(Μία αποκλειστική συνέντευξη με τον Γιώργο Δασκουλίδη)
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μέχρι τα 7 του έτη παρέμεινε στην συμπρωτεύουσα. Αργότερα, έφυγε για τη Γερμανία, όπου και παρέμεινε για 6 χρόνια με τους γονείς του. Για τα επόμενα χρόνια, ο τόπος καταγωγής της μητέρας του, η Ρόδος, έμελλε να γίνει το σπίτι του τραγουδιστή.
Όντας πρωταθλητής Ελλάδος στα 400μέτρα στο στίβο, αποφασίζει να σπουδάσει στην Αθλητική Ακαδημία και να ασχοληθεί επαγγελματικά με τον αθλητισμό.
Η μοίρα και η τύχη, όμως, είχαν άλλα σχέδια για τη ζωή του, καθώς το μικρόβιο της μουσικής τον «μόλυνε» κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας. Ο αθλητισμός, έγινε παρελθόν και το τραγούδι πήρε, σταδιακά, τη θέση του.
Πως προέκυψε η πρώτη σας εμφάνιση;
Έγινε εντελώς τυχαία. Πήγαμε με μία παρέα σε ένα μαγαζί στη Ρόδο και επειδή η παρέα ήξερε ότι τραγουδάω , με παρακίνησε να ανέβω στη σκηνή. Έτσι, είπα δύο τραγούδια, με άκουσε ο επιχειρηματίας του μαγαζιού (Βασίλης Παπανικόλας – ιδιοκτήτης του Melody στη Ρόδο) και μου πρότεινε να το κάνω επάγγελμα. Επομένως, ξεκίνησα τις εμφανίσεις μου, σε αυτό το μαγαζί και έκανα το πρώτο μου βήμα σε αυτό το χώρο.
Πως συνεχίστηκε η πορεία σας, πως η μία εμφάνιση διαδέχτηκε την άλλη και προέκυψαν οι δισκογραφικές δουλειές;
Όλα γίνανε πάρα πολύ γρήγορα. Ξεκίνησα στη Ρόδο το 1991 δούλεψα σε αρκετά μαγαζιά του νησιού, ώσπου συνεργάστηκα με την Άντζυ Σαμίου. Η Άντζυ, δούλευε τότε με τον Αργύρη Παπαργυρόπουλο -έναν πολύ μεγάλο επιχειρηματία, που είχε τα νυχτερινά κέντρα «Αστέρια» και «Αθήναια»- και του μίλησε για εμένα. Είπε, ότι υπάρχει ένα παιδί στη Ρόδο, ταλαντούχο, που αξίζει να το δει. Αυτός ο άνθρωπος εμφανίστηκε στη Ρόδο και μου έκανε πρόταση, να ξεκινήσω να τραγουδάω στο «Αθήναια». Κάνοντας την πρώτη μου εμφάνιση στην πρωτεύουσα, με άκουσε ο άντρας της Ελένης Δήμου, ο Άκης Γκολφίδης μαζί με τον Τέρη Σιγανό, που ήταν παραγωγοί δισκογραφικής εταιρείας και μου έγινε πρόταση για την πρώτη δισκογραφική δουλειά.
Ποιο θεωρείται ως κομβικό σημείο για την εξέλιξη της καριέρας σας ;
Νομίζω η συνεργασία μου με τον Σπύρο Σπυράκο με το ROMEO αποτελεί σταθμό. Το 1997 περίπου ήρθε στην καριέρα μου η απογείωση. Προτείναμε ένα νέο είδος διασκέδασης στο ελληνικό κοινό, συνδυάζοντας τα μπουζούκια με το κλάμπ. Τότε έκανα και την πρώτη μου πετυχημένη δισκογραφική δουλειά, το «Φταις», μαζί με την BMG.
Υπάρχει κάποιο τραγούδι ή συνεργασία που μπορείτε να ξεχωρίσετε ;
Έχω συνεργαστεί σχεδόν με όλους τους σημερνούς μεγάλους καλλιτέχνες. Η συνεργασία με την Καίτη Γαρμπή, ήταν από τις πολύ όμορφες. Εκείνη όμως, που ξεχωρίζω είναι αυτή, με την Άννα Βίσση στα «Αστέρια», πριν ακόμα κάνω μεγάλη επιτυχία. Εκεί πραγματικά, θαύμασα τον καλλιτέχνη Άννα Βίσση. Ήταν και είναι, εκπληκτική. Είναι, κατά τη γνώμη μου, από τις λίγες star, που έχουν βγει σε αυτή τη χώρα.
Ποιες είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίσατε σε όλη αυτή την πορεία;
Αντιμετώπισα σαφώς πολλές δυσκολίες. Έχει τύχει, να απογοητευτώ πάρα πολύ, διότι ήμουν πάντα το «καλό» παιδί. Όταν αρχίζει να σε αναγνωρίζει ο κόσμος, θα πρέπει να γίνεις λίγο το «κακό» παιδί. Πολλές φορές πρέπει να πεις «όχι», σε κάποια πράγματα. Οι καριέρες χτίζονται με τα «όχι», και όχι με τα «ναι». Εγώ, πολλές φορές είπα «ναι» σε πράγματα, που δεν έπρεπε, μόνο και μόνο από φιλότιμο ή από υποχρέωση, που μπορεί να ένοιωθα σε κάποιους ανθρώπους. Είπα δυστυχώς, «ναι», σε συνεργασίες που με έριξαν ή που με πήγαν πίσω δισκογραφικά.
Θεωρείτε ότι κάνατε λάθος επιλογές ;
Το κυριότερο πράγμα, για το οποίο έχω μετανιώσει στην πορεία μου είναι, ότι στο «πικ» της καριέρας μου, έπρεπε να δώσω πολύ περισσότερη βάση στη δισκογραφία. Είχα πάρα πολύ μεγάλη επιτυχία στα μαγαζιά. Κάθε φορά που τραγουδούσα γέμιζαν πολύ εύκολα και έτσι, δεν έδωσα το απαιτούμενο βάρος και την προσοχή εκεί που έπρεπε. Δεν το έκανα, γιατί δεν είχα ανθρώπους δίπλα μου, να με καθοδηγήσουν. Πλέον, οι επιχειρηματίες επενδύουν πάνω στους καλλιτέχνες, τότε δεν υπήρχε αυτό. Ο καθένας χάραζε την πορεία του με τον τρόπο που γνώριζε.
Μιλήστε μου για την εμπειρία σας στην Αφρική. Πώς αποφασίσατε να εκαγκαταλέιψετε για μία ξένη Ήπειρο;
Μου έγινε μια πρόταση πριν από περίπου 6 χρόνια, να ξεκινήσω να δραστηριοποιούμαι επιχειρηματικά στην Ζάμπια της Αφρικής. Βλέποντας την κατάσταση στην Ελλάδα και τις αμοιβές να μειώνονται κατακόρυφα, θεώρησα ότι ήταν μία, ναι μεν δύσκολη, άλλα μακροπρόθεσμα επικερδής απόφαση. Τελικά όμως, δεν έπραξα καλά, γιατί αυτή η συνεργασία δεν ευδοκίμησε. Ήταν ουσιαστικά μια επιχειρηματική συνεργασία, η οποία θα συμπεριλάμβανε κάποια μαγαζιά εστίασης, στην Αφρική. Τα πράγματα δυστυχώς δεν ήρθαν έτσι όπως τα υπολόγιζα και ύστερα από 7 μήνες, πήρα το αεροπλάνο για Ελλάδα. Τολμώ, όμως να σου πω, ότι μόλις γύρισα, πάτησα το πόδι μου στην Ελλαδα και κοίταξα τον ουρανό μας, είπα μέσα μου «Δόξα το Θεό».
Θεωρείτε ότι το τραγούδι μπορεί να αποτελέσει συνδυαστική ενασχόληση; Να ασχολείται δηλαδή κάποιός με το τραγούδι, παράλληλα με κάποιο άλλο αντικείμενο;
Το έχω κάνει και αυτό. Το 2010 είχα ανοίξει δικό μου μαγαζί στη Ρόδο και λειτουργούσα, ως επιχειρηματίας και ως καλλιτέχνης. Είναι πάρα πολύ δύσκολο και δεν το προτείνω σε κανέναν. Ο καλλιτέχνης, θα πρέπει να αποφασίσει, αν θα είναι καλλιτέχνης ή επιχειρηματίας. Εγώ προσωπικά, νοιώθω τραγουδιστής και θα παραμείνω τραγουδιστής.
Υπάρχει κάτι που θα αλλάζατε στην πορεία σας;
Θα άλλαζα σίγουρα τις αποφάσεις που πήρα δισκογραφικά. Πιστεύω, ότι πολλές φορές θα μπορούσα να είχα πει πολύ διαφορετικά τραγούδια και να είχα συνεργαστεί με πολύ περισσοτέρους ανθρώπους. Είναι πολύ σημαντικό, εκεί που βλέπεις ότι τα πράγματα στρώνονται μπροστά σου, να δουλέψεις δυο φορές περισσότερο από ότι δούλευες πριν. Αυτό εγώ δεν το είχα, σαν συμβουλή. Φυσικά, δεν είναι ότι δεν δούλεψα πολύ στη ζωή μου, απλώς αν είχα μια ακόμη ευκαιρία θα δούλευα πολύ περισσότερο στο κομμάτι της δισκογραφίας.
Ποια είναι η γνώμη σας για τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες του σήμερα ;
Πλέον δεν υπάρχουν δισκογραφικές, γιατί δεν υπάρχουν και έσοδα. Μέχρι και το 2008 ίσως υπήρχαν. Πλέον, είναι όλα ζήτημα εμπορίου. Κάθε δισκογραφική εταιρεία παίρνει καλλιτέχνες , χωρίς καν να έχει στο νου της, αν αυτό ο άνθρωπος τραγουδάει ή έχει ταλέντο. Το μοναδικό πράγμα που την απασχολεί είναι, να του πάρει κάποια χρήματα για να βγει ο δίσκος. Καλλιτέχνης, από εκεί, δεν βγαίνεις αν δεν πληρώσεις και αν δεν βγεις χρεωμένος. Βέβαια το χειρότερο όλων είναι, ότι αυτό καταστρέφει και την ίδια την χώρα, γιατί δεν βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας άνθρωποι που πραγματικά αξίζουν. Παλιά θυμάμαι, ψάχνανε εξονυχιστικά τους τραγουδιστές προκειμένου να ανακαλύψουν, αν πραγματικά είναι ταλαντούχοι με ξεχωριστή προσωπικότητα. Στις μέρες μας αυτό το θέμα δεν τίθενται καν. Για αυτό εγώ, έχω αποφασίσει να συνεργάζομαι με μικρότερες δισκογραφικές, συγκεκριμένα με τη Real Music, η οποία είναι πιο «ρομαντική». Είναι παιδιά, τα οποία το κάνουν από χόμπι, πιο πολύ, και όχι για τα χρήματα. Προσέχουν περισσότερο τους καλλιτέχνες και σέβονται περισσότερο την πορεία σου. Έχω παρατηρήσει ότι, οι μεγαλύτερες εταιρείες δεν την πολύ-σέβονται.
Ποιες είναι οι συμβουλές που θα θέλατε να δώσετε στους επίδοξους καλλιτέχνες;
Μην επαναπαύεστε στην επιτυχία σας, η επιτυχία είναι απλώς το ξεκίνημα και εκεί είναι, που πρέπει να δουλέψετε πολύ. Στο 100% θα έλεγα στα νέα παιδιά, να προσπαθήσουν να ενταχθούν σε μικρότερες δισκογραφικές, να έχουν ένα όραμα για αυτό που κάνουν και να γνωρίζουν ότι πρέπει να δουλέψουν πάρα πολύ.
Ποιο είναι το Μυστικό της Επιτυχίας;
Τη σημερινή εποχή είναι απαραίτητο, να έχεις ταλέντο, επιμονή και να κάνεις αυτή τη δουλειά, όχι με σκοπό να βγάλεις χρήματα αλλά με πάθος και από αγάπη
Published by