με την ονομασία «Πακτάρ» (σ.σ οι Βάκτριοι – οι Έλληνες του Αφγανιστάν). Βέβαια όμως κατά κύριο λόγο ασχολούμαστε με τη μουσική του Δυτικού πολιτισμού, με την ιταλική όπερα ή ακόμα και την λάτιν μουσική.

Έχετε ταξιδέψει σε πολλές χώρες, σε Ευρώπη, Αμερική, Ανατολή. Πως βλέπουν εκεί την ποντιακή λύρα;

Η αλήθεια είναι ότι ο Δυτικός κόσμος, αλλά και οι άνθρωποι που ανήκουν σε διαφορετικές κουλτούρες έχουν ένα προτέρημα, του να σέβονται και να δέχονται το άγνωστο, αυτό που εξαρχής μπορεί να μην κατανοούν. Συνεπώς, έχουν την περιέργεια και την προσοχή να ακούσουν νέα πράγματα. Εμείς πάντα, με τη μουσική μας προσπαθούμε να δημιουργήσουμε έναν πολιτιστικό διάλογο μεταξύ της ξένης κουλτούρας και της δικής μας, επομένως δημιουργώντας ένα τέτοιο κανάλι επικοινωνίας προσπαθούμε να φέρουμε τον κόσμο κοντά και να τον κάνουμε να αγαπήσει τον ήχο της ποντιακής λύρας, μέσα από τις διασκευές μας.

«Ξεχωρίζουμε ιδιαίτερα τη συνεργασία μας με τον Μίμη Πλέσσα, τον Μίκη Θεοδωράκη και με την Μαρινέλλα, με την οποία βρεθήκαμε για πρώτη φορά σε νυχτερινή σκηνή. Αυτοί οι τρεις άνθρωποι, υπήρξαν τα κλειδιά της πορείας μας»

Πώς είναι πρακτικά να συνεργάζονται επαγγελματικά δύο αδέλφια; Είστε συγκοινωνούντα δοχεία; Ένα βλέμμα, μια ανάσα, μια κίνηση είναι αρκετά για να συνεννοείστε την ώρα που παίζετε μουσική;

Σαφώς! Από τα 14 μας, παίζουμε με μία λύρα και με μία κιθάρα τα βράδια. Όλο αυτό έχει δημιουργήσει μία σπάνια μουσική άνεση. Ένα βλέμμα είναι αρκετό, για να ξέρω τα επόμενα τρία τραγούδια που θα πει ο αδελφός μου και το ίδιο συμβαίνει και αντιστρόφως.

Συζητήσατε ποτέ το ενδεχόμενο να ακολουθήσει ο καθένας σας, μία σόλο πορεία;

Σαφώς, η αγάπη μας είναι τόσο μεγάλη που δεν υπάρχει κάτι που να μας σταματήσει. Άλλωστε, ο αδελφός μου ασχολείται καθαρά με το ποντιακό κομμάτι, ενώ εγώ είμαι λίγο Ευρωπόντιος, έχω ξεφύγει από το καθαρά ποντιακό κομμάτι και πειραματίζομαι με άλλα πράγματα.

«Είχαμε παίξει μουσική και για τον David Beckham το 2004. Βρίσκονταν στην Βρετανική Πρεσβεία ως εκπρόσωπος του αθλητισμού, με την πριγκίπισσα Μαργαρίτα, την αδελφή του Κάρολου της Αγγλίας, τον Μπόρις Τζόνσον και τον πρέσβη. Εμείς ήμασταν οι άνθρωποι που επενδύσαμε μουσικά εκείνη τη βραδιά»

Έχετε συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες, με ονόματα και σχήματα όπως οι συμφωνικές ορχήστρες της Πράγας και της Ουκρανίας, οι BBC Singers, η συμφωνική ορχήστρα της ΕΡΤ, με τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μίμη Πλέσσα. Ποια στιγμή σας ξεχωρίζετε και γιατί;

Ξεχωρίζουμε ιδιαίτερα τη συνεργασία μας με τον Μίμη Πλέσσα, τον Μίκη Θεοδωράκη και με την Μαρινέλλα, με την οποία βρεθήκαμε για πρώτη φορά σε νυχτερινή σκηνή. Σίγουρα, αυτές ήταν συνεργασίες που μας σημάδεψαν και που αποδείχθηκαν ένα μεγάλο σχολείο για εμάς. Αυτοί οι τρεις άνθρωποι, υπήρξαν τα κλειδιά της πορείας μας, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι όλες οι άλλες συνεργασίες μας δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικές.

Έχετε συναντηθεί και με τον πρίγκιπα Κάρολο της Αγγλίας. Υπάρχει κάποια άλλη σπουδαία συνάντηση σας;

Είχαμε παίξει μουσική και για τον David Beckham το 2004, την περίοδο που ήταν αρχηγός της Εθνικής Αγγλίας. Τότε εκείνος βρίσκονταν στη Βρετανική Πρεσβεία, ως εκπρόσωπος του αθλητισμού, με την πριγκίπισσα Μαργαρίτα, την αδελφή του Κάρολου της Αγγλίας, τον Μπόρις Τζόνσον και τον πρέσβη. Εμείς ήμασταν οι άνθρωποι που επενδύσαμε μουσικά εκείνη τη βραδιά.

Τι άλλο να περιμένουμε από σας, τι έχετε στα σκαριά;

Ετοιμάζουμε καινούργιες ηχογραφήσεις και συνεργασίες. Αν όλα πάνε καλά, Θεού θέλοντας και του ξακουστού κορωνοϊού επιτρέποντος, έρχεται μία συνεργασία με την αγαπημένη μας Γλυκερία, αυτό το καλοκαίρι. Από εκεί και πέρα, ετοιμάζουμε κάποιες πολύ ιδιαίτερες παραστάσεις που έχουν να κάνουν με την παρουσίαση της μουσικής μας σε 3D, εικονικό περιβάλλον. Είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο, αν κατορθώσουμε και το πετύχουμε θα είμαστε μουσικο-τεχνολογικά στο επίπεδο του Χονκ-Κονγκ, το οποίο βρίσκεται πέντε χρόνια μπροστά από την Ευρώπη. Μιλάμε για ένα ογκοδέστατο πρότζεκτ, με απίστευτη λεπτομέρεια.

Sofia MazokopakiLeave a comment